H γρίπη Φουτζιγιάμα

Ή ΔΕΝ ΛΕΓΕΤΑΙ «Φουτζιγιάμα»; Μήπως λέγεται γρίπη «Φουτζίτσου»; H ονομασία
παραπέμπει ή σε κλιματιστικό ή σε ηφαίστειο. Αρχίζει από «Φι», αλλά την ακριβή
ονομασία δεν τη θυμάμαι.

Πάντως, κοντός ψαλμός… Οσονούπω, η γρίπη τα μαζεύει και φεύγει. Τέλη
τρέχοντος, λέει, καθαρίζουμε μ’ όλη αυτήν την παράνοια. Που και να θες να
είσαι ψύχραιμος, να θες ν’ αγιάσεις, τα κανάλια δεν σ’ αφήνουνε. «Φονική
γρίπη», την αποκαλούν. Πώς να μη νιώσουμε άπαντες με το ένα πόδι στον τάφο;
Ότι έχουμε μέσον όρο ζωής τρία τέταρτα, μάξιμουμ; Μετρώντας από τους τίτλους
του κεντρικού δελτίου, τη βγάζουμε δεν τη βγάζουμε μέχρι την πρόγνωση καιρού.

KI ΕΠΕΙΔΗ το μεγαλύτερο βάρος έπεσε στα παιδιά, γιούρια όλες οι
μανάδες. Κραδαίνουν, ως λάβαρο του 1821, το θερμόμετρο ανά χείρας. Δείχνει
36,7; Το παιδί έχει πυρετό! Δείχνει 36,5; Το παιδί έχει υποθερμία!

Λαλήσανε οι παιδίατροι ανά την επικράτεια. Πήρε φωτιά το κινητό. Μόλις άκουγε
τηλεόραση η κάθε τρελή, έτρεχε στο τηλέφωνο:

– Γιατρέ μου, το παιδί βήχει.

– Παιδί είναι, θα βήξει.

– Ναι, αλλά βήχει σαν σκυλάκι.

– Το παιδί σας, μιλάμε πάντα.

– Ένας παιδίατρος στην τηλεόραση είπε ότι άμα βήχουν σαν σκυλάκια έχουνε τη
Φουτζιγιάμα.

– Ράτσα διευκρίνισε;

– ΠΑΝΤΩΣ το δικό μου βήχει σαν κόκερ σπάνιελ. Της ξαδέρφης μου βήχει
σαν ντόμπερμαν. Ποιο από τα δυο είναι πιο επικίνδυνο;

– Το ντόμπερμαν, εξ αντικειμένου.

– Αν το δικό μου από κόκερ μού το γυρίσει σε ντόμπερμαν, να ανησυχήσω;

– Όχι πριν συμβουλευθείτε κτηνίατρο.

– Ένα άλλο σύμπτωμα είναι η ατονία…

– H δική σας;

– Του παιδιού μου. Μια κόπωση, μια εξάντληση…

– Πότε το εντοπίσατε αυτό;

– ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ, δυστυχώς. Αφού ξυπνάει έξι και μισή το πρωί, πάει
σχολείο, γυρίζει, κάνει ιδιαίτερα αγγλικά, γαλλικά, μουσική, μελετάει τα
μαθήματα της επομένης – Ιστορία, Γεωγραφία, Συντακτικό, Γραμματική,
Ορθογραφία, Μαθηματικά και Φυσική. Αμέσως μετά, στη μαύρη νύχτα, διακρίνω μία
κόπωση.

– Πού την αποδίδετε στη γρίπη…

– ΠΟΥ ΑΛΛΟΥ; Έχει κι εκνευρισμό. «Μαμά, με καταπιέζεις, δεν αντέχω
άλλο», μου λεει προχτές.

– Κι αυτό σύμπτωμα της γρίπης…

– Σαφώς! Εγώ τον καταπιέζω; Τι του ζητάω; Να είναι πρώτος σε όλα τα μαθήματα,
να μου φέρνει όλο άριστα, να εκλεγεί πρόεδρος της τάξης του, να είναι
ανταγωνιστικός και να με κάνει περήφανη. Ως καταπίεση το εισπράττετε εσείς
αυτό;

– Ως γρίπη.

– Το παιδί μου δεν είναι καλά, γιατρέ. Να το τρέξω στο Παίδων;

– Να πάρετε μαζί σας και τους δασκάλους των αγγλικών, γαλλικών, μουσικής. Και
τη σάκα του να διαβάζει στο νοσοκομείο.

– Μη μείνει πίσω στα μαθήματα…

– ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ, στο ένα χέρι θα τον έχει τον ορό. Το άλλο θα είναι
ελεύθερο να γράφει συμμιγείς αριθμούς και εγκλίσεις ρημάτων.

– Σας ευχαριστώ, γιατρέ. Πότε να σας ξαναενοχλήσω;

– Όταν το παιδί σας γίνει ντόμπερμαν!