Bραβείο έργου…

Δόθηκαν και τα Βραβεία της Ένωσης Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.
Αντιρρήσεις; E, μα σε όλα τα βραβεία δεν υπάρχουν; Σε γενικές γραμμές, πάντως,
η απόφαση των δύο επιτροπών μοιάζει να απηχεί μια γενικότερη αίσθηση για τα
θεατρικά και μουσικά επιτεύγματα της περσινής χρονιάς. Μία η εξαίρεση. Που με
άφησε με το στόμα ανοιχτό. Το Βραβείο Κάρολος Κουν Ελληνικού Έργου στον –
σκηνοθέτη – Κωστή Καπελώνη και στον – εικαστικό- Νίκο Αλεξίου για την
παράσταση «Παραμύθι από χαρτί», το κείμενο της οποίας υπέγραφε απλώς ως
«θεατρική προσαρμογή» μόνον ο Κώστας Καπελώνης, ενώ ο Νίκος Αλεξίου υπέγραφε
μόνο τα σκηνικά! Το θέατρο του παραλόγου! (H επιτροπή δεν το ήξερε;). Την είδα
την παράσταση. Λεπτοδουλεμένη, τρισχαριτωμένη, ανάλαφρη – πολύ μου άρεσε και
πολύ εκτιμώ τους δημιουργούς της. Αλλά Βραβείο Ελληνικού Έργου σε ένα έργο
που, ουσιαστικά, ΔΕΝ ήταν έργο; Αλλά μια ονοματισμένη διασκευή λαϊκού
παραμυθιού από ονοματισμένο μάλιστα χειρόγραφο- κάτι σαν σενάριο, σαν
«καμβάς»; Γιατί;

…σε «μη έργο»

Και μάλιστα με το διάτρητο σκεπτικό «για την πρωτότυπη μετασκευή και
διδασκαλία ενός λαϊκού παραμυθιού», που από μόνο του ανατρέπει κάθε πρόθεση
για την προώθηση του ελληνικού έργου; Όταν συνυποψήφια ήταν έργα της
Αναγνωστάκη, του Μάτεσι και του Στάικου; Μπορεί να μην άρεσαν στην επιτροπή.
Δικαίωμά της. Μπορεί και σε μένα να μην άρεσαν. Αλλά αν δεν βραβεύσεις αμιγή
θεατρικά έργα, τότε ανατρέπεις εντελώς το σκεπτικό για το οποίο καθιερώθηκε το
βραβείο αυτό. Ας μην το έδιναν σε κανέναν. Αφήστε το τυπικό μέρος. Το
«Παραμύθι από χαρτί» δεν είναι παράσταση της σεζόν 2002 – 2003 για την οποία
δόθηκαν τα βραβεία, αλλά της προπερασμένης 2001 – 2002! Απλώς πέρσι
επαναλήφθηκε. Νομίζω ότι τέτοια συσσώρευση λαθών μειώνει το κύρος των
οποιωνδήποτε Βραβείων.