Tα μάτια που «έβγαζαν φως»…

Δημήτρης Χορν

Μια υπέροχη φωτογραφία – Κάσιος στον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ, το ’42, στα είκοσι
ένα λαμπρά του χρόνια, τα μάτια του να «βγάζουν φως» – με τυπωμένα στην πίσω
πλευρά τα της εκδήλωσης ήταν η κάρτα-πρόγραμμα που πήρα στα χέρια μου από τον
ηθοποιό Θεοδόση Ισαακίδη, «ταμένο» στη μνήμη του Δημήτρη Χορν, που κάθε χρόνο
– φτάσαμε αισίως στον τέταρτο – συνεισφέρει τα μάλα στην οργάνωση της γιορτής
για την απονομή του Βραβείου Χορν, του πιο αποτελεσματικού, ίσως, θεσμού
βραβείων που ισχύει στη χώρα μας.

…και οι «άτυχοι»

Δεν ήταν πολύς ο κόσμος που προσήλθε, αλλά η παρουσία των ανθρώπων των πέντε
υποψηφίων – ανάμεσά τους η Ματίνα Καρρά και ο Γιώργος Γεωγλερής, γονείς και
ομότεχνοι και οι δυο τους του νεαρού Σαράντου Γεωγλερή -, των φίλων τους –
μερικά πολύ ωραία κορίτσια… -, των υποψήφιων στις προηγούμενες χρονιές, των
δασκάλων και των συνεργατών των παιδιών, της κ. Στέφανι Χορν, γυναίκας του
Γιάννη Χορν, που πολύ φροντίζει, πάντα διακριτικά, για το όνομα Χορν, ζέστανε
την ατμόσφαιρα. Μεγάλος «άτυχος» της βραδιάς, ο Νίκος Καρδώνης. Υποψήφιος επί
δύο συνεχόμενες χρονιές – για το «Αγάπης αγώνας άγονος» πέρσι, για «Το παλτό»
φέτος – δεν πήρε τον σταυρό του Χορν. Και έρχεται να κάνει «παρέα» στον άλλο
«άτυχο» του θεσμού, τον Γιάννη Τσορτέκη, υποψήφιο και τις δύο πρώτες χρονιές,
που επίσης δεν έφτασε ώς το Βραβείο. H παρουσία τους, όμως, ανάμεσα στους
υποψήφιους για δύο χρονιές κάτι σημαίνει. Κι αυτό πρέπει να τους «παρηγορεί».