ΣE ΠPΩTO ENIKO Kάλλιο αργά, παρά… αργότερα

Ήταν το μουντό απόγευμα της Κυριακής των εκλογών, εκείνη τη νεκρή ώρα που
περιμένεις με αγωνία να κλείσουν οι κάλπες και να βγουν τα έξιτ πολ.

Είχαμε κουραστεί πια να αναλύουμε τις προβλέψεις και τις εκτιμήσεις, στην αρχή
πάνω σε ψαρομεζέδες, ύστερα με (δήθεν) νηστίσιμους χαλβάδες και στο τέλος με
απανωτούς εσπρέσο. Συρθήκαμε σκεπτικοί ώς τις βιτρίνες και τα πολυσινεμά. Λίγο
οι αγαπημένοι μας Τζακ Νίκολσον και Νταϊάν Κίτον, λίγο ο ελκυστικός τίτλος που
έγινε ήδη σλόγκαν («Κάλλιο αργά, παρά αργότερα»), αποφασίσαμε αυτοστιγμεί για
το πώς θα περάσουμε τις επόμενες δύο κρίσιμες ώρες, έστω κι αν οι φίλοι
κριτικοί είχανε τσακίσει την ταινία («Καπή με πιτζάμες» και άλλα τέτοια…).

Βγήκαμε από τη σκοτεινή αίθουσα πιο χαλαροί, πιο αισιόδοξοι… Τι κι αν δεν
ζήσαμε τον έρωτα όπως τον θέλαμε στα είκοσι και στα τριάντα; Έχουμε μπροστά
μας όλο τον χρόνο: κάλλιο αργά, παρά… αργότερα! Και όλα τα άλλα που τόσο
θέλαμε, αλλά δεν μπορέσαμε ή δεν προλάβαμε τελικά να τα μάθουμε ή να τα
ζήσουμε (την κιθάρα, τα ισπανικά, τον κλασικό χορό ή την τζαζ, τα ταξίδια στη
Λατινική Αμερική ή στη μυστικιστική Ασία, τα μαθήματα φωτογραφίας ή πιάνου, τη
γυμναστική), μπορούμε να τα αρχίσουμε σε οποιαδήποτε ηλικία και να τα χαρούμε
το ίδιο – ή και ακόμα περισσότερο. Κάλλιο αργά, παρά… αργότερα!

Ακόμα και αν δεν κατορθώσαμε ποτέ – κι ας το θέλαμε – να πλησιάσουμε
πραγματικά τους άλλους ανθρώπους, αν μας πλάκωναν τα «πρέπει», οι ανώφελοι
δισταγμοί και οι προκαταλήψεις, ίσως τώρα να είναι η κατάλληλη εποχή και
ηλικία για μια άλλη – πιο ελεύθερη και ουσιαστική – προσέγγιση.

Οι ψυχολόγοι λένε ότι τα σαράντα (και η δεκαετία μετά) είναι η καλύτερη ηλικία
για να κάνουν οι άνθρωποι τις αλλαγές τους. Έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές
τους, έχουν φροντίσει την επαγγελματική τους καριέρα, μπορούν πια να σκεφθούν
για τον εαυτό τους και ό,τι πραγματικά θα ήθελαν να κάνουν στη ζωή τους.

Αύριο, κιόλας, λοιπόν! Γιατί – είπαμε – κάλλιο αργά, παρά… αργότερα!