Tα σπάνε για πλάκα!

Πιες μερικές μπίρες, παρακολούθησε το κρίσιμο παιχνίδι, πάρε και κανένα
ναρκωτικό. Ύστερα βγες στον δρόμο κι άρχισε να καις ό,τι βρίσκεις μπροστά
σου…

Ταραχές για πλάκα. Πυροσβέστης στη Βοστώνη συνοδεύει μια γυναίκα μετά τις εκτεταμένες ταραχές που σημειώθηκαν στην πόλη

Τη δεκαετία του ’30, ένας Αμερικανός φοιτητής έφαγε για πλάκα ένα ζωντανό
χρυσόψαρο. Μέσα σε μερικές εβδομάδες, τα Πανεπιστήμια σε όλη την Αμερική
οργάνωναν διαγωνισμούς για το ποιος φοιτητής θα καταπιεί τα περισσότερα
ζωντανά χρυσόψαρα. Πέρασαν μερικά χρόνια, και ξαφνικά έγινε της μόδας μεταξύ
των φοιτητών να συνωστίζονται σε τηλεφωνικούς θαλάμους. Αφού έσπασαν πλάκα και
μ’ αυτό, τη δεκαετία του ’70 άρχισαν να τρέχουν γυμνοί στις
πανεπιστημιουπόλεις. Ήταν το λεγόμενο στρίκινγκ.

Βαριούνται. H Αμερική είναι μια πλούσια χώρα. Και η πεφωτισμένη της
νεολαία φαίνεται πως βαριέται τόσο πολύ την ευημερία, ώστε εφευρίσκει κάθε
τόσο μια ιδιοτροπία για να περνάει ευχάριστα την ώρα της. H τελευταία τέτοια
ιδιοτροπία λέγεται rioting («ταραχές»). Από τη Μέριλαντ ώς τη Μινεσότα και από
το Οχάιο ώς τη Μασαχουσέτη, φοιτητές έχουν προκαλέσει τον τελευταίο καιρό
ζημιές εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων στη διάρκεια ταραχών που ακολουθούν
συνήθως μεγάλα αθλητικά γεγονότα.

Δεν λείπουν και τα θύματα. Μετά τον αγώνα των Νιου Ίνγκλαντ Πάτριοτς εναντίον
των Καρολάινα Πάνθερς για το Σούπερ Μπόουλ στη Βοστώνη, εκατοντάδες φοιτητές
βγήκαν στους δρόμους και άρχισαν να βάζουν φωτιές, να σπάνε τζάμια και να
αναποδογυρίζουν αυτοκίνητα. Ένα άτομο έχασε τη ζωή του.

Ο Ριτς είναι ένας 18χρονος φοιτητής από το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης που
συνελήφθη μαζί με αρκετούς ακόμη συναδέλφους του τον περασμένο Οκτώβριο στη
διάρκεια ταραχών που σημειώθηκαν ύστερα από έναν αγώνα μπέιζμπολ. “Ήθελα να
σπάσω λίγη πλάκα”, δικαιολογήθηκε. “Είχα πιει και λιγάκι. Αναγνωρίζω ότι
συμπεριφέρθηκα ηλίθια”.

Όταν τελείωσε το παιχνίδι, ο Ριτς και ο συγκάτοικός του βγήκαν στον δρόμο
ανακατεύτηκαν με το πλήθος που πανηγύριζε κι άρχισαν να πετούν αυγά και χαρτί
τουαλέτας. Γρήγορα όμως συνελήφθησαν, και καταδικάστηκαν σε 100 ώρες
κοινωνικής εργασίας.

Ο κοινωνιολόγος Τζέρι Λιούις, ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κεντ,
λέει ότι οι σημερινοί ταραξίες είναι συνήθως νέοι και λευκοί, και ότι
προκαλούν ταραχές όταν η ομάδα τους κερδίζει, όχι όταν χάνει.

Αντίθετα με τις ταραχές που σημειώνονταν στην Αμερική τα προηγούμενα χρόνια
και αφορούσαν ζητήματα πολιτικής ή κοινωνικής δικαιοσύνης και διαρκούσαν
μερικές ημέρες, οι τωρινές ταραχές κρατούν μερικές ώρες. Και αντίθετα με την
Ευρώπη και τη Νότια Αμερική, όπου τέτοιες ταραχές περιστρέφονται πάντα γύρω
από το ποδόσφαιρο, η βία που γνωρίζουν τα αμερικανικά Πανεπιστήμια είναι πιο
“πλουραλιστική”: μπορεί να ακολουθήσει αγώνες μπάσκετ, αμερικανικού
ποδοσφαίρου, χόκεϊ, ακόμη και γυναικείου μπάσκετ.

Υπάρχει λύση; Σύμφωνα με τον Τζακ Λέβιν, διευθυντή του Κέντρου Μπρούντνικ για
τη Βία στο Northeastern University, “αυτό που γνωρίζουμε για τη συμπεριφορά
του όχλου είναι ότι εκμεταλλεύεται την ανωνυμία. Για να περιορίσουμε λοιπόν
τις ταραχές, πρέπει να καταστήσουμε σαφές ότι οι ταραξίες φοιτητές θα
συλληφθούν οπωσδήποτε”.