ΣE ΠPΩTO ENIKO Δύο ζευγάρια μάτια συναντιούνται

Τα μάτια μας συναντήθηκαν για μερικά δευτερόλεπτα μόνο. Καθόταν όρθια, ανάμεσα
στις άλλες γυναίκες του χωριού της, αρκετά μέτρα πίσω από τους άντρες που
περίμεναν ν’ ακούσουν μια προεκλογική ομιλία. Κουκουλωμένη με τη σκούρα
μαντίλα, και το ρούχο-ράσο να καλύπτει – όπως και στις άλλες – όλο το σώμα
μέχρι τον αστράγαλο. Ένα μωρό κοιμόταν στην αγκαλιά της και το μεγαλύτερο
κοριτσάκι της ετοιμαζόταν να φορέσει πιο σφιχτά τη δική του μαντίλα.

Είναι στην ηλικία μου πάνω- κάτω. Δύο γυναίκες γεννημένες την ίδια εποχή.
Μάνες και σύζυγοι και οι δύο. H μία στην Αθήνα, η άλλη στη Φιλλύρα Ροδόπης. H
μία χριστιανή, η άλλη μουσουλμάνα. H μία να σκέφτεται ότι η «απέναντι» δεν
είχε – και δεν έχει – τις ευκαιρίες: Ούτε καν μπορεί να ονειρευτεί ότι η ζωή
της θα γίνει καλύτερη – γι’ αυτήν και τα παιδιά της. Τι άραγε να σκεφτόταν την
ίδια στιγμή εκείνη;

Θα μπορούσε κάλλιστα να της περνούσε απ΄το μυαλό πως ήμουν μία ανήθικη – μια
γυναίκα ενός «άλλου» κόσμου. Με συνήθειες, εμφάνιση και συμπεριφορές απολύτως
κατακριτέες στα μάτια της. Μπορεί να μην σκεφτόταν απολύτως τίποτα, αφού ήμουν
ένα από τα ξένα πρόσωπα που εισέβαλαν για λίγο στον τόπο της και άλλαξαν το
ρυθμό μιας συνηθισμένης Κυριακής. Κι όμως, έμεινα με την αίσθηση ότι η ματιά
της, που με ακολουθεί δυο μέρες τώρα, έδειχνε λαχτάρα. Για τις ευκαιρίες που
είχα, γιατί μπορώ να σταθώ δίπλα ή κι ένα βήμα πιο μπροστά από τον άντρα μου,
για το σχολείο στο οποίο πηγαίνουν τα παιδιά μου, που γεννήθηκαν την ίδια
περίοδο με τα δικά της. Και κυρίως, για τη δυνατότητά μου να μπαίνω σ’ ένα
πούλμαν και να φεύγω.