H ταυτότητα της ημέρας

Τελικά, οι υποψήφιοι εκτός από «παντός καιρού», που είναι αναγκασμένοι να
γίνονται αυτές τις μέρες, είναι και… παντός χρόνου. Τον μέλλοντα τον παίζουν
στα δάχτυλα! Από εξαγγελίες, άλλο τίποτε. Δεν υπάρχει φέρελπις πολιτικός που
να μη χρησιμοποιήσει ένα «θα…» στην προεκλογική περίοδο.

Όσο για τον αόριστο, αυτός πια είναι για παιδιά του Δημοτικού. Στην ημερήσια
διάταξη οι καταγγελίες. Να περάσει μέρα και να μην ακουστεί κάτι του τύπου
«τότε αυτός ήταν…», «εσείς στην κυβέρνηση κάνατε…» ή «η αντιπολίτευση δεν
μπόρεσε…». Αδιανόητο!

Ο χρόνος, όμως, που τους προβληματίζει περισσότερο είναι ο ενεστώτας. Μόνον
αγωνίες δείχνει να έχει!

H επιβολή

«H N.Δ. είναι το κόμμα της επιβολής, ενώ το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα
επιλογής».

Σωστά λέει ο Στ. Μάνος. Και αυτό φοβούνται στη Χαριλάου Τρικούπη. Μήπως
δεν υπάρξει αρκετή επιλογή και έρθει η… επιβολή.

Το παραλήρημα

«Είναι παραλήρημα με την έννοια ότι δείχνει έναν αρχηγό κόμματος ο οποίος
βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, σε πανικό εγώ θα έλεγα, και προσπαθεί να
εξαγοράσει με φτηνό τρόπο ψηφοφόρους».

Ας μην είχε βγει μία ημέρα πριν από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να κάνει τις
εξαγγελίες του ο άλλος αρχηγός κι εκεί θα βλέπαμε παραληρήματα, που λέει ο Γ.
Αλογοσκούφης. Εκτός και εάν η βέβαιη πλειοδοσία του αρχηγού της N.Δ. θα
εθεωρείτο τότε απλώς σοβαρή εξαγγελία.

Το ρεκόρ

«Μιλάμε ανοιχτά, ρωτάμε ελεύθερα»

Για την ομιλία του A. Τσοχατζόπουλου στη σημερινή αυτή συζήτηση δεν
είμαστε βέβαιοι, διότι μπορεί να μη… βγαίνει η φωνή. Για το ρεκόρ είμαστε!
Με 12 εκδηλώσεις σερί στο πρόγραμμά του κατέρριψε κάθε προηγούμενο.

H κούραση του Απόστολου

«Το επιχείρημα περί “κούρασης” του εκλογικού σώματος υποτιμά την υπευθυνότητα,
αλλά και την πολιτική νοημοσύνη του πολίτη».

Για το εκλογικό σώμα που έχει υποστηρίξει ο Απ. Κακλαμάνης, δεν ξέρουμε. Για
την κούραση των πολιτικών είμαστε βέβαιοι. Από τη μάχη της B’ Αθήνας… πέταξε
στη Λευκάδα ο πρόεδρος της Βουλής. Τώρα, πάλι μπορεί και να λειτουργεί και ως
τονωτικό. Μία ημέρα με τους συμπατριώτες του, αντί να «οργώνει» το
Λεκανοπέδιο.

Το χώμα

«Όταν κάποιος χάνει, το τελευταίο που του μένει, την τελευταία στιγμή,
είναι να χτυπά, να λασπώνει και να φεύγει».

Να θυμίσουμε στον A. Σπηλιωτόπουλο ότι δεν είναι απαραίτητο να χάνει
κανείς. Υπάρχει και η εκδοχή που συμβαίνουν όλα τα υπόλοιπα και απλώς στο
τέλος ο προπορευόμενος λέει… «φάε το χώμα μου».