Ου συ με λοιδορείς…

Επειδή «για να εξακολουθούμε να υπάρχουμε πρέπει να κάνουμε παραχωρήσεις»,
επειδή «είναι όλο και πιο δύσκολο να συνεχίσουμε να λειτουργούμε στην πράξη ως
μια συνεκτική δημιουργική ομάδα», επειδή «είμαστε σχεδόν υποχρεωμένοι να
μεταλλαχθούμε σε “θίασο”», επειδή «το θεατρικό τοπίο της Θεσσαλονίκης
βρίσκεται σε σύγχυση όσον αφορά το σαφές και αναγνωρίσιμο στίγμα τού κάθε
θεατρικού χώρου και λόγου», επειδή οι ηθοποιοί του έρχονται και φεύγουν,
επειδή – κυρίως – «δει δε χρημάτων» και εκείνα της υπουργικής επιχορήγησης
έχουν καθυστερήσει, ο Θεατρικός Οργανισμός Νέες Μορφές κλείνει. Μια ζωντανή,
νεανική, πρωτοποριακή και δημιουργική θεατρική ομάδα της Θεσσαλονίκης, που στα
οκτώ χρόνια της λειτουργίας της παρουσίασε περί τις 30 θεατρικές παραγωγές,
κλείνει!

… αλλ’ ο τόπος

Σε επιστολή τους, στην οποία ανακοινώνεται το κλείσιμο των «Νέων Μορφών», τα
ιδρυτικά μέλη (Γιάννης Παρασκευόπουλος, Μαγδαληνή Μπεκρή, Σοφία Παπαδοπούλου)
υπενθυμίζουν τους αρχικούς στόχους της σύνθεσής τους (σωματικότητα για την
προσέγγιση των θεατρικών κειμένων, κατάργηση παραδοσιακής σχέσης
σκηνής-πλατείας, θεατρική έρευνα κ.ά.), αλλά και τις συνθήκες που επιβάλλουν
τη μεταλλαγή και την παύση. Αναμοχλεύοντας μνήμες από τις παραστάσεις των
«Νέων Μορφών» («Δούλες», «Χοντροί άνδρες με φούστες», «Άμλετ, εκδοχή I και
II», «Φαίδρας έρως» – και πρώτη γνωριμία του ελληνικού κοινού με τη Σάρα
Κέιν), αναρωτιόμαστε ξανά κατά πόσον αυτή η πόλη αγαπά το θέατρο και πόσο το
θέατρο ευδοκιμεί στη Θεσσαλονίκη. Ίσως κι εκείνη την παλιά και λόγια ρήση κατά
την οποία «ου συ με λοιδορείς αλλ’ ο τόπος».