Eπικίνδυνα μονοπάτια

Επικίνδυνο μονοπάτι είναι αυτό που αποφάσισε να ακολουθήσει η κυβέρνηση με τη
λεγόμενη απογραφή της δημοσιονομικής κατάστασης.

H απογραφή στην πραγματικότητα ισοδυναμεί με φούσκωμα των ελλειμμάτων και του
δημοσίου χρέους, στο όνομα της διαφάνειας και της αποκατάστασης της αλήθειας
σε ό,τι αφορά τα δημοσιονομικά μεγέθη.

Είναι η συνέπεια της εμμονής της Νέας Δημοκρατίας στην άποψη ότι το βασικό
χαρακτηριστικό όλων των προηγούμενων προϋπολογισμών ήταν η προσφυγή στη
«δημιουργική λογιστική», προκειμένου να συγκαλυφθούν ελλείμματα και χρέη.

Εκ πρώτης όψεως, βεβαίως, δεν θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει με την άποψη
ότι τα μεγέθη του προϋπολογισμού πρέπει να χαρακτηρίζονται από διαφάνεια, για
να μπορεί η εκάστοτε κυβέρνηση να χτίζει την πολιτική της σε στέρεο έδαφος.

H «απόλυτη αλήθεια»

Όμως, όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι τα περισσότερα
κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν κατά καιρούς προσφύγει σε διάφορες
τεχνικές μείωσης των ελλειμμάτων και του χρέους τους, που θα μπορούσαν να
χαρακτηριστούν και αυτές ως «δημιουργική λογιστική». H Ευρωπαϊκή Στατιστική
Υπηρεσία αξιολογεί κάθε φορά ποιες από αυτές είναι αποδεκτές και ποιες όχι.
Κατά γενική ομολογία, στο θέμα αυτό η «απόλυτη αλήθεια» είναι έννοια σχετική.

H απόφαση της νέας κυβέρνησης να αναζητήσει με δική της πρωτοβουλία αυτή την
«αλήθεια», ακόμη κι αν διαπνέεται από καλές προθέσεις και όχι από διάθεση
ρεβανσισμού, μπορεί να επισύρει βαριές συνέπειες, πρώτα απ’ όλα για την ίδια.
Οι αγορές θα αντιδράσουν με αύξηση των επιτοκίων, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση θα
υποχρεωθεί να κινήσει τη διαδικασία κυρώσεων, αν διαπιστωθεί υπέρβαση του
ορίου του ελλείμματος από το 3% του ΑΕΠ.

Δύο παραδείγματα

H Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ζήσει δύο ανάλογα παραδείγματα τέτοιων απογραφών. H
πορτογαλική κεντροδεξιά κυβέρνηση, όταν ανέλαβε καθήκοντα, διαδεχόμενη τους
σοσιαλδημοκράτες, αναθεώρησε εκ των υστέρων το έλλειμμα της χώρας, του 2001,
και το ανέβασε στο 4,2%. Αυτό την υποχρέωσε να εφαρμόσει πολιτική λιτότητας,
κάτι που οδήγησε στο να βυθιστεί η χώρα σε ύφεση, να αυξηθεί η ανεργία και να
αυξηθεί, ως εκ τούτου, και πάλι το έλλειμμα.

H γαλλική κυβέρνηση, πάλι, υπήρξε μετριοπαθέστερη και το 2002 αναθεώρησε μόνο
τις προβλέψεις της για το τρέχον έτος, με αποτέλεσμα να μη χρειασθεί επικύρωση
ή άλλη παρέμβαση από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ας ελπίσουμε ότι η νέα κυβέρνηση θα παραδειγματισθεί από την εμπειρία αυτή και
δεν θα ανοίξει αναίτια τον ασκό του Αιόλου.