20 ΕPΩTHΣEIΣ NIKH MΠAKOΓIANNH

ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ TOY ΑΛΜΑΤΟΣ ΕΙΣ ΥΨΟΣ

Όσοι Έλληνες ξενύχτησαν το Σάββατο 3 Αυγούστου του 1996, παρακολουθώντας το
άλμα εις ύψος γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντας, δεν θα ξεχάσουν
τις μοναδικές στιγμές που έζησαν βλέποντας την 28χρονη τότε Νίκη Μπακογιάνη να
ξεπερνά τα 2μ. 03 και να κατακτά το ασημένιο μετάλλιο. Αν και μητέρα δύο
παιδιών πλέον, η Νίκη δεν έχει πει την τελευταία λέξη και με την επιστροφή της
στους στίβους δίνει υποσχέσεις για την Αθήνα!

Το 1μ. 87 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κλειστού στίβου στην Παιανία είναι
επίδοση που μπορεί να χαρακτηρισθεί ελπιδοφόρα για μια σπουδαία χρονιά;

Σίγουρα αυτή η επίδοση είναι μέτρια στην Ελλάδα και ασήμαντη στον διεθνή χώρο.
Δείχνει όμως ότι υπάρχουν περιθώρια για πιο πάνω.

Πιστεύεις ότι μπορείς να φθάσεις με αξιώσεις μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες
της Αθήνας;

Γιατί όχι; Θεωρώ ότι είναι μέσα στις σημερινές δυνατότητές μου.

Έχεις κάποιο συγκεκριμένο στόχο σ’ αυτήν την περίοδο του κλειστού στίβου;

Ο κλειστός θα είναι για μένα πέρασμα το καλοκαίρι. Πρώτα η προπόνηση.

Τι επιδιώκεις κυρίως με την προπόνηση αυτόν τον καιρό;

Δυνάμωμα. Τα είχα παρατήσει λόγω της δεύτερης εγκυμοσύνης και χρειάζομαι
δουλειά στον τομέα της δύναμης.

Δύο εγκυμοσύνες δεν είναι και λίγο για να σταματήσεις την προπόνηση.

Δεν σταμάτησα ποτέ να γυμνάζομαι. Έπαιζα τένις, πήγαινα περιπάτους, δεν μπορώ
να πάψω να κάνω αθλητισμό.

Μετά το ασημένιο Ολυμπιακό μετάλλιο στην Ατλάντα το 1996, τι προβλήματα
προέκυψαν;

Αντιμετώπισα δυσκολίες. Πάντως μέχρι το 1999 ήμουνα πολύ καλά και μπορούσα
πανελλήνιο ρεκόρ και να πάω καλά στο Σίδνει. Έκανα όμως παραπάνω προπόνηση και
είχα προβλήματα στα πόδια.

Τι σε κάνει να θέλεις να ξαναγυρίσεις στον πρωταθλητισμό;

Δεν μ’ άρεσε που σταμάτησα παρά τη θέλησή μου. Θέλω να βάλω το τέρμα στον
πρωταθλητισμό μόνη μου.

Το γεγονός ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες γίνονται στην Ελλάδα είναι κάτι που
έπαιξε ρόλο στην επιστροφή σου;

Δεν είναι αυτός ο λόγος. Απλώς θέλω να σταματήσω όταν διαπιστώσω ότι δεν μπορώ
άλλο.

Ο περισσότερος κόσμος θεωρεί δεδομένο ότι μετά τα 30 είναι πολύ δύσκολο να
διατηρηθεί κανείς στις μεγάλες επιτυχίες στον αθλητισμό.

Ποιος τα λέει αυτά; Υπάρχουν τόσες και τόσες αθλήτριες κοντά στα 40 οι οποίες
διακρίνονται, όπως η Ντρέσλερ, η Ότι, η Μέι. Γιατί όχι και οι Ελληνίδες;

Τι είναι αυτό που σε κάνει να αγαπάς τόσο τον αθλητισμό;

Είναι ένα πάθος, όλη μου η ζωή. Δεν θα πάψω να κάνω αθλητισμό.

Σου έχει δώσει πολλά ο αθλητισμός;

Μoυ έχει δώσει και του έχω δώσει. Είχε και καλά και άσχημα. Έμαθα πολλά,
γνώρισα ανθρώπους. Είναι μια μικρογραφία της ζωής ο αθλητισμός.

Τι σκέπτεσαι όταν θυμάσαι τη «μαγική» βραδιά της Ατλάντας;

Θυμάμαι ότι δεν άφησα τίποτε ανεκμετάλλευτο σ’ εκείνο τον αγώνα. Ήμουνα πολύ
καλά. Ίσως με καλύτερη τακτική να έπαιρνα και το χρυσό μετάλλιο, αλλά τότε δεν
μπορούσα να σκεφθώ ότι ήταν δυνατό να χάσει η Κονσταντίνοβα.

Πώς τα καταφέρνεις με δύο μικρά παιδιά να γυμνάζεσαι και μάλιστα στον Άγιο
Κοσμά;

Είμαι όσο μπορώ κοντά τους. Έχω μόνιμη γυναίκα στο σπίτι, ενώ με βοηθά και η
θεία μου. Για να πάω στον Άγιο Κοσμά θέλω περίπου μία ώρα από την Αττική Οδό.
Ξεκινώ πολύ νωρίτερα για να προετοιμάζω σωστά την προπόνηση.

H οικογένεια είναι για σένα κάτι εξίσου σημαντικό με τον αθλητισμό;

Είναι πιο πάνω. Δεν υπάρχει καλύτερο. Αισθάνομαι τυχερή που το έζησα.

Θα ωθήσεις τα παιδιά σου να ασχοληθούν με τον στίβο;

Θα τα μάθω να αγαπούν πρώτα τον αθλητισμό και ας διαλέξουν όποιο άθλημα
θέλουν. Αν θέλουν και πρωταθλητισμό, ας κάνουν.

Τι σχέση έχει η Νίκη Μπακογιάννη με την Ντόρα Μπακογιάννη;

Απλή συνωνυμία με μια γυναίκα που έχει θετική προσωπικότητα και θα εξελιχθεί
κι άλλο στην πολιτική.

Θα μπορούσες κι εσύ ν’ ακολουθήσεις τον δρόμο της πολιτικής καριέρας μετά
τον αθλητισμό;

Δεν θα έλεγα όχι. Είναι γεγονός ότι εκτίθεσαι. Αλλά μου αρέσει να έχω ένα
πόστο από το οποίο να βοηθάω.

H παγκόσμια κατάσταση τι αισθήματα σου προκαλεί;

Είναι κρίμα που είναι έτσι, με τον κ. Μπους να επεμβαίνει παντού ανεξέλεγκτα.
Αντί να προσπαθούμε όλοι για έναν καλύτερο κόσμο, τον καταστρέφουμε
καθημερινά.

H Ενωμένη Ευρώπη αποτελεί ελπίδα;

Ελπίδα υπάρχει, αρκεί να γίνει η Ευρώπη ένας ισχυρός ανασχετικός παράγοντας
απέναντι στις ΗΠΑ.