Στο γκέτο, στο γκέτο…

Προβολή κάτι βίντεο, ενίοτε προϊστορικών, με ό,τι χειρότερο έχει κυκλοφορήσει
στη θεατρική πιάτσα σε παράσταση – κάτι μπαγιάτικες επιθεωρήσεις, τόσο άθλια
βιντεοσκοπημένες που όσοι δεν πολυεκτιμούσαν ή δεν ξέρουν το είδος και δεν
έχουν δει «ζωντανά» τους σπουδαίους ηθοποιούς του και από τα βίντεο αυτά
παίρνουν μια «γεύση», μου λένε ότι το έχουν πια εντελώς σιχαθεί… Κάτι
«πρωινάδικα» της συμφοράς με θεατρικές παρουσίες του τύπου «όποιον βρήκαμε
πρόχειρο». Κάτι βραδινά «κοσμικογκλαμουράδικα», εξίσου της συμφοράς, όπου οι
ηθοποιοί – ή «ηθοποιοί» – μας εξομολογούνται με ποιον ή με ποια «το κάνουν».
Κάτι πολιτιστικές εκπομπές όπου όποιος του θεάτρου εμφανιστεί με το που
μπαίνει «αποθεώνεται» – «δοξάστε με!» – και όλοι οι παρόντες και οι στα βίντεο
είναι τουλάχιστον «Μεγάλοι» και ό,τι παίζουν φέτος, τουλάχιστον
«Εξαιρετικό»… Ιδού το πεδίον δόξης λαμπρόν το οποίο τα κανάλια επιφυλάσσουν
και στο οποίο ως γκέτο έχουν περιορίσει το θέατρο. Που δηλώνουν μάλιστα,
επιπλέον, ότι το αγαπούν… Κι ο καημένος ο κοσμάκης αυτό να νομίζει ότι είναι
το θέατρο… Και σ’ αυτές τις παραστάσεις, τις «Μεγάλες», και σ’ αυτούς τους
«ηθοποιούς» να κατευθύνεται μαζί με τους περισσότερους – άντε δυο, τρεις οι
εξαιρέσεις – πολιτικούς μας, που σ’ αυτές τις παραστάσεις εμφανίζονται, στις
«επίσημές» τους, με τις πολλές τις κάμερες, για λόγους ευνοήτους. Έτσι, σιγά
σιγά, έχει αρχίζει να το βαριέται και να το απεχθάνεται το θέατρο η νέα
γενιά… Αφήστε την παιδεία μας…