TPITH AΠOΨH H πολιτική θέλει νέα φόρτιση

Οι επιλογές του Πρωθυπουργού και προέδρου του ΠΑΣΟΚ κ. Κώστα Σημίτη
αναδεικνύουν την προσήλωση και μεθοδικότητά του σε αυτό που αντιλαμβάνεται ως
ευθύνη και καθήκον του – την υπηρέτηση δηλαδή τού σήμερα και τού αύριο της
ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης και της ελληνικής κοινωνίας.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η πρωτοβουλία του, ανεξάρτητα από τις όποιες
αμφιβολίες και ενστάσεις που προκύπτουν από την αίσθηση μιας αναπαραγωγής
φαινομένων οικογενειοκρατιών και πολιτικών αντανακλαστικών θυμικού χαρακτήρα,
ανατρέπει τα πολιτικά δεδομένα ενώπιον των κρίσιμων επερχόμενων εκλογών.

Επανακτώνται οι πολιτικές πρωτοβουλίες, αναδιατάσσεται το πολιτικό σκηνικό και
εκλύεται μια νέα δυναμική που μέχρι χθες δεν φαινόταν να είχε επιτευχθεί.
Δυναμική που μπορεί να πυροδοτήσει ευρύτερες αλλαγές στο τελματωμένο πολιτικό
σύστημα της χώρας. Πόσο μάλλον που οι αλλαγές προκύπτουν από τη θέληση του
σημερινού Πρωθυπουργού, που αναδεικνύεται σε πρωτοβουλία-τομή για τα πολιτικά
μας ήθη. Πρόκειται για επιλογή διορατικότητας και γενναιοφροσύνης. Που μπορεί
να τροφοδοτήσει το μεταρρυθμιστικό κίνημα εκσυγχρονισμού της χώρας, με ένα νέο
πνεύμα κοινωνικής ευαισθησίας, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης, προσδίδοντάς του
μια νέα δυναμική, για μια κοινωνία πιο ανοικτή και πιο δίκαιη.

Οι προϋποθέσεις, ανεξάρτητα από τις ιδιαιτερότητες και τα προβλήματα που
αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία, έχουν σε ικανοποιητικό βαθμό
διαμορφωθεί. H Ελλάδα του 2004 δεν είναι η ίδια με την Ελλάδα του 1993.

Αλλά εκτός από τα πρόσωπα – σημαντικός αναμφίβολα αν όχι καθοριστικός
παράγοντας -, χρειάζεται μια νέα στροφή, ένας εμπλουτισμός της πολιτικής που
να αναδεικνύει σαφέστερα τα στοιχεία της ευαισθησίας και αλληλεγγύης απέναντι
στα κοινωνικά στρώματα που συνέβαλαν αποφασιστικά και βασικά πλήρωσαν το
τίμημα για τη βελτίωση της κατάστασης και τη δημιουργία των νέων δεδομένων που
διαμορφώθηκαν στη χώρα. Και αυτό χωρίς λαϊκισμούς και δημαγωγίες που θα
υπονόμευαν τα επιτεύγματα των πολύχρονων προσπαθειών του ελληνικού λαού.

Αυτό συνιστά ένα πρώτο μεγάλο στοίχημα για τη νέα ηγεσία.

Το ΠΑΣΟΚ, στο παρόν διεθνές δυσμενές πλαίσιο για όλες τις εκδοχές της
Αριστεράς, ιδίως μετά την κατάρρευση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού το
1989, παρέμεινε, σε μεγάλο βαθμό, δέσμιο των ισορροπιών των κλειστών κύκλων
της κορυφής του, που το απονεύρωσαν, του στέρησαν τη δυναμική του και δεν του
επέτρεψαν να παρακολουθήσει τις αλλαγές που συντελούνται.

Εν τούτοις το ΠΑΣΟΚ, σε κάθε περίπτωση, παραμένει ένα μεγάλο λαϊκό και
προοδευτικό κίνημα-κόμμα της ελληνικής κοινωνίας, από τα ισχυρότερα και
ανθεκτικότερα της Ευρώπης.

H πολιτικοϊδεολογική και οργανωτική δόμηση και λειτουργία ενός σύγχρονου
λαϊκού και προοδευτικού κινήματος-κόμματος είναι ένα εξίσου σοβαρό, δύσκολο
και σύνθετο πρόβλημα.

Τόσο δύσκολο, όσο και η οργάνωση και ο εκσυγχρονισμός της κοινωνίας μας, αν
θέλουμε βεβαίως να παραμείνουμε στο πεδίο μιας αριστερής και προοδευτικής
πολιτικής, της πολιτικής των μεγάλων λαϊκών κινημάτων και κομμάτων, με πλούσια
εσωτερική και δημοκρατική ζωή, συνδεδεμένων σταθερά με την κοινωνία, από την
οποία προέρχονται και στην οποία απευθύνονται. Για να μη μετατρέπονται σε
κόμματα μηχανισμών και εκλογικών διαμεσολαβήσεων, φέουδα ομάδων και
συμφερόντων, που ασκούν τέτοιου είδους πολιτική.

Αν τα πράγματα παραμείνουν ως έχουν, αν αναπαραχθεί η αναπαλαίωση του ΠΑΣΟΚ,
τότε θα παραχθεί μια αποτυχία μεγάλου βάθους και χρονικού ορίζοντα.

H διαφαινόμενη αναζήτηση μιας ευρύτερης συναίνεσης, πέραν της απονευρωμένης
και κακόπαθης βάσης του σημερινού ΠΑΣΟΚ, γύρω από τον νέο πρόεδρο, αποτελεί
μια πρώτη ενδιαφέρουσα και σημαντική επιλογή.

Αυτό συνιστά ένα δεύτερο μεγάλο στοίχημα για τη νέα ηγεσία.

H N.Δ., η συντηρητική νεοφιλελεύθερη παράταξη, παρά τη νέα ηγεσία της,
διολισθαίνει συστηματικά σε έναν δρόμο καταστροφολογικών απλουστεύσεων
απίθανου λαϊκισμού, αγγίζοντας ακόμα και τα όρια μιας αντιιμπεριαλιστικής
λεοντής παλαιοαριστερού χαρακτήρα.

Μέσα στον σκληρό εκλογικό αγώνα, που ενίοτε φορτίζεται από το ισχυρό αίσθημα
της πολιτικής αυτοσυντήρησης, απαιτείται η μέγιστη πολιτική ψυχραιμία και
ευελιξία ώστε η προσπάθεια εκλογικής αναπαραγωγής να μη συνοδεύεται από
φαινόμενα διάσπασης των πολιτικοϊδεολογικών και ιστορικών δεσμών, πριν απ’ όλα
στο επίπεδο των λαϊκών δυνάμεων. H παρουσία της ευρύτερης ανανεωτικής
Αριστεράς και όχι μόνο, παρά τις όποιες παλινδρομήσεις της, παραμένει και
χρήσιμη και αναγκαία στην πολιτική ζωή της χώρας.

Μπροστά μας βρίσκεται μια κρίσιμη 4ετία για τη χώρα και την E.E., μέσα σε έναν
κόσμο μιας συγκεκριμένης εκδοχής της παγκοσμιοποίησης, που φέρνει τη σφραγίδα
μιας μονοκρατορίας των ΗΠΑ του Μπους.

Αυτή καθορίζει τους στόχους, τις αναγκαιότητες και τα καθήκοντα όλων μας. Το
πνεύμα της αλλαγής και της ανανέωσης πρέπει να φυσήξει παντού. Το έχει ανάγκη,
το απαιτεί η ελληνική κοινωνία.

Ο Γιάννης Γ. Ρέγκας είναι στέλεχος του Αριστερού Ανανεωτικού Χώρου.