[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Γιατί ορισμένοι κόπτονται για τα προβλήματα και τις «γκρίνιες» των
«μικρών» κομμάτων; Και γιατί βρίσκουν ως δικαιολογία τη «φαγωμάρα» τους για να
κάνουν στροφή… 180 μοιρών, ενισχύοντας τελικώς τους «μεγάλους»; Γιατί τα
λάθη της Αριστεράς πρέπει να είναι κατ’ ανάγκην το άλλοθι ορισμένων που τους
γαλούχησε, τους ανέδειξε και τους έκανε γνωστούς; Έπειτα, πώς μπορεί κανείς να
φαντασθεί την Ελλάδα μας χωρίς αντίλογο, χωρίς αντιπολίτευση, χωρίς κάποιες
διαφορετικές φωνές; Ποιον πειράζει – και γιατί – να είναι ισχυρό το KKE; Ποιος
έχει όφελος να μην μπει ο Συνασπισμός στη Βουλή; Ποιος κερδίζει από την
παραμονή του Δημήτρη Τσοβόλα εκτός Κοινοβουλίου; Γιατί είναι… άχρηστος σε
μία Βουλή των «300» ο Στέλιος Παπαθεμελής; Ξεχνούν ορισμένοι ότι έπαψε προ
πολλού στο κυβερνών κόμμα να υφίσταται η οποιαδήποτε εσωκομματική
αντιπολίτευση; Παραβλέπουν ότι στη N.Δ. δεν υπάρχει – εκτός των υπονομεύσεων
από ορισμένα γνωστά κέντρα – ουσιαστικός και οργανωμένος αντίλογος απέναντι
στην ηγεσία; Δεν έφθασε η πολιτική κατάσταση σε σημείο που να μην ξεχωρίζει
κανείς ποιες είναι οι βαθύτερες διαφορές ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα; Σε
ποιο μεγάλο εθνικό (Κυπριακό και Αιγαίο) ή διεθνές ζήτημα (π.χ. βομβαρδισμός
στη Γιουγκοσλαβία, πόλεμος στο Αφγανιστάν, τραγωδία στο Ιράκ) φάνηκε το ΠΑΣΟΚ
και η N.Δ. να διαφοροποιούνται τα τελευταία χρόνια; Αλλά και στα μεγάλα
εσωτερικά ζητήματα δεν κάνουν και τα δύο κόμματα παραπλήσιες επιλογές για να
αντιμετωπίσουν – όπως λένε – τα ράντζα στα νοσοκομεία, τα φακελάκια, την
παραπαιδεία, την ανεργία, τις περιπέτειες του Χρηματιστηρίου; Τελικώς, δεν
έχει δίκιο ο μεγάλος οικουμενικός και εθνικός μας – συνάμα – συνθέτης Μίκης
Θεοδωράκης όταν λέει πως, παρά την έλλειψη συνεννόησης των ηγεσιών των
«μικρών», «η Αριστερά θα πρέπει να βγει ενισχυμένη στην προσεχή Βουλή για το
καλό της Δημοκρατίας, του πολιτισμού και κυρίως των συμφερόντων των
εργαζομένων’»; Και επιτέλους, για όσους μεμψιμοιρούν: θα μπορούσε να υπάρχει
Αριστερά χωρίς να είναι πολύχρωμη;