Σε ζωντανή σύνδεση (από το στούντιο της αυλής)

Τους έδωσα ονόματα πασίγνωστων αστέρων τής Τ.V. Παρατσούκλια που ταιριάζουν σε
διάσημους παρουσιαστές τηλεοπτικών εκπομπών: στους κουστουμαρισμένους των
ειδήσεων, στους τραλαλά των πρωινάδικων, στους κάζουαλ απογευματινούς ή στους
κοινωνικούς επαναστάτες τής νυχτερινής βάρδιας (τα λουσάτα με τα πλουμιστά
πτερώματα, τα φωνάζω απευθείας με το όνομα των «τρέντι» παρουσιαστών τής
χλίδας).

Γιατί και τα αυθεντικά πουλερικά, σας βεβαιώ, έχουν το δικό τους «λαϊφστάιλ».
Κότες, φαραόνια, κοκόρια και φραγκόκοτες, οι πάπιες μου, και οι γαλοπούλες, κι
ένα παγώνι με πολύχρωμη ουρά έχουν τα δικά τους χούγια. Τάλε κουάλε, όπως στο
τσίρκουλο της ιδιωτικής T.V.

Την πιο γλωσσοκοπάνα κότα λ.χ. – τροφαντή με κανελιά φτερά – την λέω
«Ατζάρδω». «Καβγατζού» φωνάζω την τσαούσα γαλοπούλα με το λευκό λοφίο επί
κεφαλής – το μούκουλό της κρεμασμένο κι έτοιμη ν’ αρπαχτεί με το παραμικρό.
Δύο φραγκόκοτες ξομπλιάστρες, που κάθε απομεσήμερο βγάζουν την κόρυζα,
πέρδονται και ρεκάζουν πάνω στον τροφικό τους αχταρμά, τους έδωσα το όνομα
«Λυκόρνια». Τέλος, έναν σικάτο κόκορα, με τρόπους αριστοκρατικούς και comme il
faut φερσίματα, αυτόν τον είπα «Σελεμπιμπιέν». Τέτοια παρωνύμια κολλάω στα
κοτερά μου.

Κάθε πρωί, λοιπόν, τους ανοίγω το πορτόνι και ξαμολιούνται αναφουφουλιασμένα
για το πρωινάδικο σεργιάνι τους στα πέριξ. Παμφάγα και ακόρεστα, πέφτουν με τα
μούτρα στις σκωληκόβρωτες – κατά προτίμηση – τροφές κι ανασκαλεύοντας συνέχεια
τη λασπουριά ανασύρουν χαμαισκώληκες, αποσαρώματα και χτεσινά αποφάγια. Κι
εκεί που καλοτρώνε, τα βλέπεις ξαφνικά ν’ αρπάζονται, να ορμάει το ένα πάνω
στ’ άλλο. Τη μια στιγμή σουρομαδιούνται και ξεπουπουλιάζονται κι αμέσως ύστερα
γίνονται πάλι φιληνάδες.

Κατά το σούρουπο, τα κλείνω όλα στο κοτέτσι τους κι ανοίγω, βράδυ πια, το
γυάλινο πορτόνι τής T.V. Νάσου τα πάλι! Ξεπετάγονται απ’ τα πορτοπαράθυρα οι
κοκορόμυαλοι, οι τρελοπουλακίδες, οι φραμπαλούδες, και οι καρακαηδόνοι, κι ένα
πλήθος απροσμέτρητο από λογής λογής πουλερικά: εριστικά και υπεροπτικά, με
παγωνίσια έπαρση και φτερά πιο μεγάλα απ’ τη φωλιά τους. Μια μικροκοινωνία
κατ’ εικόνα και ομοίωση του κοτετσιού μου σεργιανάει κάθε βράδυ από κανάλι σε
κανάλι (ψάχνω κάτι να βρω της προκοπής ανάμεσά τους, σπάνια βρίσκω).

Τουλάχιστον τα δικά μου κοτερά, συλλογίζομαι, σε κάτι χρησιμεύουν. Κι αυγά
γεννάνε μέρα παρά μέρα, αλλά και κάθε δύο μήνες – τρεις, τα ξεπαστρεύω. Ενώ σε
τούτο εδώ το εκτροφείο, όποιο πορτοπαράθυρο και να ανοίξεις βρίσκεις μπροστά
σου τα ίδια πάντοτε πουλερικά: το ίδιο λαλημένα, φλύαρα και, προ πάντων,
στέρφα.

O Κώστας Λογαράς είναι φιλόλογος – συγγραφέας