IΘAN XΟK – ZIΛI NTEΛΠΙ «Mε ελάχιστα χρήματα και με μπόλικη ψυχή»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
Ρίτσαρντ Λικλέιτερ, Ζιλί Ντελπί, Ίθαν Χοκ. Ο σκηνοθέτης και οι πρωταγωνιστές |
Χθες, λόγου χάριν, πηγαίνοντας με τη βεβαιότητα πως θα πλήξω και θα την…
κοπανήσω στο «Before sunset» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, έπεσα πάνω σε μια πρώτης
τάξεως αμερικανο-γαλλική χημεία που με καθήλωσε μέχρι το τελευταίο λεπτό. Σαν
να έχει μετακομίσει ο Ερίκ Ρομέρ στη Νέα Υόρκη ή σαν ένας Αμερικανός
σκηνοθέτης να έχει αφομοιώσει, μέχρι μυελού οστών, την ευρωπαϊκή κουλτούρα και
να της έχει μεταδώσει μερικές γερές δόσεις ρεαλισμού, ρυθμού και ζωντάνιας.
Ladies and gentlemen, το σινεμά είναι υπόθεση ομαδικού πνεύματος. Δηλαδή τρεις
καλύτερα από έναν. Ο Ίθαν Χοκ, η Ζιλί Ντελπί και ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ (ως
συντονιστής) υπογράφουν την καλύτερη αισθηματική κομεντί. Θέλετε σύγκριση;
Ανώτερη και από το «Χαμένοι στη μετάφραση»! Δύο πλάσματα που πριν από εννιά
χρόνια και για μερικές ώρες είχαν ερωτευτεί στη Βιέννη («Before sunrise»)
ξαναβρίσκονται για 90 λεπτά, στο Παρίσι αυτή τη φορά. Αμφότεροι παντρεμένοι με
παιδιά. Ενενήντα λεπτά ρεαλιστικού χρόνου. Με ένα περίπου διαρκές τράβελινγκ,
με μια μεγάλη βόλτα στο πάρκο, στον Σηκουάνα και στο αυτοκίνητο και με άφθονο
μπλα μπλα. Όχι, όχι. Δεν πλήττεις λεπτό. Οι διάλογοι αστράφτουν, ο υποθάλπων
ρομαντισμός σε ιντριγκάρει και το σασπένς σε κρατάει. Και το καλύτερο; H
Ντελπί (αυτό το διαβολεμένο και… πολυμορφικό πλάσμα) επιδίδεται σε ρεσιτάλ
ερμηνείας, φέρνοντας το Σινεμά Βεριτέ στην Αμερική και απειλώντας στα ίσα τη
βεβαιότητα της Σαρλίζ Θέρον πως το βραβείο το έχει στην κωλότσεπη! Και πριν
δώσω το μικρόφωνο στη Ζιλί και τον Ίθαν, να θυμάστε: του χρόνου, τέτοια εποχή
θα είναι μέσα στα Όσκαρ!
Και ηθοποιός και σεναριογράφος και σκηνοθέτης και μουσικός;
Ντελπί: «Μα είναι γνωστό. Σπούδασα στις ΗΠΑ, γύρισα ταινίες μικρού μήκους,
έμαθα σενάριο στο πλευρό του Κισλόφσκι (η πρωταγωνίστρια του «Τριλογία: Χρώμα
Λευκό») και έτσι για να περνάει η ώρα γράφω και τραγουδάω»!
Όλα μαζί;
«M’ αρέσει να μένω μόνη στο σπίτι και μ’ αρέσει να αξιοποιώ τον χρόνο μου».
Και τους διαλόγους;
«Τους γράψαμε με τον Ίθαν μέσω Internet».
Διάλογοι με.. email;
Ίθαν Χοκ: «Ακριβώς. Έτσι, όταν βρεθήκαμε στο Παρίσι δεν χρειάστηκε να κάνουμε
πολλές πρόβες. Τα είχαμε βρει μέσω Δικτύου».
Κανένας αυτοσχεδιασμός;
«Τίποτα. Όλα ήταν γραμμένα στο χαρτί».
Τόσο ζωντανά, τόσο φρέσκα, τόσο καθημερινά και τόσο ανθρώπινα;
«Τα έχουμε βιώσει και τα διατηρούμε φρέσκα στη μνήμη μας. Ωριμάσαμε, man».
Και το επεισόδιο με τον Αμερικανό μπάτσο, είναι αληθινό;
Ντελπί: «Το έζησε ένας φίλος μου στη Νέα Υόρκη. Τηλεφώνησε στο Αστυνομικό
Τμήμα γιατί άκουσε θόρυβο στον διάδρομο και όταν ήρθαν – ένας άντρας και μία
γυναίκα – του είπαν με μαζοχιστική ηδονή: Όπλο κρατάς; Όχι, είπε εκείνος.
Λάθος. Σ’ αυτή τη χώρα πρέπει να κρατάς. Γιατί κάποια στιγμή θα βρεθείς με το
δίλημμα: Εγώ ή αυτός».
Και την Αστυνομία τι τη θέλουν;
«Να συλλαμβάνουν τρομοκράτες που εκπαιδεύονται στη χώρα τους»!
Θα υπάρξει και δεύτερο σίκουελ;
Χοκ: «Αυτή η λέξη έχει επινοηθεί από το χρηματιστήριο του Χόλιγουντ. Εμείς
απλώς θελήσαμε να εκφραστούμε. Με ελάχιστα χρήματα και με μπόλικη ψυχή».
Ντελπί: «Δεν μπορεί να έχει κανείς τα πάντα σ’ αυτή τη ζωή. Ο Ίθαν διάλεξε το
θέατρο και τη συγγραφή βιβλίων. Περίπου το ίδιο κι εγώ. Αν στον δρόμο προκύψει
κάτι καλό, τότε καλώς να κοπιάσει. Αν είμαστε ακόμα ζωντανοί, θα είμαστε
διαθέσιμοι»!
Ο δρόμος προς την… Αρκούδα
 |
|
H πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, Φράνσις ΜακΝτόρμαντ |
Αυτή η Μπερλινάλε είναι η καλύτερη των τελευταίων χρόνων. Με εξαίρεση τις
τρεις βαρετές αμερικανο-αγγλικές παραγωγές («Cold mountain», «Missing» και
ακόμα χειρότερα «Ο τόπος του κρανίου μου») και την πανάθλια ισπανική
συμμετοχή, όλες οι άλλες δεν σε αφήνουν να πας προς νερού σου! Ακόμα και η
Γαλλία κατέβηκε με δύο εντελώς μη… γαλλικές ταινίες!
Όμως, καμία απ’ όλες δεν ήταν «αποκάλυψη», «πρωτοπορία», «αριστούργημα». Θα
μου πείτε και πού αλλού τις βρίσκεις. Καμιά φορά στις Κάννες. Ίσως γι’ αυτό ο
Αγγελόπουλος απέφυγε το μαρτύριο του Χρυσού Φοίνικα.
Επίσης, οι φήμες (από τους ελάχιστους που είδαν το «Λιβάδι που δακρύζει») λένε
τα εξής διθυραμβικά: Ντίτριχ Κόσλικ, διευθυντής του φεστιβάλ: «Μεγάλος
ευρωπαϊκός κινηματογράφος» (great european cinema). Ρίτσαρντ Λοκρέιν, επί του
διεθνούς Τύπου ατζέντης του Αγγελόπουλου: «Έργο μεγάλου δημιουργού» (film of a
masterful mind).
Τέλος, το γεγονός πως «μπήκε» στην καλύτερη ημέρα του προγράμματος, εκεί
ακριβώς που ολοκληρώνεται η κορύφωση του σασπένς, και το ότι προβάλλεται σε
μία επιπλέον δημοσιογραφική προβολή (Τετάρτη βράδυ) ώστε να προλάβουν όσοι
έχουν προγραμματίσει να φύγουν την Πέμπτη, χτυπάει καμπανάκι: Παιδιά, «αυτή»
είναι η ταινία!
Αν κοντά σε όλα αυτά υπολογίσει κανείς πως στην κριτική επιτροπή ο
Αγγελόπουλος έχει τον άνθρωπό του (τον Αμερικανό διανομέα μικρών ταινιών Νταν
Τάλμποτ), πως ακόμα η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ κυκλοφορεί στο Βερολίνο με το στόμα
ανοικτό από τον καταιγισμό καλών ποιοτικών, ευρωπαϊκών ταινιών και τέλος, ότι
τα 2/3 των μελών προέρχονται από… τριτοκοσμικές χώρες, ε τότε ο δρόμος προς
την Αρκούδα είναι ανοικτός. Αλλά εγώ στη θέση του θα ήμουν κουμπωμένος. Γιατί
ο Γιάννης φοβάται το θεριό και το θεριό τον Γιάννη!
INFO
To Σάββατο στις 15.00, η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Φράνσις ΜακΝτόρμαντ
θα αναγγείλει τους νικητές του φεστιβάλ
Google news
