ΣE ΠPΩTO ENIKO Οι φίλοι μου

Είναι μερικά πράγματα που δεν μπορείς να τα πεις σε κανέναν. Τα συζητάς με τον
εαυτό σου πού και πού ή έρχονται από μόνα τους, απρόσκλητα. Δεν είναι πάντα
σοβαρά ή σημαντικά. Μπορεί να είναι έως γελοία. Σε απασχολούν μια δεδομένη
στιγμή, αλλά δεν είναι παρά ένας συνδυασμός από διαφορετικά ερωτήματα που
χάνουν τη σημασία τους όταν το κρίνει ο χρόνος.

Μπορεί να είναι οι αμφιβολίες σου για ένα πρόσωπο που σου δείχνει «πόσο σε…
πάει», αλλά το ένστικτό σου λέει ακριβώς το αντίθετο. Ο ηλεκτρισμός που
εμφανίστηκε ξαφνικά στα μαλλιά σου και δεν λέει να φύγει. Οι τύψεις για
πράγματα που εσύ δεν έκανες – πράγματα που περίμεναν οι άλλοι από σένα… Και
αντίστροφα. Σκέψεις επίμονες και ερωτηματικά που έρχονται και ξανάρχονται σαν
αστραπή, σε διακόπτουν και μετά το ίδιο αιφνιδιαστικά χάνονται. Πράγματα στα
οποία δίνεις σημασία σήμερα, ενώ ήδη ξέρεις κατά βάθος πόσο μικρά κι ασήμαντα
θα είναι αύριο. Ή όχι;

Υπάρχει ένα σημείο βρασμού της ψυχής. Δεν μπορώ να το προσδιορίσω, είναι
άλλωστε διαφορετικό για τον καθέναν. Απλώς γι’ αυτό που είμαι σίγουρη είναι
ότι όταν φθάσει η δική μου ψυχή στο σημείο βρασμού, τότε έχω τουλάχιστον έναν
άνθρωπο δίπλα μου να ανοίξει τη βαλβίδα. Και όταν το σκεφθώ λίγο παραπάνω,
καταλήγω πάντα πως δεν είναι μόνο ένας, αλλά δύο, τρεις, τέσσερις. Μικρός
αριθμός, αλλά μεγάλος ο κόσμος των φίλων μου κι ακόμα μεγαλύτερη η δική τους
ψυχή.