ΠEMH ZOΥNH «Kαλοπιάνω τον χρόνο, ρουφώντας τη ζωή»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Από μικρό κορίτσι είχα την δική μου άποψη για τον χρόνο που τρέχει και δεν |
Ξάφνιασε η τοποθέτησή της στην 11η – μη εκλόγιμη – θέση του ψηφοδελτίου
Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Είναι μια τιμή που την κατέκτησε και που αντανακλά στο
ελληνικό θέατρο, ακόμα και αν υπάρχουν καλλιτέχνες που διαφωνούν.
«Κι εγώ ξαφνιάστηκα, όταν μου το πρότειναν. Όλα έγιναν μέσα σε δύο
εικοσιτετράωρα. Δέχτηκα την πρόταση με μεγάλη ικανοποίηση για δύο λόγους:
Επειδή είναι τιμητική, πέρα από κάθε προσωπική φιλοδοξία και όφελος – διότι
δεν σκοπεύω να εγκαταλείψω το θέατρο – και επειδή ήθελα να υποστηρίξω, έστω
και συμβολικά, τον Γιώργο Παπανδρέου. Παρακολουθώ καιρό και εκτιμώ βαθιά τον
τρόπο που κινείται ως υπουργός Εξωτερικών. Ήταν πολλά χρόνια σε μια θέση
ευαίσθητης ισορροπίας, όπου ο καθένας θα “καιγόταν”, κι ενώ πέτυχε πολλά, δεν
είχε καμία αγωνία για να είναι μπροστά στα φώτα, δηλαδή να εξαργυρώνει τις
επιτυχίες του. Ως ηθοποιός, εκτιμώ αυτή την ήρεμη δύναμη του πρωταγωνιστή, που
δεν έχει τη λύσσα του σόου».
H προσωπική επαφή με τον Γιώργο Παπανδρέου περιορίζεται σ’ ένα
ιδιόχειρο σημείωμα που της έστειλε, μετά την επιτυχία της (ήρθε πρώτη) στις
Δημοτικές Εκλογές. Τότε ήταν η πρώτη φορά που έβγαινε ενεργά στην πολιτική.
«Ποτέ δεν ήμουν απολιτική. Στην αρχή της καριέρας μου και πιστεύοντας πως οι
δημόσιες πολιτικές τοποθετήσεις λειτουργούν αρνητικά, τις απέφευγα. Από τη
στιγμή όμως που μου ζητήθηκε η συμμετοχή μου στην πολιτική, το έκανα με χαρά.
Θεωρώ μάλιστα ύποπτο, εφόσον σου ζητηθεί, να μην έχεις τη γενναιότητα να
τοποθετηθείς. Σαν να χρειάζεσαι την προστασία του απολιτικού για να τα ‘χεις
καλά με όλους».
Ήδη καταξιωμένη ηθοποιός, χωρίς να χρειάζεται την καταξίωση της πολιτικής,
καταξιώνεται και μέσα απ’ αυτή. Και αν δεν είναι αναβάθμιση του θεάτρου η
τοποθέτησή της στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, ίσως είναι αναβάθμιση της
πολιτικής. Γιατί έναν καλλιτέχνη με περιεχόμενο, όπου και να τον «ρίξουν»,
ομορφαίνει την κατάσταση.
Πολιτικός λοιπόν με δράση στα πολιτιστικά του Δήμου, αλλά απέχοντας από την
πολιτική. «Ίσως αργότερα. Τώρα είμαι πολύ βαθιά χωμένη στο θέατρο», λέει και
«εισπράττει» κάθε βράδυ στο θέατρο «Λαμπέτη» την αγάπη του κόσμου ερμηνεύοντας
τη Μάρθα στην παράσταση «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ», που στη φετινή
κρίση κάνει «πιένες».
«Οι καλές παραστάσεις πάντα δουλεύουν, είτε παίζονται στο κέντρο είτε
στην περιφέρεια. Δεν υπάρχουν στεγανά μεταξύ εμπορικού και ποιοτικού θεάτρου.
H θητεία μου σε παραστάσεις μεγάλης εμβέλειας μού διαμόρφωσαν την άποψη πως η
αναζήτηση της πρωτοπορίας είναι ψευτοπρόβλημα. Το ζητούμενο είναι να συμβεί η
μαγεία».
Ύστερα από 22 χρόνια στο θέατρο, η Πέμη Ζούνη αποκτά τον δικό της χώρο. Είναι
ο παλιός κινηματογράφος «Άνεσις» (Κηφισίας και Αλεξάνδρας) που
αναδιαμορφώνεται σε πολυχώρο, με καφέ, μπαρ, ρεστοράν, θέατρο και θερινό
σινεμά. Το ερώτημα είναι, μια ηθοποιός που πάντα είχε καλές προτάσεις, τι
παραπάνω μπορεί να διεκδικήσει και να πετύχει ως θεατρική επιχειρηματίας,
παραγωγός και θιασάρχης;
«Αποφάσισα να ριχτώ στα βαθιά νερά κι ό,τι γίνει. Ρισκάρω τα δικά μου
χρήματα για να δοκιμάσω πράγματα που δεν μου δόθηκαν στο ελεύθερο θέατρο, αφού
ως άτομο έχω μια συστολή και δεν διεκδικώ το ρεπερτόριο που θα ήθελα να παίξω.
Και τώρα που πιστεύω πως ήρθε η ώρα, έχω έναν ίλιγγο και μια λαχτάρα», λέει
και μας δίνει ραντεβού για τον Οκτώβριο με την «Κυρία με τις καμέλιες», το
παλιό, δημοφιλές μελόδραμα. «Παλιό, αλλά τόσο παρεξηγημένο. Το μυθιστόρημα
διασκεύασε ο Άκης Δήμου. Είναι ένα στοίχημα, που εύχομαι να κερδηθεί».
Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Αθηνών και της Δραματικής Σχολής του Εθνικού
Θεάτρου, πρωτοπάτησε το σανίδι ως πρωταγωνίστρια με τον ρόλο της Δυσδεμόνας
στον «Οθέλλο» που σκηνοθέτησε ο Σπύρος Ευαγγελάτος στο Εθνικό (1982). Από τότε
συνεργάστηκε με όλους σχεδόν τους σημαντικούς σκηνοθέτες, αποκτώντας πλούσια
εμπειρία και διαμορφώνοντας το προσωπικό της θεατρικό στίγμα. H αναφορά της σε
πρόσωπα του χώρου είναι μια έκφραση ευγνωμοσύνης, αλλά και μια δήλωση της
επιρροής τους επάνω της.
«H Λαμπέτη, σαν μόνιμη έμπνευση. Ο Στούρουα σαν στάση ζωής. Ο Βολανάκης, ο
Βουτσινάς και ο Ντασσέν ως σκηνοθέτες. Ο Φασουλής, η πολύτιμη παρέα μου στην
ωριμότητα».
«Δεν είμαι εργασιομανής»
H Πέμη Ζούνη ανήκει στους σκληρά εργαζόμενους – ή μήπως εργασιομανείς; -, με
τηλεόραση, αλλεπάλληλα διαφημιστικά σποτάκια, διδασκαλία στη Δραματική Σχολή
«Ιανός», δραστηριότητα στα πολιτιστικά του Δήμου (ΠΟΔΑ), παραστάσεις κάθε
χρόνο, τώρα και επιχείρηση και θεατρική παραγωγή. Μακάρι να ανταποκριθεί σε
όλα με επάρκεια, δεδομένου ότι έχει οικογένεια και μια κόρη δέκα ετών.
«Το παιχνίδι με την κόρη μου ποιοτικά είναι κερδισμένο και από τις δύο
πλευρές. Ποσοτικά το παλεύω. H ισορροπία και το σημείο αναφοράς σε ό,τι κάνω
είναι η οικογένειά μου. Δεν είμαι εργασιομανής ή στο κυνήγι μιάς καριέρας.
Δουλεύω στον χώρο που αγαπώ προσπαθώντας να “ρουφήξω” τον χρόνο ως την
τελευταία του στιγμή».
Google news
