Δρόμοι

Τον Μάιο…

… το Μουσείο Τέχνης της Πενσακόλα, στη Φλόριδα, θα εκθέσει 200 κάδρα του
Ιλάι Γουίλνερ. Θα τα αναρτήσει σκέτα, χωρίς τους πίνακες που θα μπορούσαν να
περικλείουν, σαν γλυπτά που αξίζει να θαυμάσει κανείς το κάλλος τους
ανεξάρτητα από το περιεχόμενό τους. Έτσι ακριβώς παρουσιάζονται σήμερα στο
Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης.

Ο Ιλάι Γουίλνερ…

… είναι ο άνθρωπος που έκανε το καδράρισμα υψηλή τέχνη. Εδώ και 20 χρόνια
κάνει κάδρα για μεγάλους συλλέκτες, μουσεία και δημοπρατήρια. Στη δική του
συλλογή έχει κάδρα σύγχρονα και παλιά, μέχρι τον δέκατο έκτο αιώνα. Άρχισε
αυτήν τη δουλειά όταν ήταν συντηρητής έργων τέχνης στο Μανχάταν. Τότε
ανακάλυψε πως πολλές γκαλερί πετούσαν τα παλιά κάδρα τους στα σκουπίδια,
επειδή η συντήρησή τους κόστιζε ακριβότερα από ένα καινούργιο κάδρο. Έτσι
άρχισε να «χτενίζει» τη Νέα Υόρκη αγοράζοντας παλιά κάδρα 20 δολάρια το ένα.
Σήμερα έχει μια επιχείρηση με τζίρο 3 εκατομμύρια δολάρια. Οι ζωγράφοι έδιναν
πάντα μεγάλη σημασία στα κάδρα. Πολλοί τα βλέπουν σαν προέκταση του πίνακά
τους, όπως ο Αμερικανός Τόμας Ίκινς, που σκάλιζε τα κάδρα του, και ο Γάλλος
Πολ Σινιάκ, που ζωγράφιζε πάνω τους.

Ο Τζον Γουόρντ…

… ο καλλιτέχνης που έμαθε ζωγραφική στον πρίγκιπα της Ουαλίας, αποφάσισε
πριν από μερικά χρόνια να απαθανατίσει τους χωρικούς μιας ενορίας του Κεντ σε
μια γιγάντια τοιχογραφία, πάνω σε έναν τοίχο της τοπικής εκκλησίας που η
επιφάνειά του είχε σκαφτεί από τις βόμβες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Περίπου 60 άνθρωποι, ζώντες και τεθνεότες, θα ήταν οι τυχεροί που θα
πλαισίωναν τον Ιησού, καθώς Αυτός θα γινόταν δεκτός από τα πλήθη κατά την
είσοδό του στην Ιερουσαλήμ επί πώλου όνου. Μεταξύ αυτών θα ήταν ο βικάριος του
ναού των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού, μαζί με τη σύζυγό του και το ημίαιμο σκυλί
τους. Κάπου στην τοιχογραφία, ο ζωγράφος είχε φυλάξει μια καλή θέση για τους
επιτρόπους της εκκλησίας, αλλά και για τον τοπικό δικαστή και τη σύζυγό του.
Αυτό το πέρασμα στην αιωνιότητα δεν ήταν βέβαια χωρίς κόστος. Το προνόμιο είχε
κοστολογηθεί από 10 έως 1.000 στερλίνες για ζώντες ή νεκρούς και ακόμη
ακριβότερα για εκείνους που επιθυμούσαν να απαθανατιστούν μαζί με το αγαπημένο
τους κατοικίδιο. Κάποιοι χωρικοί είχαν αντιδράσει σε αυτή τη σπατάλη, κάποιοι
άλλοι είχαν μιλήσει για βλασφημία. Είδαμε τα πρώτα σχέδια (φωτ.), αλλά δεν
μάθαμε τι απέγινε τελικά με την τοιχογραφία. Ίσως είναι καλύτερα έτσι.

Κενός χώρος…

… Κενή ελπίδα. Κενή υπόσχεση. Κενή δόξα. Κενό κάδρο. Ο Αβδούλ Χαμίτ B’, ο
σουλτάνος, φοβόταν παθολογικά το κενό. Τόσο έμμονη ήταν αυτή η ιδέα του, που
πρόσταξε τους λογοκριτές του να σβήσουν από τα βιβλία της Χημείας τον τύπο
Η2Ο, πεπεισμένος πως τα σύμβολα σήμαιναν: «Ο Χαμίτ ο δεύτερος είναι μηδενικό».