ANAΛΩΣIMA Tσαγκαρο-δευτέρα

Βγήκε να τηλεφωνήσει από το ψιλικατζήδικο, δεν έχει τηλέφωνο στο σπίτι.
Ντυμένη στην τρίχα και βαμμένη ωραία, πού έμαθε να βάφεται έτσι διακριτικά,
κυριλέ, με το πρέπον αθηναϊκό στυλ στις βλεφαρίδες; Άλλες παιδευόμαστε χρόνια
και δεν το πετυχαίνουμε. Και νύχια άψογα, ούτε πολύ φανταχτερά, ούτε αδιάφορα,
ένα μικρό έργο τέχνης. Αν δεν ήταν η δουλειά που ψάχνει να βρει, οικιακή
βοηθός με ημιαπασχόληση, όπως δήλωσε στον ψιλικατζή κι έμεινε άναυδος ο
άνθρωπος, πού την έμαθε η Μολδαβή την ημιαπασχόληση, θα την περνούσες για
κυρία περιωπής. Κυρία περιωπής όμως είναι η υποψήφια εργοδότης στο τηλέφωνο.
Δεν μπορεί να τη δει σήμερα ούτε αύριο, να ξαναπάρει από μεθαύριο, της λέει.
Μάλιστα, βεβαίως, τρεμοπαίζουν οι βλεφαρίδες ανεπαίσθητα, οι άκρες των χειλιών
παλεύουν να ξαναδομήσουν το χαμόγελο, να ακουστεί στο σύρμα, «όπως
διευκολύνεστε», καταλήγει. Γυρίζει και μας κοιτάζει καθώς κλείνει το τηλέφωνο.
«Αφού κυρίες μου εγώ που δεν έχω στον ήλιο μοίρα βρήκα κουράγιο πρωί πρωί και
σηκώθηκα και χτενίστηκα και ντύθηκα και βάφτηκα και φόρτωσα τις λέξεις τις
ξένες στη μνήμη του κομπιούτερ που έχω στο μυαλό κι όλο φυραίνει καθώς περνάνε
στα ξένα τα καλύτερά μου χρόνια, αφού εγώ που δεν ψηφίζω και δεν έχω ασφάλιση
έδεσα τόσο κομψά το μαντιλάκι μου και βρέθηκα να σας καλημερίζω σ’ αυτό το
βρώμικο πεζοδρόμιο αυτής της άστοργης συνοικίας, εσείς γιατί να είστε έτσι
νυσταγμένες, ανόρεχτες, γκρινιάρες και μουρτζούφλες; Όταν εγώ είμαι τόσο
περιποιημένη και αξιοπρεπής, εσείς θα έπρεπε να αντιμετωπίζετε την καινούργια
εβδομάδα με το χαμόγελο των σταρ του Χόλιγουντ». Δεν είπε τίποτα φυσικά. Μας
χαμογέλασε απλώς και βγήκε έξω.