[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όταν η νεολαία της Πάτρας επέλεξε και καθιέρωσε το ’80 το σύνθημα «Ο
λαός απαντά όχι πια στη Δεξιά», που αργότερα μετεξελίχθηκε στο «Ο λαός δεν
ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά», υπήρξε μία βασική σκέψη. Να γίνει μία πραγματική
αλλαγή την οποία χρειαζόταν η Ελλάδα και να χτυπηθούν πρακτικές που οδηγούν
στην άσκηση μιας «δεξιάς, αντιλαϊκής, αυταρχικής πολιτικής ενός κατεστημένου».
Σήμερα, ύστερα από 24 χρόνια που τόσα μεσολάβησαν, προβάλλουν πολλά ερωτήματα:
Πώς μπορεί κάποιος να χρησιμοποιεί το επιχείρημα της χαμένης ψήφου όταν
μεταχειρίζεται εδώ και 11 χρόνια το «εκλογικό σύστημα Μητσοτάκη», το οποίο
σαν… ρώσικη ρουλέτα βγάζει το ένα ή το άλλο «μεγάλο» κόμμα, αποκλείοντας
ουσιαστικά κυβερνήσεις συνεργασίας (π.χ. ΠΑΣΟΚ – Αριστεράς); Γιατί λίγο πριν
κλείσει η Βουλή προωθήθηκε τόσο πιεστικά ένα άλλο εκλογικό σύστημα που θα
αφορά τη μεθεπόμενη εκλογική αναμέτρηση, η οποία μπορεί να γίνει – υποθετικά –
ακόμα και μαζί με τις ευρωεκλογές; Για ποιο λόγο «παίχτηκε» το «άτυχο»
Κυπριακό ως δικαιολογία πρόωρων εκλογών; Πόσο προοδευτικό ή σύγχρονο μπορεί να
είναι η τοποθέτηση στη βιτρίνα του ψηφοδελτίου Επικρατείας «παλαιών» πολιτικών
και τι είδους επιχείρημα αποτελεί ότι «εκπροσωπούν το καινούργιο»; Ποια
σκοπιμότητα καλύπτει η τοποθέτηση της επιτρόπου – ο ρόλος της οποίας πρέπει να
είναι διακομματικός – ως εκπροσώπου Τύπου ενός κόμματος και μάλιστα μέσα στη
φούρια του προεκλογικού αγώνα; Πώς εξηγείται – όταν μάλιστα ο ελληνικός λαός
έχει κατέβει στους δρόμους κατά του πολέμου – να βαφτίζεται… τρομοκρατία η
αντίσταση του ιρακινού λαού; Πώς συνέβη ξαφνικά – για πρώτη φορά από το ’74 –
και χάθηκαν όλες οι διαφορετικές φωνές και κανένας, μα κανένας, πρωτοκλασάτος
δεν λέει ένα «όχι» σε όσα συντελούνται, ακόμα και σ’ αυτήν την απίστευτη
παροχολογία; Αρκεί η εμφάνιση ενός νέου αρχηγού για να ξεπερασθούν προβλήματα,
δυσαρέσκειες ή η απογοήτευση ενός κόσμου που άλλα οραματίσθηκε κι άλλα βλέπει
να του σερβίρουν; Ποιος πλέον «μεγάλος» μπορεί να αμφισβητήσει τη σύγχρονη
αναγκαιότητα όχι απλώς της «επιβίωσης», αλλά της ενίσχυσης των «μικρών» της
Αριστεράς (KKE, ΣΥΝ, ΔΗΚΚΙ) για να ασκούν τουλάχιστον έλεγχο και να εκφράζουν
τον αδικημένο;