ΣE ΠPΩTO ENIKO Ολυμπιακοί σε «κατάσταση πολιορκίας;»

Οδηγούσα στην παραλιακή λεωφόρο, ένα γλυκό απόγευμα του Σεπτέμβρη του ’97,
όταν η λέξη «Athens!» στο ραδιόφωνο με έκανε να αναπηδήσω ως το ταβάνι του
αυτοκινήτου – από ενθουσιασμό και (γιατί να μην το πω;) από εθνική περηφάνια.
Τώρα, λίγους μήνες πριν από τους Αγώνες, η λαχτάρα και η ανυπομονησία έχει
σβήσει…

Αθλητικό πανηγύρι μέσα σε «σιδηρόφρακτα κάγκελα»; Ολυμπιακοί «σε κατάσταση
πολιορκίας»;

Όσο κι αν κατανοώ τους λόγους της στρατιωτικής υποστήριξης από το
Βορειοατλαντικό Σύμφωνο και τους φόβους των διοργανωτών, δεν μπορώ παρά να
νιώθω παγωμένη – το πάγωμα που φέρνει κάθε φορά η βαθιά απογοήτευση.

Ποιους τελικά – αναρωτιέμαι – από τα έξι δισεκατομμύρια ανθρώπους αφορούν
αυτοί οι Αγώνες; Δεν είναι η πολυεθνική σύναξη της ειρήνης, δεν είναι η γιορτή
που περιμένει ένας ολόκληρος πλανήτης κάθε τέσσερα χρόνια; Δεν είναι εκεί όπου
στον στίβο συναντιούνται, αγωνίζονται, κλαίνε από συγκίνηση και αγκαλιάζονται
άνθρωποι από τη Ζιμπάμπουε, το Μπαχρέιν, την Κορέα, τη Ρωσία, τον Καναδά, το
Λουξεμβούργο, την Αυστραλία και τη Βραζιλία; Εκεί όπου στο χώμα και στο
γρασίδι μπερδεύονται σε ένα υπέροχο ανακάτεμα μαύρα, λευκά και κίτρινα σώματα,
στον αέρα ανεμίζουν ξανθές χαίτες, σκούρα σγουρά μαλλιά και ολοκόκκινες
φράντζες, στ’ αυτιά ακούγονται περίεργες γλώσσες πρώτη φορά;

Δεν είναι το πολύβουο χαρούμενο πλήθος στις κερκίδες των σταδίων, oι
πολύχρωμες σημαίες από τις πέντε ηπείρους που ανεβοκατεβαίνουν θριαμβευτικά
στα κοντάρια κάτω από τον γαλανό ουρανό, oι ύμνοι από δεκάδες άγνωστες γωνιές
της Γης που διαδέχονται στα μεγάφωνα ο ένας τον άλλον;

Είμαι αφελής; Είμαι αιθεροβάμων; Οι «δικοί μου» Ολυμπιακοί, πάντως, δεν θέλουν
– ούτε χρειάζονται – ιπτάμενα ραντάρ, αεροπλανοφόρα σε ετοιμότητα,
στρατιώτες-αστακούς και μονάδες αντιμετώπισης βιολογικού πολέμου. Και στους
Ολυμπιακούς αυτού του καλοκαιριού (και όσους άλλους ακολουθήσουν με την ίδια
παγκόσμια φιλοσοφία) νιώθω ότι θα μετέχουν ψυχρά μόνο οι αισθήσεις και ο νους
– όχι η καρδιά…