Eπίλογος μιας επετείου

– ΠΟΛΥ με συγκινούν οι εθνικές επέτειοι. Με δονούν. Νιώθω ένα δέος, ένα
ρίγος…

– Ως Ελληνίδα, με συγκλονίζουν. Ειδικά όταν πέφτουν Παρασκευή ή Δευτέρα.

– Τι ήταν αυτό πάλι φέτος; 25η Μαρτίου, ημέρα Πέμπτη. Έκατσε η Παρασκευή σαν
την κουράδα μες στη μέση, πάει το τετραήμερο. Με τι καρδιά να σου την υψώσω
εγώ τώρα τη σημαία;

– Σαν το ανέκδοτο. Πάει μια ξανθιά να αγοράσει σημαία. Της φέρνει ο υπάλληλος
την γαλανόλευκη. «Ωραία σημαία», λέει η ξανθιά, «σε τι άλλα χρώματα την
βγάζετε;».

– Κι εσύ ξανθιά είσαι.

– NAI, ΑΛΛΑ έχει βγει η μαύρη ρίζα, οπότε δεν πιάνομαι.

– Πάντως, το είπε και η τηλεόραση…

– Αν το είπε και η τηλεόραση, έτσι θα ‘ναι…

– Τα παιδιά σήμερα, λέει, δεν ξέρουν την τύφλα τους τι εστί 25η Μαρτίου. Πού,
εμείς στα χρόνια μας…

– Μην το συζητείς. Στα δάχτυλα την παίζαμε. Είχαμε παιδεία εμείς…

– Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Παπαφλέσσας, ο άλλος, ο αυτός, ο πώς τον λένε…

– Απ’ τον στόμα μου τον πήρες…

– ME TO XANI της Γραβιάς, αγάπη μου. Ο Μιαούλης;

– Ο Μιαούλης σε ένα νησί δεν ήτανε;

– Μύκονο;

– Ναι, έκανε και παρέα και με τον Γιάννη Γαλάτη. Άλλο νησί πιο δώθε…

– Μήπως πολέμησε ηρωικά στην ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου;

– Όχι, εκεί ήταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης.

– Αποκλείεται. Είχε δουλειά αλλού αυτός.

– ΟΛΟΙ κάπου πολεμάγανε, γι’ αυτό τους μπερδεύω. Ήρθε και εξαπλώθηκε,
βλέπεις, η επανάσταση. Ένας εδώ, άλλος εκεί, ο τρίτος παρακάτω. Τι να σου κάνω
κι εγώ με ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι και μου ‘φυγε και η Φιλιππινέζα;

– Οπότε, το Χάνι της Γραβιάς εμάς τώρα μας περισσεύει;

– Εμείς δεν συχνάζουμε σε χάνια. Μόνο σε μπάνγκαλοους…

– Κάτι μου ‘ρχεται στο νου. Κάτι σε Οδυσσέας…

– Το μπερδεύεις με τον άντρα της Πηνελόπης.

– Της Νικολαΐδου;

– ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ τον Οδυσσέα… Που έφτυσε αίμα να γυρίσει σπίτι του.

– Ούτε να ‘χε βγάλει εισιτήριο με την Ολυμπιακή.

– Νομίζω στη Γραβιά ήταν ο Αλή Πασάς με την κυρα-Φροσύνη.

– Όχι. Αυτοί ήτανε σίγουρα Γιάννενα. Το θυμάμαι, γιατί πήγαμε τριήμερο
Γιάννενα – Ζαγοροχώρια με τον Σύλλογο.

– ΠΑΝΤΩΣ, για τη Μαντώ Μαυρογένους ρώτα με ό,τι θέλεις. Την είδα στην
τηλεόραση με την Τζένη Καρέζη.

– H Μαυρογένους τα είχε με τον Πέτρο Φυσσούν.

– Άσε που ο Καποδίστριας έφερε την πατάτα. Άσχετο, αλλά μου έχει εντυπωθεί,
γιατί χτες τις έκανα γιαχνί.

– ΕΠΙΣΗΣ τον Κολοκοτρώνη τον κλείσανε φυλακή, ψηλά στο Παλαμήδι.

– Για τη θέα. Μαγευτική. Από το κελί του έβλεπε το Μπούρτζι πιάτο.

– Τώρα, γιατί τον κλείσανε, θα σε γελάσω.

– Νομίζω κάτι οφειλές προς το IKA…

– ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ αυτές; Γιατί κι ο άντρας μου κάτι ψιλοχρωστάει…
Μην πάει κι αυτός άκλαυτος σαν το Γέρο του Μοριά.

– Γέρος γεννήθηκε ο Κολοκοτρώνης;

– Όχι, μωρέ. Το χαϊδευτικό του ήτανε. Πώς λέμε Αγγελική – Κικίτσα;

– ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝΤΩΣ, ο Μακρυγιάννης πολέμησε πουθενά;

– Δεν πρόφταινε, αγάπη μου. Έγραφε.

– Τι έγραφε;

– Πάντως, όχι μαλακίες σαν εμένα!