[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ευτυχώς που προηγήθηκε η δίκη της 17N. Γιατί αν η δικαστική πάταξη της
τρομοκρατίας ξεκινούσε με τη δίκη των κατηγορουμένων για τον ΕΛΑ, θα είχαμε
ρεζιλευτεί διεθνώς. Με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη ψυχραιμίας που
προκαλεί ο πανικός, σχηματίστηκε όπως-όπως μια δικογραφία, από την οποία
προκύπτει ένα και μοναδικό επιβαρυντικό (όχι για τους κατηγορουμένους)
στοιχείο: η προχειρότητα. Με καλή πίστη την αποδίδουμε σε σπουδή. Στη βιασύνη
να ξεκαθαρίσει το τοπίο – εν όψει Ολυμπιακών Αγώνων – όσο το δυνατόν
συντομότερα. Ενεργοποιώντας λοιπόν μια ανεκμετάλλευτη από το 1999 κατάθεση της
άλλοτε συζύγου του Αγγελέτου Κανά, προσθέτοντας λίγα από τα έγγραφα της Στάζι
που είχαν στην κατοχή τους οι ελληνικές αρχές από το 1995, στρατεύοντας
εκατοντάδες μάρτυρες που – δυστυχώς – δεν έχουν τίποτε να πουν, έστειλαν την
υπόθεση στο ακροατήριο και… ας τα βγάλει πέρα. Πώς άραγε; Ενός κακού,
άλλωστε, μύρια έπονται. Οι συνήγοροι και των δύο πλευρών διαμαρτύρονται
(δικαίως) για τις παραλείψεις. Οι μεταξύ τους αντεγκλήσεις προκαλούν
καθυστερήσεις. Οι αντιπαραθέσεις μεταξύ δικηγόρων και έδρας δεν επιτρέπουν
στην ένταση να εγκαταλείψει την αίθουσα. Αποτέλεσμα; H διαδικασία πλησιάζει
τους δύο μήνες και δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί η εξέταση ενός μάρτυρα. Και πώς
να ολοκληρωθεί όταν, για την ουσία της υπόθεσης, έχουν αναλωθεί συνολικά μόνο
δυόμισι συνεδριάσεις! Δικογραφίες με ανεπίτρεπτα κενά έχουμε δει άπειρες
φορές. Και μάλιστα για πολύ σοβαρά εγκλήματα. Οι συνέπειες της προχειρότητας
ποικίλλουν. Άλλοτε οδηγούν εσφαλμένα το δικαστήριο στην καταδίκη ενός αθώου
και άλλοτε το αναγκάζουν να απαλλάξει τον πραγματικό δράστη λόγω αμφιβολιών,
έστω κι αν έχει σχηματίσει αντίθετη άποψη. Πρέπει και κάπου να τη στηρίξει.
Στην προκειμένη περίπτωση, στη δίκη των κατηγορουμένων για τις τρομοκρατικές
ενέργειες του ΕΛΑ, η ατμόσφαιρα… μυρίζει αμηχανία. Αντί να εξελιχθεί, να
προχωρήσει, να αρχίσουν επιτέλους να τεκμηριώνονται ή έστω να καταρρέουν οι
κατηγορίες, σου δημιουργεί την εντύπωση ότι κάθε μέρα κάνει κι ένα βήμα προς
τα πίσω. Το κακό είναι ότι – όπως κάθε δίκη – πρέπει κάποτε να τελειώσει με
την έκδοση μιας απόφασης. Γιατί, αν ήταν σίριαλ, θα είχε κοπεί στα μισά ως
αποτυχημένο και… ασύμφορο.