Δρόμοι

Στον «Πήτερ Παν»…

… ο Τζ.M. Μπάρι έγραφε για το κρεβάτι που τα ζωηρά αγόρια είχαν φτιάξει στο
παραμυθένιο σπίτι τους στη Χώρα του Πουθενά: «Έπιανε σχεδόν το μισό δωμάτιο
και όλα τα αγόρια κοιμόνταν σε αυτό, ξαπλωμένα σαν σαρδέλες στο κουτί».
Σήμερα, ένα παρόμοιο κρεβάτι βρίσκεται στο επίκεντρο μιας εντυπωσιακής
ποινικής δίωξης. Ο Μάικλ Τζάκσον – τόσο πολύ του αρέσει ο Πήτερ Παν, που
ονόμασε το ράντσο του Χώρα του Πουθενά – κατηγορείται για ασέλγεια σε ένα
δωδεκάχρονο αγόρι.

Οι οπαδοί του…

… ακόμη και οι πιο παθιασμένοι, δεν το αρνούνται πως ο Τζάκσον είναι ένας
παράξενος και εκκεντρικός άνθρωπος – τον φωνάζουν «τρελάρα». Χρόνια
αποτρόπαιης πλαστικής χειρουργικής μετέτρεψαν ένα λαμπρό μαύρο παιδί σε ένα
αλλόκοτο, χλωμό πλάσμα, που μοιάζει με διασταύρωση ανορεξικού κοριτσιού και
βρικόλακα. H μεταμόρφωσή του σε έναν ανδρόγυνο λευκό σίγουρα προδίδει κάποιο
βαθύτερο και διεστραμμένο μίσος για το φύλο του και τη φυλή του. Μονόχνωτος,
νευρωτικός και ανισόρροπος, φαίνεται ανήμπορος να ωριμάσει (πρόπερσι κρέμασε
το μωρό του από το μπαλκόνι ενός ξενοδοχείου).

H εκκεντρικότητα…

… όμως δεν συνεπάγεται οπωσδήποτε και ενοχή. Και ας κοιμόταν με παιδιά. Ένας
άνθρωπος που έχει κάτι να κρύψει δεν βγαίνει στην τηλεόραση για να πει: «Είναι
κακό να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου;». Μπορεί να υποκρινόταν όταν τα έλεγε αυτά.
Όμως μπορεί και να ήταν τα λόγια ενός ανθρώπου που δεν τα κατάφερε ποτέ να
μεγαλώσει. «Όλα τα παιδιά, εκτός από ένα, θα μεγαλώσουν», έτσι αρχίζει ο
«Πήτερ Παν». Γιατί δυσκολευόμαστε σήμερα να δεχτούμε την αθώα αγάπη ανάμεσα σε
έναν μεγάλο και ένα παιδί; Από τη μια μεριά, μας πιάνει υστερία για την
παιδοφιλία. Χτυπάμε συναγερμό και λέμε στα παιδιά μας να μη μιλούν σε ξένους
και κυνηγάμε τον δάσκαλο αν τολμήσει να απλώσει χέρι να τα χαϊδέψει στην τάξη.
Και από την άλλη ντύνουμε τα κοριτσάκια μας προκλητικά και τα βγάζουμε στην
τηλεόραση να τραγουδάνε τραγούδια με ερωτικούς στίχους με την ελπίδα να
κερδίσουν το βραβείο ή να πάνε στη Γιουροβίζιον.

Ο Λιούις Κάρολ…

… και ο Μαρκ Τουαίν, που λάτρευαν πλατωνικά τα κοριτσάκια, σήμερα θα είχαν
καταλήξει στα κάτεργα, λέει στο περιοδικό «Σπεκτέιτορ» ο Λίο Μακίνστρι,
μολονότι δεν υπήρξε ποτέ απόδειξη πως ασέλγησαν εις βάρος τους. Και αυτοί,
αλλά και πολλοί άλλοι, ζούσαν σε έναν κόσμο όπου η αθωότητα υπήρχε ακόμη –
τότε που, νέοι, γέροι, πλάγιαζαν άφοβα στρωματσάδα και ο μόνος κίνδυνος για το
παιδί ήταν η δυσπεψία του παππού. Παρ’ όλη την υστερία και την κινδυνολογία,
τα παιδιά στον σημερινό κόσμο είναι πολύ πιο εκτεθειμένα στα «αρπακτικά» και
στις επιρροές των διαφθορείων με το γυαλιστερό χαρτί και τη φωσφορίζουσα
οθόνη. Ο Μάικλ Τζάκσον μπορεί να αποδειχτεί ένοχος. Αλλά ακόμη και αν δεν
είναι, δεν είμαστε πια σε θέση να πιστέψουμε στην αθωότητά του.