Ψηφίστε Aριστερά!

Μέσα στη μακραίωνη ιστορική της διαδρομή, η Αριστερά απ’ τη μια μεριά υπήρξε
προπομπός προόδου και απ’ την άλλη υπερασπιστής των δικαιωμάτων του αδυνάτου
και του αδικημένου. H ελληνική Αριστερά από την πλευρά της, από την εποχή που
γεννήθηκε στη χώρα μας έως σήμερα, έχει αποδείξει ότι παρέμεινε πιστή σ’ αυτές
τις δύο βασικές επιδιώξεις. Οι οποίες κατά τον άλφα ή τον βήτα τρόπο έχουν
γίνει αποδεκτές σχεδόν από όλες τις πολιτικές παρατάξεις και σε έναν βαθμό
ακόμα και από τους σκληρότερους αντιπάλους της.

Μπορεί σήμερα οι κομματικές εκπροσωπήσεις της στη Βουλή να είναι ουσιαστικά
στη γωνία, όμως ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι πολλές από τις βασικές ιδέες του
EAM και της ΕΔΑ έχουν ήδη εμπνεύσει τους Έλληνες εργαζόμενους και γενικότερα
τον ελληνικό λαό και βρίσκονται διάσπαρτες μέσα στα προγράμματα ακόμα και των
κομμάτων εξουσίας και προ παντός του ΠΑΣΟΚ, με τη διαφορά ότι όταν φθάσει η
ώρα της εφαρμογής δεν τολμούν ή δεν μπορούν να θίξουν τη ρίζα του κακού: τα
συμφέροντα της ολιγαρχίας και τους μηχανισμούς εξάρτησης σε αντίθεση με τη
βασική και κύρια κατεύθυνση της Αριστεράς.

Αυτό εξάλλου φάνηκε και κατά τη διάρκεια των προεκλογικών συζητήσεων, όπου οι
περισσότεροι έμειναν στον αφρό των προβλημάτων αφήνοντας άθικτες τις αιτίες
του κακού.

Από τη στάση λοιπόν των εκπροσώπων των κομμάτων εξουσίας συμπεραίνεται ότι δεν
θέλουν, είτε δεν μπορούν, να αντιμετωπίσουν τα κύρια προβλήματα της εποχής
μας, τις γενεσιουργούς αιτίες του κακού. Γεγονός που σημαίνει ότι η ανάδειξή
τους σε κόμματα εξουσίας έχει γι’ αυτούς μεγάλο τίμημα, ειδικά για το
σοσιαλίζον ΠΑΣΟΚ – το τίμημα του συμβιβασμού, της συνενοχής και της σιωπής.
Και είναι θλιβερό το φαινόμενο της μετατροπής του προεκλογικού γίγνεσθαι μέσω
της TV σε ένα τεράστιο θέατρο του παραλόγου και του γελοίου και τελικά είναι
άκρως προσβλητικό για έναν – υποτίθεται – πολιτισμένο λαό, μέλος της ΟΝΕ, με
το υψηλότερο εισόδημα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων… Δεν
θα αναφερθώ εδώ σε συμπεριφορές και πράξεις για τις οποίες πιθανόν κάποιοι θα
ντρέπονται αύριο, μεθαύριο. Δεν έχω ούτε χρόνο ούτε χώρο.

Θα επαναλάβω για τελευταία φορά μπροστά στην κάλπη ότι ψηφίζω Αριστερά και πως
πιστεύω ότι οποιοσδήποτε πέρασε με τον άλφα ή τον βήτα τρόπο από τις γραμμές
της Αριστεράς θα πρέπει να γυρίσει την πλάτη του στα κόμματα εξουσίας και να
ρίξει την ψήφο του σε ένα από τα κόμματα της Αριστεράς.

Γιατί τώρα; Τι άλλαξε τάχα από χτες ή από προχτές και τα πράγματα έχουν γίνει
τόσο δραματικά για την Ελλάδα, ώστε να υπάρχει ανάγκη να δημιουργηθεί πάση
θυσία ο τρίτος πόλος, ο πόλος της Αριστεράς; Τι είναι αυτό το ιδιαίτερο που
κάνει σήμερα απαραίτητη την παρουσία της; Δεν φτάνουν οι δυνάμεις, λ.χ., του
ΠΑΣΟΚ να ανταποκριθούν στις νέες ιστορικές προκλήσεις, αυτές που ήδη
εμφανίσθηκαν και που είναι βέβαιο ότι στο εγγύς μέλλον θα χτυπήσουν με
ιδιαίτερη βιαιότητα την πόρτα μας; Όχι, δεν φτάνουν! Κι αυτό γιατί τόσο η N.Δ.
όσο και το ΠΑΣΟΚ, μπροστά στις νέες κορυφαίες αντιθέσεις που δημιουργεί η νέα
εποχή, έχουν ήδη τοποθετηθεί. Και έχουν πάρει τη θέση της άρνησης, έχουν
ταχθεί με την πλευρά των δυνατών, των κυρίαρχων, των νέων διεθνών
οικονομικοστρατιωτικών ηγεμονικών δυνάμεων που στοχεύουν στην άλωση λαών και
εθνών, άλωση εθνική, άλωση οικονομική, άλωση πολιτισμική.

Γι’ αυτούς τους τρεις άξονες του κακού περιέργως – πλην της Αριστεράς – κανείς
από τους υποψηφίους δεν εψέλλισε ούτε λέξη. Λες και ζούμε σε άλλο κόσμο.
Υπήρχαν και άλλοτε στη χώρα μας «κουφοί» που δεν άκουγαν τις οιμωγές των
θυμάτων της πολιτικής του Χίτλερ, λέγοντας ότι δεν μας αφορούν οι ξένες
δυστυχίες. Το τι συνέβη τελικά το γνωρίζουν σήμερα όλοι. Τι μας λένε λοιπόν,
ουσιαστικά, τα μεγάλα κόμματα; Μας καλούν μπροστά σ’ αυτές τις προκλήσεις των
καιρών, σ’ αυτές τις εφαρμοζόμενες ήδη πολιτικές των τριών αξόνων του κακού να
είμαστε καλά παιδιά, ώστε να κερδίσουμε την εύνοια των δυνατών, να σκύβουμε το
κεφάλι και να συμβιβαζόμαστε σε κάθε ευκαιρία κλείνοντας τα μάτια στα
διαλυτικά φαινόμενα που μας πηγαίνουν απ’ το κακό στο χειρότερο.

Έτσι σήμερα, ακόμα και στο ΠΑΣΟΚ, βλέπουμε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του
γνωστό πολιτικό, ο οποίος την εποχή που σύσσωμος ο ελληνικός λαός θρηνούσε στο
πλευρό των αθώων θυμάτων των αμερικανονατοϊκών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία
προκλητικά χειροκροτούσε αυτό το άθλιο έργο των δυνάμεων καταστροφής, όπως το
ίδιο έκανε και με την εισβολή στο Ιράκ. Όμως και ο ίδιος ο νέος πρόεδρος του
ΠΑΣΟΚ, ευθυγραμμισμένος με την πολιτική των ΗΠΑ, αμφισβητεί το δικαίωμα των
Ιρακινών να αντισταθούν κατά των κατακτητών της χώρας τους.

Ρωτώ λοιπόν: Δεν είναι αυτές οι θέσεις των μεγάλων κομμάτων απόδειξη ότι στον
πρώτο άξονα του κακού, δηλαδή την επιθετική πολιτική των ΗΠΑ που ποδοπατά τον
ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο και επιβάλλει μεθοδικά εδώ κι εκεί τον νόμο της
ζούγκλας, όχι μόνο δηλώνουμε ότι είμαστε στο πλευρό των ισχυρών, αλλά κατά
κάποιον τρόπο φιλοδοξούμε να γίνουμε και πρωτοπαλίκαρά τους! Είναι ή όχι η
στάση αυτή αντίθετη με την πεμπτουσία των ελληνικών παραδόσεων; Δηλαδή τι θα
πρέπει να κάνουμε; Να διαγράψουμε τις ιερότερες σελίδες της Ιστορίας μας, τότε
που οι Έλληνες αντιστάθηκαν στην κτηνώδη δύναμη των δυνατών;

Αλλά και στον δεύτερο άξονα του κακού, τα δύο μεγάλα κόμματα υποτάσσονται στη
λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού που, όπως είναι
γνωστό, έχει ως κύριο στόχο την εκμηδένιση της κοινωνίας τής αλληλεγγύης. Και
είναι τυχαία τάχα η επιλογή του έτερου εκλεκτού κήρυκα του νεοφιλελευθερισμού
στο ίδιο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ; Ή μήπως αντιθέτως κάποιοι
επιδιώκουν να προετοιμάσουν τους οπαδούς τους και τον ελληνικό λαό για τις
βαθύτατες αλλαγές ως προς την οικονομική πολιτική που έχουν προαποφασίσει εν
κρυπτώ;

Με άλλα λόγια, τα δύο μεγάλα κόμματα μας λένε σαφώς ότι δεν υπάρχει άλλος
τρόπος να αντιμετωπίσουμε τις επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία μας
από την επιθετική πολιτική των διεθνών οικονομικών κύκλων, παρά μόνο να
προσαρμοστούμε – υποταχθούμε πλήρως στα συμφέροντα των ξένων και ελληνικών
οικονομικών κολοσσών, συμπράττοντας έτσι ώστε οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι
και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Και παράλληλα να συμβάλουμε στον πλήρη
θρυμματισμό του κοινωνικού ιστού.

Φοβάμαι ότι αν τα πράγματα είναι έτσι, όταν μεθαύριο θα τα δούμε να
εφαρμόζονται θα είναι για όλους πολύ αργά.

Και ερχόμαστε στον τρίτο άξονα του κακού: την πολιτιστική λαίλαπα που
αποβλέπει στην άλωση της ίδιας της ψυχής του ελληνικού λαού. Όσο γι’ αυτό δεν
έχει κανείς παρά να εξετάσει τα αποτελέσματα της πολιτισμικής εισβολής στις
τελευταίες δεκαετίες. Και ρωτώ: Έγινε μήπως τίποτα έως σήμερα από όλους αυτούς
που ελέγχουν τα MME (κυβέρνηση, Βουλή, κράτος, ιδιώτες) και κάθε άλλο
οργανισμό υπεύθυνο για την πνευματική και καλλιτεχνική καλλιέργεια του λαού
μας, ώστε οι οργανισμοί αυτοί (που κάποιους απ’ αυτούς τους χρηματοδοτεί ο
ίδιος ο λαός) να γίνουν υπερασπιστές και φορείς ποιότητας και αξιών; Ναι,
έγινε! Ακριβώς το αντίθετο! Όλο αυτό το κολοσσιαίο πλέγμα διαμόρφωσης και
χειραγώγησης της κοινής γνώμης, και συνάμα του πνεύματος, της συνείδησης του
γούστου και της ψυχής του λαού μας, όχι μόνο ώς τώρα δεν υπερασπίστηκε
πνευματικές αξίες και επιτεύγματα, αλλά αντίθετα μετεβλήθη σε πειθήνιο όργανο
των δυνάμεων εκείνων που αποσκοπούν στον εκχυδαϊσμό και εν τέλει τον
εκβαρβαρισμό του λαού και ειδικά της νεολαίας, γεγονός που όσο περνάει ο
καιρός μπορεί να φτάσει έως και τον πλήρη αφελληνισμό μας ως τελικό στάδιο της
εθνικής κατρακύλας προς το απόλυτο μηδέν.

Απέναντι σ’ αυτούς τους τρεις άξονες του κακού θέλω να πιστεύω ότι ουσιαστικά
υψώνεται μέσα στον λαό μας ένα τείχος πλειοψηφικό απέχθειας, απόκρουσης και
αντίθεσης, που συμπεριλαμβάνει πολίτες από όλους τους κομματικούς χώρους. Με
τη διαφορά ότι το 90% σχεδόν των ψηφοφόρων αυτήν τη στιγμή βρίσκεται
παγιδευμένο – κολλημένο στο μέλι της εξουσίας. Κουρασμένοι οι Έλληνες από τα
τόσα και τόσα που συνέβησαν έως σήμερα, έχουν από καιρό επιλέξει το κυνήγι
μιας θέσης στον ήλιο. Οι μισοί στον ήλιο του ΠΑΣΟΚ και οι άλλοι μισοί στη δάδα
της Νέας Δημοκρατίας. Ζεστασιά θέλουν. Τη ζεστασιά του διορισμού, του «μέσου»,
του ρουσφετιού, της εξασφάλισης! Να ξαπλώσουν κάτω από τα μαστάρια της
αγελάδας – μαμάς Ελλάδας και να πίνουν ανενόχλητοι το γαλατάκι τους. Αυτό
θέλουν και πέρα βρέχει…

Ποιος λοιπόν θα σηκώσει και πάλι το βάρος των νέων προσπαθειών, των νέων
αγώνων; Εγώ δεν βλέπω άλλους από τους αριστερούς. Μα θα μου πείτε πως δεν
είμαστε ενωμένοι. Σωστά. Θα μπορούσα να πω εδώ, απευθυνόμενος κυρίως προς τους
«ορφανούς» ψηφοφόρους της Αριστεράς, ότι είμαι βέβαιος πως οι μεγάλες
δοκιμασίες που είναι μπροστά μας θα βοηθήσουν να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις
για μια νέα ενότητα – φτάνει να κοιτάμε μπροστά και όχι πίσω. Όμως, προς το
παρόν, αρκούμαι να καλέσω τους φίλους αριστερούς, όπου κι αν βρίσκονται, να
κάνουμε έστω το πρώτο βήμα, γυρίζοντας την πλάτη σ’ εκείνους οι οποίοι
αποδεδειγμένα μπροστά σ’ αυτούς τους τρεις άξονες του κακού έχουν επιλέξει να
πάνε με την πλευρά των ισχυρών, ξένων και ντόπιων, που έχουν ως στόχο τους την
ολοκληρωτική άλωση των λαών, ακόμα και αυτών – ή προ παντός αυτών – που τους
προσκυνούν… H Ιστορία είναι γεμάτη με τέτοια θλιβερά παραδείγματα.

Αθήνα, 17.2.2004

Μίκης Θεοδωράκης