Συμφωνία των χρωμάτων

«Παρά τις δυσκολίες που κατά καιρούς αντιμετώπισα, δεν μετανιώνω στιγμή για
την επιλογή μου. Το σημαντικό είναι ο ένας να σέβεται τις συνήθειες του άλλου
και όχι να τις επιβάλλει. Όλα τα άλλα ξεπερνιούνται».

H κυρία Πετρούλα Αθανασίου και ο σύζυγός της κ. Ναμπίλ Αχμέντ-Σαρφί συνυπάρχουν τα τελευταία 30 χρόνια έχοντας απόλυτο σεβασμό ο ένας για τις συνήθειες, και τις παραδόσεις του άλλου

H κ. Πετρούλα Αθανασίου γνώρισε τον κ. Ναμπίλ Αχμέντ-Σαρφί όταν ήταν 18
χρονών. Εκείνος ήρθε από το Σουδάν στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1967 για να
σπουδάσει οδοντοτεχνική. Γνωρίστηκαν 5 χρόνια μετά τον ερχομό του, μέσω κοινών
φίλων. «Τον πρόσεξα από την πρώτη κιόλας στιγμή. Ήταν πολύ σοβαρός και
μετρημένος στα λόγια και στις κινήσεις του – διαφορετικός από τους
συνομηλίκους του. H ευγένειά του με κατέκτησε» λέει.

Δύο χρόνια μετά την πρώτη τους γνωριμία ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου, παρά
τις αρχικές αντιδράσεις των γονιών της. H Πετρούλα ακολούθησε τον Ναμπίλ στο
Σουδάν, χωρίς δεύτερη σκέψη – «στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα», όπως λέει η
ίδια. Όταν οι γονείς της συνειδητοποίησαν τη σοβαρότητα της σχέσης τους
εναντιώθηκαν, επηρεαζόμενοι κυρίως από τα λόγια του κόσμου και όχι επειδή δεν
ενέκριναν τον ίδιο τον Ναμπίλ, τον οποίο μετά αγκάλιασαν ως μέλος πλέον της
οικογένειας.

Στα περίπου 30 χρόνια γάμου τους η Πετρούλα παρέμεινε ορθόδοξη χριστιανή και ο
κ. Ναμπίλ μουσουλμάνος. Όπως και οι δύο τονίζουν, τα πιο πικρόχολα σχόλια για
την ένωσή τους δεν τα άκουσαν από συγγενείς και φίλους αλλά από τις ελληνικές
δημόσιες υπηρεσίες. «Ζητούσα να δώσουν στα παιδιά μου την ελληνική υπηκοότητα
και εκείνοι απορούσαν που παντρεύτηκα μουσουλμάνο. Τα παιδιά τελικά πήραν την
υπηκοότητα ύστερα από 14 χρόνια, και φυσικά το πρόβλημα ήταν η θρησκεία»
εξηγεί.

«Ήμουν σίγουρη, γνωρίζοντας τον άντρα μου, πως μπορούσα να ζήσω στο Ηράκλειο για την υπόλοιπη ζωή μου», λέει η κυρία Εμμανουέλα από την Ταϊλάνδη που εδώ και 14 χρόνια ζει στην Κρήτη μαζί με τον σύζυγό της κ. Μιχάλη Δρανδάκη

H ιδέα της συνύπαρξης. Οι μεικτοί γάμοι έχουν ενταχθεί πλέον στην
ελληνική πραγματικότητα. Όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η Ελλάδα έγινε
πολυπολιτισμική κοινωνία. Μεικτοί γάμοι δεν γίνονται πλέον μεταξύ τουριστών
και «γηγενών», αλλά και μεταξύ Ελλήνων και οικονομικών μεταναστών στην Ελλάδα.
Σχετικά στατιστικά δεδομένα δεν υπάρχουν, φυσικά, ακόμη…

«Από τη στιγμή που οι μετανάστες ζουν και υπάρχουν ανάμεσα μας – τους
συναντάμε παντού, στον δρόμο, στο λεωφορείο, στο πανεπιστήμιο – είναι λογικό
να γνωριστούν, να ερωτευτούν, να συνδεθούν και εν τέλει να παντρευτούν με
Ελληνίδες και Έλληνες» εξηγεί στα «NEA» η κ. Μαρία Τζωρτζοπούλου, ερευνήτρια
του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (EKKE) και ειδική σε θέματα μεταναστών.
Ως συνήθως όμως – όπως άλλωστε και στην περίπτωση της Πετρούλας και του Ναμπίλ
– αυτοί που τολμούν πρώτοι να προσεγγίσουν το «ξένο», το «διαφορετικό», είναι
και αυτοί που αντιμετωπίζουν τα μεγαλύτερα προβλήματα και τις ισχυρότερες
αντιδράσεις. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που ενώ πολλοί είναι αυτοί που
επιλέγουν ως σύντροφο ζωής έναν άνθρωπο από ξένη χώρα, λίγοι επιθυμούν να
δημοσιοποιήσουν τη σχέση τους.

Άλλωστε το διαφορετικό είναι συχνά το στοιχείο που ενώνει το
ζευγάρι…«νοστιμίζει» τη σχέση. «Ο ένας έχει την ευκαιρία να εξερευνήσει την
κουλτούρα, τις συνήθειες, τα πιστεύω του άλλου. Έχει τη δυνατότητα να γνωρίσει
έναν καινούργιο, συναρπαστικό κόσμο μέσα από τον σύντροφό του. Το άγνωστο, το
ξένο ή το “μυστηριώδες” είναι αυτό που προκαλεί το ενδιαφέρον και συχνά
συμβάλλει στην ανάπτυξη της σχέσης», τονίζει ο ψυχολόγος κ. Γιάννης Κούρος.

Από την Μπανγκόκ στην Κρήτη

«Ήμουν σίγουρη, γνωρίζοντας τον άντρα μου, πως μπορούσα να ζήσω στο Ηράκλειο
για την υπόλοιπη ζωή μου». Οι άνθρωποι, ο διαφορετικός τρόπος ζωής, η
καθημερινότητα που συνάντησε στο Ηράκλειο Κρήτης (αν και απέχει… έτη φωτός
από την καθημερινότητα που βίωνε επί 28 χρόνια στην πατρίδα της, την Μπαγκόκ
της Ταϊλάνδης), ήταν αυτά που εντυπωσίασαν την Εμμανουέλα και την οδήγησαν να
πάρει την απόφαση να μείνει για κάποια χρόνια εκεί. Μέσα σε λίγους μήνες
γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγο της Μιχάλη Δρανδάκη. Βαφτίστηκε χριστιανή και από
τότε μέχρι σήμερα έχουν κυλήσει 14 χρόνια.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισαν στην αρχή της σχέσης τους ήταν η
γλώσσα, το οποίο σύντομα ξεπεράστηκε με φιλότιμες προσπάθειες της Εμμανουέλας.
Αυτό όμως που με τίποτα δεν μπορεί να συνηθίσει είναι το ψωμί που συνοδεύει το
φαγητό ενώ μέχρι και σήμερα μαγειρεύει όπως στην πατρίδα της.