Στο μεγάλο φαγοπότι του Aριστοφάνη

Τέσσερις αρμόδιοι στην κωμωδία ηθοποιοί, η Ελένη Γερασιμίδου, ο Τάσος Χαλκιάς, η Κατιάνα Μπαλανίκα και ο Δημήτρης Μαυρόπουλος παίζουν Αριστοφάνη και αστειεύονται με τους καινούργιους καιρούς της αρχαιότητας, ξορκίζοντας την καθημερινότητα που δεν παλιώνει

Το ελληνικό θέατρο τα καλοκαίρια προτιμάει τον Αριστοφάνη, οι κωμωδίες του
οποίου διασταυρώνονται σε ανοιχτά θέατρα σε όλη τη χώρα. Το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης
επέλεξε να ανεβάσει φέτος τις «Εκκλησιάζουσες» και να τις παρουσιάσει με
σύγχρονη ματιά πρώτα στην Κοζάνη, όπου θα δοθεί η πρεμιέρα (2 Ιουλίου), μετά
σε μεγάλη περιοδεία στην Ελλάδα και τελικό σταθμό στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του
Φεστιβάλ Αθηνών (4 Αυγούστου).

Με έναν θιασικό πυρήνα αρμόδιων στο είδος ηθοποιών και πρωταγωνιστές την
Κατιάνα Μπαλανίκα (Πραξαγόρα), τον Τάσο Χαλκιά (Βλέπυρο), την Ελένη
Γερασιμίδου (Γριά), τον Δημήτρη Μαυρόπουλο (Χρέμη), τον Γιώργο Χρανιώτη (Νέο),
τον Μιχάλη Έλληνα (Άντρα), τον Γιώργο Κοντορίκο (Γείτονα), με οκταμελή
γυναικείο χορό και ζωντανή ορχήστρα επί σκηνής, το Δημοτικό Θέατρο Κοζάνης
επιχειρεί να ζωντανέψει μια χαρούμενη ουτοπία. H παράσταση ανεβαίνει στη
μετάφραση του Μίνου Βολανάκη με δύο σκηνοθέτες, τη Νανά Νικολάου και τον
Βασίλη Μυριανθόπουλο (ο οποίος θα κάνει και τις χορογραφίες). Τα σκηνικά είναι
της Χριστίνας Κωστέα, τα κοστούμια της Άννας Μαχαιριανάκη, την ενορχήστρωση
και τις διασκευές από τα παραδοσιακά «Χάλκινα» της Μακεδονίας και των
Βαλκανίων θα κάνει ο Κώστας Χαριτάτος και τους φωτισμούς ο Παναγιώτης
Μανούσης.

Ο Αριστοφάνης θέλοντας να στηλιτεύσει τους Αθηναίους πολίτες που
κυνηγούν το ατομικό τους συμφέρον, οδηγώντας το κράτος σε χρεοκοπία, γράφει
τις «Εκκκλησιάζουσες», χρίζει αρχηγό την Πραξαγόρα και δίνει τα ηνία σε ένα
μελίσσι γυναικών που θα εφαρμόσει το πιο απίθανο σύστημα: την κοινοκτημοσύνη.
Μια κωμική χαρούμενη ουτοπία, που κάτω από την ξεγνοιασιά της κρύβει την
έγνοια του ποιητή για τον άνθρωπο.

Οι «Εκκλησιάζουσες» είναι το προτελευταίο έργο του Αριστοφάνη (τελευταίο ο
«Πλούτος») και η τρίτη κωμωδία (μετά τη «Λυσιστράτη» και τις
«Θεσμοφοριάζουσες»), που έχει γυναικεία υπόθεση και μάλιστα πολύ
«προχωρημένη». Γιατί καθώς σατιρίζει τις ιδέες της κοινοκτημοσύνης σε όλα τα
αγαθά, προχωράει και στην ερωτική κοινοκτημοσύνη.

H ιδέα της μοιρασιάς στις «Εκκλησιάζουσες» μπορεί να είναι χρήσιμη και
δημοκρατική, αλλά, αν δεν είναι ουτοπία, έχει προβλήματα εφαρμογής. Πώς θα
έχουν ίδια δικαιώματα οι άσχημες και οι γριές με τις νέες και όμορφες; H
δεινότητα του Αριστοφάνη έχει τις λύσεις. Ο νέος που ποθεί τη νέα υποχρεώνεται
να πάει με τη γριά. Πίσω από αυτήν όμως εμφανίζονται κι άλλες συνομήλικες
της… Μία από τις πιο υποδειγματικές σκηνές γκροτέσκο, όπου ζητείται εραστής
κατοχυρωμένος από τον νόμο.

Ένα θεατρικό πανηγύρι τελειώνει με το πιο μεγάλο φαγοπότι. H υπηρέτρια της
Πραξαγόρας παραθέτει το μενού:
Μπαρμπουνοφετοσαλατογαλεομαριδομυαλοδοριγανοχοιρινοκεφτεδοζαχαροπερεχυτοσυναγρο-
γαριδοτσιχλοκοτσυφοφασιανοπεριστεροκοτοπουλοψησταρομυζηθροφουρνολαγοκουνελοστιφαδοψαροκε-φαλομεζεδοφτερουγα
πλακί» (μία λέξη από 160 γράμματα, η μεγαλύτερη λέξη της αρχαίας ελληνικής
γλώσσας, που μόνο για να την προφέρεις ξελιγώνεσαι), που απολαμβάνουν όλοι στο
φινάλε του έργου.