H σφιγμένη «γροθιά»…

Γιάννης Κυριακίδης

Τρία αδέλφια ήταν οι Κυριακίδηδες. Από το Άλωρον της Πέλλας. Μακεδόνες
γνήσιοι, στην κοψιά και στην καρδιά. Και οι τρεις ηθοποιοί! Ο Νίκος, ο
μεγαλύτερος, που άφησε το θέατρο νωρίς, στα μέσα της δεκαετίας του ’70, ο
Γιάννης, ένα χρόνο μικρότερος, και ο Στέφανος, το στερνοπαίδι, πολλά χρόνια
νεώτερος που συνέχιζαν πορεία σταθερή – καλοί ηθοποιοί και οι δυο – με βασικό
άξονα το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Σαν γροθιά «δεμένοι». Ειδικά ο
Γιάννης με τον Στέφανο που διήγαν βίους παράλληλους στο θέατρο. Κάθε φορά που
συναντούσες τον Γιάννη, έπειτα από δυο λεφτά, για τον Στέφανο θα σου μιλούσε –
«Τον είδες;», «Πολύ καλός δεν είναι;», «Έσκισε ο Στέφανος»… Σαν πατέρας του,
με δεδομένη μάλιστα τη διαφορά ηλικίας που τους χώριζε.

…και το δάχτυλο που «έσπασε»

Ο Γιάννης ο Κυριακίδης, που κηδεύεται σήμερα στις δυόμισι στο Νεκροταφείο
Καλλιθέας, έφυγε νωρίς, ξαφνικά και άγρια. Οι άλλοι δύο έμειναν – έχουν
ευτυχώς ανθρώπους να τους στηρίξουν, μια οικογένεια υπέροχη. Αλλά για τον
Στέφανο το κενό από την έλλειψη του Γιάννη, που έπαιζαν μαζί στην παράσταση
του Ανδρέα Βουτσινά με «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» του Ο’ Νιλ, στο
ΚΘΒΕ, δεν θα γεμίσει ποτέ. Στη σκηνή και στη ζωή. Σαν να χάνει δεύτερη φορά
πατέρα. Και οι υπόλοιπες παραστάσεις της «Ηλέκτρας» με τον Γιάννη απόντα από
τη σκηνή θα είναι οδυνηρές. Είμαι σίγουρος όμως ότι διαθέτει τη δύναμη να τις
βγάλει πέρα παλικαρίσια. Εξάλλου, ο Γιάννης, σίγουρα, από κάπου θα τον
καμαρώνει. Όπως πάντα.