[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

THN ΕΒΛΕΠΑ στο διπλανό μου αυτοκίνητο, στη θέση του οδηγού, σταματημένη
στο φανάρι, να ωρύεται. Φώναζε, χτυπούσε τα χέρια της. Και ήταν μόνη της.
Πάει, λέω, τρελάθηκε ο κόσμος. Μια άλλη μέρα, πάλι, στον δρόμο κάποιος άλλος
μονολογούσε. Όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας μονολογούν ή μήπως κάνω
λάθος, αναρωτήθηκα. Τα αδιέξοδα, τα προβλήματα, το άγχος, η ανασφάλεια μας
πνίγουν και μας οδηγούν ακόμη και στο να παραμιλάμε. Είχα αυτή την εντύπωση
ώσπου κατάλαβα ότι μιλάνε στο χαντς φρί, δηλαδή στο κινητό με το καλώδιο, που
το βάζεις στην τσέπη και μιλάς με ελεύθερα τα χέρια σου. Όλο και περισσότεροι
μιλάνε στο κινητό, όλο και περισσότεροι βλέπουν τηλεόραση. Έχω γνωστούς που
δεν μπορούν να ζήσουν ούτε μία ημέρα χωρίς τηλεόραση, δεν έχουν τη δύναμη να
αντισταθούν στη γοητεία της μικρής οθόνης. Αυτή η έξυπνη δολοφόνος που μας
σκοτώνει καθημερινά χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Που μας στερεί ώρες από το
διάβασμα, από τον έρωτα, από την κουβέντα. Που βομβαρδίζει τα παιδιά μας με
σκουπίδια. Και το ανεχόμαστε. Έχουμε πλέον ταυτιστεί μαζί της: «Το άκουσα στην
τηλεόραση», λένε και ξαναλένε διάφοροι. Και άντε να τους πείσεις ότι η είδηση
είναι λάθος ή είναι μια υπερβολή. Αλλά και το κινητό μάς έχει κερδίσει. Έγινε
ένας αχώριστος φίλος σε μια εποχή που η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη
έμειναν πλέον στα λεξικά. To κινητό και η τηλεόραση έγιναν αναπόσπαστα
κομμάτια της καθημερινής μας ζωής. Στην τηλεόραση βλέπουμε μέσα από τα σίριαλ
και τα τηλεπαιχνίδια της τις στιγμές που θέλουμε να ζήσουμε. Περνάμε καλά
βλέποντας τους ηθοποιούς να ταξιδεύουν, να ερωτεύονται, να διασκεδάζουν. Και
με το κινητό κάνουμε διάλειμμα στη μοναξιά μας. Με τα μηνύματα φλερτάρουμε, με
τους ήχους σπάμε τη σιωπή της νύχτας… Κι όλα αυτά γίνονται χωρίς να
καταλαβαίνουμε ότι μαζί με την κλήση και η ζωή μας προωθείται…