Eνστάσεις

H ΛΕΞΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: DDT. Έσωσε, αλλά αποδείχτηκε δολοφόνος όχι μόνο
για τα έντομα. Περίπου 30 χρόνια από την απαγόρευσή του εντοπίζεται ακόμη στο
έδαφος σε πολλές περιοχές του κόσμου και στην Ελλάδα. Κι αυτό, διότι μετά την
απαγόρευση υπήρξαν καλλιεργητές που το αναζήτησαν και το βρήκαν στη μαύρη
αγορά. Ο χρόνος ζωής του υπολογίζεται στα 15 χρόνια.

1 μgr διοξίνης Vs 1 gr CO₂

Ένα μικρογραμμάριο διοξίνης είναι περίπου 10.000 φορές τοξικότερο από ένα γραμμάριο διοξειδίου του άνθρακα. Ουδείς όμως φώναξε για τις μεγάλες ποσότητες διοξίνης που απελευθερώθηκαν με την πυρκαγιά στη «ΔΙΑΝΑ», πριν από 10 ημέρες

Ένα μικρογραμμάριο διοξίνης είναι μια πολύ περίεργη υπόθεση. Απ’ ό,τι
φαίνεται, η ιστορία του μας είναι σχετικά άγνωστη σε σχέση με την ιστορία, για
παράδειγμα, του διοξειδίου του άνθρακα (CO₂), την οποία μάθαμε στο
Δημοτικό ως μία από τις ευεργετικές επιδράσεις των δέντρων και την ξαναμάθαμε
προσφάτως με το «Πόρτο Καρράς».

Εκείνο που δεν μάθαμε είναι το έγκλημα, αντίστοιχο εκατό «Πόρτο Καρράς», που
έγινε πριν από δέκα μέρες στη Θεσσαλονίκη μετά την πρόσφατη πυρκαγιά στις
αποθήκες φυτοφαρμάκων τής πρώην «ΔΙΑΝΑ». H διοξίνη χρειάζεται για να παραχθεί
χλώριο και υψηλή θερμοκρασία και μετά… άντε πιάσ’ την. Ένα μικρογραμμάριό
της, αν και ζυγίζει ένα εκατομμύριο φορές λιγότερο από ένα γραμμάριο
διοξειδίου του άνθρακα, είναι περίπου δέκα χιλιάδες φορές τοξικότερο. Και ενώ
(και) στο όνομα του περιβάλλοντος λίγο έλειψε ν’ αλλάξουν οι πολιτικοί
συσχετισμοί με την ιστορία τού «Πόρτο Καρράς», ουδείς φώναξε για τις πιθανές
ποσότητες διοξίνης και άλλων τοξικών ρύπων στην καρδιά της Θεσσαλονίκης.

Την πλειονότητα του τρόμου…

…συγκρότησαν στην περίπτωση της «ΔΙΑΝΑ» με αδιαφορία, ανικανότητα και
κυνισμό όλα τα κόμματα… Μια ιστορία που ξεκίνησε πριν από 15 χρόνια…

Θεσσαλονίκη 1989: ο Οργανισμός Ρυθμιστικού Σχεδίου ζητά να κλείσει το
εργοστάσιο της «ΔΙΑΝΑ» που παράγει ή εμπορεύεται (και) επικίνδυνα φυτοφάρμακα.
Τρία χρόνια μετά (το 1992) η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων της εταιρείας
κρίνεται ανεπαρκής και η λειτουργία του εργοστασίου επικίνδυνη για τη δημόσια
υγεία. Έναν χρόνο μετά, το 1993, ενώ η νέα περιβαλλοντική μελέτη και πάλι δεν
εγκρίνεται, η… Πολεοδομία δίνει παράταση της λειτουργίας για έναν ακόμη
χρόνο. Στη διαμάχη μπαίνει ως Πόντιος Πιλάτος το υπουργείο Γεωργίας και
δεσμεύει τα αποθηκευμένα φυτοφάρμακα ζητώντας την επανεξαγωγή τους μέσα σε ένα
εξάμηνο. Αμ δε! Περνούν τρία χρόνια και οι αποφάσεις παραμένουν στα χαρτιά,
ίσα για να καλύψουν τις ευθύνες τους οι δημόσιοι γραφειοκράτες.

Αλλάζει ο Μανωλιός…

…και η «ΔΙΑΝΑ» μετονομάζεται το 1998 σε «ΝΟΒΑ ABEE» – όχι θα κάτσει να
σκάσει… – και υποβάλλει ως νέα εταιρεία αναφορά ασφαλείας στη Νομαρχία. Εκεί
γίνεται για πρώτη φορά η πιθανολόγηση δημιουργίας τοξικού νέφους σε περίπτωση
πυρκαγιάς και σε ακτίνα 3,2 χιλιομέτρων! Περνούν ακόμη δύο χρόνια, οπότε το
Δημόσιο ανακαλύπτει ότι παίρνει στην πλάτη του όλο το πρόβλημα, αφού η
εταιρεία κηρύσσει πτώχευση. Οι αρμόδιοι μένουν στο χέρι με 1.300 τόνους
ληγμένων και ιδιαίτερα επικίνδυνων φυτοφαρμάκων. Το 1999 η Νομαρχία
διαπιστώνει (!) για μία ακόμη φορά το πρόβλημα και ζητάει κινητοποίηση των
συναρμόδιων φορέων. Στην ουσία ζητάει χρήματα αφού το μόνο που μπορεί να γίνει
σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η εξαγωγή τους ως τοξικών αποβλήτων και η καύση
τους σε ειδικές εγκαταστάσεις στη Γερμανία. Τον Μάιο του 2000 μία ακόμη
επιτροπή συστήνεται από το υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης. Τον επόμενο
Σεπτέμβριο κάτι φαίνεται να κινείται, αφού έφτασε να ασχοληθεί προσωπικά ο
ίδιος ο κ. Σημίτης. Τρία συναρμόδια υπουργεία δεσμεύουν περίπου δύο
εκατομμύρια ευρώ για τη μεταφορά στο εξωτερικό. Την ευθύνη αναλαμβάνει η
Νομαρχία. Πέρασαν άλλα τέσσερα χρόνια, φθάσαμε στο 2004 και ακόμη δεν είχε
τοποθετηθεί ένας φύλακας, ακριβώς για τον κίνδυνο της πυρκαγιάς. Που ξέσπασε,
πριν από δέκα ημέρες!

Τα του Καίσαρος…

Στα 15 χρόνια αυτού του εγκλήματος υπήρξαν και φωτεινές εξαιρέσεις. Ο Μιχάλης
Τρεμόπουλος, η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης και η Greenpeace αγωνίστηκαν
και… αλυσοδέθηκαν, για να δοθεί ένα ασφαλές τέλος. Ο πρώην υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ
Ηλίας Ευθυμιόπουλος με πιέσεις, παρασκηνιακές και μη, κατάφερε να προωθήσει
τις σχετικές πιστώσεις. Την ίδια ώρα, ο νέος νομάρχης Θεσσαλονίκης αδυνατούσε
να βρει έναν φύλακα (!), αλλά με εξαιρετική ευκολία έβγαινε στα τηλεπαράθυρα
μιλώντας για το «Πόρτο Καρράς» στον… Νομό Χαλκιδικής.