[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Το φρούτο δεν είναι νέο. Το πλασάρουν εδώ και καιρό παραγωγοί με
ετικέτα: αποτυχημένοι πολιτευτές, δυσκοίλιοι σχολιαστές, αμοράλ – σεξιστές,
δημοσιογραφούντες. Όλοι αυτοί, σαν μια «διεθνής της ασχήμιας», παρα-μονεύουν
και μόλις φανεί μια όμορφη γυναίκα, υποψήφια βουλευτής, δήμαρχος, νομάρχης,
πιάνουν δουλειά. Αδιαφορώντας αν τσαλαπατούν υπάρξεις, αν ρυπαίνουν αναίτια
νέους ανθρώπους, αν χλευάζουν εκ του ασφαλούς ανυπεράσπιστους, νομοθετούν:
Είναι όμορφες, επομένως δεν αξίζει να ενταχθούν στο λαμπρό λόμπι των
πολιτικών. Το πλάγιο επιχείρημα: Δεν διαθέτουν άλλο προσόν από την ομορφιά
τους… Πού το ξέρουν; Μα δεν χρειάζεται να γνωρίζουν. Φθάνει που ανακάλυψαν
το θύμα τους. Δεν απομένει τώρα παρά να το αδράξουν, να το περιγελάσουν και να
το παραδώσουν δεμένο σε άλλους κυνηγούς (όμορφων) κεφαλών, σε πολλούς από
εμάς, δηλαδή. Πλεγματικοί, για ποικίλους λόγους, βρίσκουν «στέρεο» σημείο
εκκίνησης για τον απάνθρωπο χαβαλέ τους: ομορφιά ίσον ελαφρότητα, ίσως και
ανυποληψία. Πού το είδαν γραμμένο; Μα, μόνο στον δύσμορφο ψυχισμό τους. Κι αν
διαπράξει μιαν αστοχία η όμορφη; Εδώ πλέον δικαιώνονται αφού, ως γνωστό, ζούμε
σε πολιτικό τοπίο με δημόσια πρόσωπα αλάνθαστα, συγκροτημένα, ευαίσθητα,
μορφωμένα και ευυπόληπτα! Θα πρότεινα σε όσες νιώθουν να ασφυκτιούν από την
αδικία, να απαντούν με μια φράση που διάβασα στα «Minima Poetica» του
Βλαβιανού: «Πρέπει κάθε πρωί να καταπίνουμε έναν βάτραχο για να είμαστε
βέβαιοι ότι δεν θα συναντήσουμε τίποτα πιο αηδιαστικό μέχρι το βράδυ».

(ΥΓ: Θα μπορούσε να γραφτεί και χιουμοριστικά αυτό το σχόλιο. Είναι όμως ώρες
για αστεία με αυτά τα αρσενικά τσακλοκούδουνα;).