ο υποψήφιος Πολλές ευκαιρίες απασχόλησης τα επόμενα χρόνια

Οι σημερινοί επαγγελματίες συμβουλεύουν τους αυριανούς συγκοινωνιολόγους να
εκμεταλλευθούν την περίοδο των σπουδών τους, αποκτώντας όσο το δυνατόν
περισσότερες γνώσεις

Καλούνται να αντιμετωπίσουν τη «μάστιγα» των σύγχρονων μεγαλουπόλεων – το
κυκλοφοριακό -, για το οποίο δεν ευθύνονται οι ίδιοι. Να… ξεμπλοκάρουν
δρόμους και να δώσουν λύσεις στο πρόβλημα της στάθμευσης που άλλοι προκάλεσαν.
Αυτό είναι το παράπονο, αλλά και ταυτόχρονα το μεγαλύτερο πρόβλημα που
αντιμετωπίζουν σήμερα οι Έλληνες συγκοινωνιολόγοι.

Κατά τα άλλα, έμπειροι συγκοινωνιολόγοι τονίζουν στον «ΥΠΟΨΗΦΙΟ» ότι και τα
επόμενα χρόνια οι ευκαιρίες απασχόλησης θα είναι πολλές και δεν εξαντλούνται
μόνο στα συγκοινωνιακά έργα. Οι νέοι φορείς λειτουργίας αυτοκινητοδρόμων
αναμένεται να απορροφήσουν αρκετούς συγκοινωνιολόγους. «Στο μέλλον, όχι τόσο
τα έργα και οι υποδομές, αλλά η συντήρηση και η στρατηγική διαχείριση αυτών
των υποδομών θα μπορέσουν να απασχολήσουν πολύ κόσμο», σημειώνει ο καθηγητής
του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, διευθυντής του τομέα μεταφορών και
συγκοινωνιακής υποδομής κ. Γιώργος Κανελλαΐδης.

Ένας άλλος τομέας που μπορεί να απασχολήσει αρκετούς συγκοινωνιολόγους, όπως
προσθέτει ο καθηγητής αλλά και άλλοι συγκοινωνιολόγοι, είναι σίγουρα ο τομέας
της οδικής ασφάλειας. «Τομέας ξεχασμένος και παραμελημένος από την Πολιτεία»,
τονίζουν.

Οι σημερινοί επαγγελματίες πάντως συμβουλεύουν τους αυριανούς
συγκοινωνιολόγους να εκμεταλλευτούν την περίοδο των σπουδών τους αποκτώντας
όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις. Και αυτό γιατί… η ανεργία μπορεί να μην
απασχολεί τον κλάδο τους, ωστόσο, ο ανταγωνισμός είναι αδυσώπητος.

Όσο για τα αρνητικά του χώρου είναι τα εξής… ένα: H Πολιτεία δεν δίνει την
απαιτούμενη σημασία στον ρόλο των συγκοινωνιολόγων, όπως πολλές φορές έχει
τονίσει και ο σύλλογός τους (Σύλλογος Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων). «Οι προτάσεις
μας πολλές φορές δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν», λένε χαρακτηριστικά.

Έλλειψη συγκοινωνιολόγων σε νευραλγικούς χώρους

«Οι νέοι συγκοινωνιολόγοι μπορούν να βρουν δουλειά στο Δημόσιο, πιθανόν στα υπουργεία Μεταφορών ή ΠΕΧΩΔΕ, αλλά και να εργαστούν στον ιδιωτικό τομέα ως μελετητές ή σύμβουλοι», λέει ο αντιπρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων κ. Πάνος Παπαδάκος

Ακόμα και μετά το 2004, που πολλά μεγάλα συγκοινωνιακά έργα θα έχουν
τελειώσει, οι ευκαιρίες απασχόλησης για τους συγκοινωνιολόγους αναμένεται να
είναι αρκετές και σε διαφορετικούς τομείς. Ο συγκοινωνιολόγος και αντιπρόεδρος
του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων κ. Πάνος Παπαδάκος αισιοδοξεί για το
«αύριο» των μελλοντικών του συναδέλφων.

Μπορεί στο παρελθόν να υπήρχε μόνο ο ΟΑΣΑ ως φορέας λειτουργίας των
συγκοινωνιών, αναφέρει, σήμερα όμως έχουν προστεθεί και άλλοι – Αττικό Μετρό,
Τραμ, Προαστιακός κ.λπ. «Και αργότερα που θα δημιουργηθούν νέοι
αυτοκινητόδρομοι, νέα συγκοινωνιακά έργα και θα συσταθούν νέοι φορείς
λειτουργίας τους θα απορροφήσουν και άλλους συγκοινωνιολόγους. Για θέματα
σχεδιασμού, θέματα οδικής ασφάλειας, συντήρησης εξοπλισμού».

Τα αντικείμενα απασχόλησης, όπως λέει, δεν εξαντλούνται στους φορείς
λειτουργίας. Οι νέοι μπορούν επίσης να βρουν δουλειά στο Δημόσιο, πιθανόν στα
υπουργεία Μεταφορών ή ΠΕΧΩΔΕ, αλλά και να εργαστούν στον ιδιωτικό τομέα ως
μελετητές ή σύμβουλοι.

Ο ίδιος, πάντως, πρωτοασχολήθηκε με συστήματα τηλεματικής σε μία εταιρεία
ιδιωτικού τομέα και εξηγεί ότι μπήκε στον χώρο γιατί τον ενδιέφερε η
αυτοκίνηση. «Θα βαριόμουν ασύστολα αν έκανα… γέφυρες. Αντίθετα, ήθελα να…
ξεμπλοκάρω τα πράγματα έξω, στους δρόμους».

Στα αρνητικά του χώρου ο κ. Παπαδάκος επισημαίνει το έλλειμμα μακροπρόθεσμου
συγκοινωνιακού σχεδιασμού από πλευράς Πολιτείας, αλλά και την έλλειψη
συγκοινωνιολόγων σε νευραλγικούς χώρους, όπως στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

H Ελλάδα έχει ανάγκη από νέους συγκοινωνιολόγους

ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗΣ (Συγκοινωνιολόγος, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ)

«Το μεγάλο “αγκάθι” του κλάδου», σημειώνει ο καθηγητής κ. Ιωάννης Φραντζεσκάκης, «είναι ότι το πλούσιο δυναμικό και η επιστημονική και πρακτική γνώση των Ελλήνων συγκοινωνιολόγων δεν χρησιμοποιούνται πάντα όπως πρέπει»

Απλούστερα είναι τα πράγματα σήμερα για όσους θέλουν να γίνουν
συγκοινωνιολόγοι. Αυτό τονίζει στον «ΥΠΟΨΗΦΙΟ» ο συγκοινωνιολόγος, ομότιμος
καθηγητής του ΕΜΠ κ. Ιωάννης Φραντζεσκάκης. Ο ίδιος, στην αρχή της καριέρας
του, αναγκάστηκε να πάει στην Αμερική «τη μόνη χώρα που πρόσφερε εξειδίκευση
συγκοινωνιολόγου» και τότε διαπίστωσε τη μαγεία αλλά και χρησιμότητα της
συγκοινωνιακής – κυκλοφοριακής τεχνικής. Αναφέρει μάλιστα ότι το 1976, ο ίδιος
μαζί με τους επιστήμονες που ασχολούνταν με τα συγκοινωνιακά, δυσκολεύτηκαν να
βρουν 20 άτομα για να ιδρυθεί ο σύλλογός τους…

Σήμερα, όμως, αναφέρει πως τα πράγματα είναι πιο ρόδινα για όσους θέλουν να
ασχοληθούν με το αντικείμενο. «Ο συγκοινωνιολόγος μπορεί να ασχοληθεί σε ένα
ευρύ, ενδιαφέρον και χρήσιμο αντικείμενο, από τον σχεδιασμό Συγκοινωνιακών
Συστημάτων Χωρών και Πόλεων μέχρι τις μελέτες μίας αρτηρίας, ενός ανισόπεδου ή
ισόπεδου κόμβου, ενός σταθμού αυτοκινήτων ή λεωφορείων», λέει ο κ.
Φραντζεσκάκης.

Οι δυνατότητες απασχόλησης που έχουν οι οι συγκοινωνιολόγοι είναι αρκετές:
«Μπορούν να δουλέψουν στα αρμόδια υπουργεία (ΠΕΧΩΔΕ, Μεταφορών), σε διάφορους
άλλους δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς, π.χ. στο Αττικό Μετρό και τον
Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών, και στους δήμους». Εργασία, προσθέτει,
μπορούν να βρουν στα πολυάριθμα γραφεία μελετών και κατασκευών αλλά και στα
Πανεπιστήμια, «τα οποία, εκτός από τις εκπαιδευτικές, έχουν αναπτύξει και
εκτεταμένες ερευνητικές δραστηριότητες στον τομέα των μεταφορών στην Ελλάδα,
αλλά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση όπου εκτιμάται ιδιαίτερα το έργο τους».

«Το μεγάλο “αγκάθι” του κλάδου», σημειώνει ο καθηγητής, είναι ότι «δυστυχώς το
πλούσιο δυναμικό και η επιστημονική και πρακτική γνώση των Ελλήνων
Συγκοινωνιολόγων δεν χρησιμοποιούνται πάντα όπως πρέπει, με αποτέλεσμα να
έχουμε τις σημερινές απαράδεκτες κυκλοφοριακές συνθήκες, ιδιαίτερα στις πόλεις
μας». Ίσως η ελπίδα για να αλλάξει η κατάσταση είναι οι νέοι συγκοινωνιολόγοι.
«Περιμένουμε νέους, με ενδιαφέρον για αυτόν τον γρήγορα εξελισσόμενο τομέα. H
Ελλάδα τούς έχει ανάγκη για να αντιμετωπίσει συστηματικά τα συνεχώς αυξανόμενα
κυκλοφοριακά προβλήματα».

Υψηλού επιπέδου μεταπτυχιακά και στην Ελλάδα

«Από τη δεκαετία του ’70 οι συγκοινωνιολόγοι αρχίζουν να γίνονται απαραίτητοι», λέει ο κ. Σταύρος Κωνσταντινίδης

«H ειδικότητα του συγκοινωνιολόγου μηχανικού αποκτάται ύστερα από
μεταπτυχιακές σπουδές (master, διδακτορικό) και προϋποθέτει πρώτο πτυχίο
Θετικής Κατεύθυνσης, συνήθως Πολυτεχνικής Σχολής, και ειδικότερα πολιτικού
μηχανικού ή τοπογράφου μηχανικού. Πολλοί από τους 400 συγκοινωνιολόγους που
υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα έχουν ειδικευτεί στο εξωτερικό, ενώ τα τελευταία
χρόνια παρέχονται υψηλού επιπέδου μεταπτυχιακές σπουδές και στα ελληνικά
Πολυτεχνεία.

H αναγκαιότητα δημιουργίας ενός αυτόνομου επιστημονικού κλάδου υπήρξε ήδη από
τη δεκαετία του ’70. Καθώς μέχρι τότε οι ανάγκες εξυπηρέτησης της κυκλοφορίας
αντιμετωπίζονταν με τη διεύρυνση των υποδομών (κυρίως οδικών αξόνων), αυτό
ήταν αδύνατο να συνεχισθεί, τόσο λόγω των δομικών περιορισμών των πόλεων όσο
και της κατακόρυφης αύξησης των I.X. αυτοκινήτων.

Έτσι, παγκοσμίως, προέκυψε μία νέα ανάγκη, αυτή της βέλτιστης διαχείρισης της
κυκλοφορίας με τη χρήση τεχνικών λειτουργικών και διοικητικών παρεμβάσεων.
Είναι η στιγμή που η ειδικότητα του συγκοινωνιολόγου, γίνεται απαραίτητη.

Εκτός από το πεδίο της διαχείρισης κυκλοφορίας στις πόλεις, μπορεί να
αναφερθούν και οι εξής επιμέρους σημαντικοί τομείς: ανάπτυξη και διαχείριση
δημόσιων συγκοινωνιών, σχεδιασμός συστημάτων μεταφορών, σιδηροδρομικές,
θαλάσσιες και αεροπορικές μεταφορές.

Αυτές οι ενότητες έχουν αναπτυχθεί τόσο έντονα και ραγδαία τα τελευταία
χρόνια, ώστε μεγάλο μέρος των συγκοινωνιολόγων μηχανικών ασχολούνται
αποκλειστικά με συγκεκριμένες και πολύ ειδικές επιστημονικές περιοχές. H
ζήτηση της συγκεκριμένης επαγγελματικής ειδικότητας αυξάνεται ολοένα και
περισσότερο, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Ωστόσο η
πλειονότητα των συγκοινωνιολόγων δραστηριοποιείται στην ελεύθερη αγορά,
παρέχοντας υπηρεσίες σε δημόσιους οργανισμούς και ιδιωτικές εταιρείες. Παρότι
το επάγγελμα του συγκοινωνιολόγου απαιτεί ισχυρό τεχνικό υπόβαθρο
(Πολυτεχνείο), περιλαμβάνει έντονα το στοιχείο της συμμετοχικής διαδικασίας
και των κοινωνικών και τοπικών ιδιαιτεροτήτων, καθώς κάθε σχεδιαστική
παρέμβαση στον συγκοινωνιακό τομέα επηρεάζει την καθημερινότητα χιλιάδων
ανθρώπων και την πολεοδομική και εμπορική οργάνωση μιας περιοχής. Αυτή η
έντονα ανθρωποκεντρική οπτική, καθώς και ο δυναμικός συνδυασμός τεχνικών και
κοινωνικών ζητημάτων, που τελικά του προσδίδει μια πολιτική γοητεία, είναι η
αφορμή που οδήγησε κι εμένα προσωπικά να επιλέξω το συγκεκριμένο επάγγελμα».

«Δεν τελειώνουν οι δουλειές με το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων»

Νάσος Κόκκινος: «Ένας συγκοινωνιολόγος χρειάζεται να έχει παρατηρητικότητα και να προχωρεί σε συνεχή καταγραφή της καθημερινότητας»

Επάγγελμα γοητευτικό που ασχολείται με την καθημερινότητα του πολίτη είναι
αυτό του συγκονωνιολόγου, τονίζει στον «ΥΠΟΨΗΦΙΟ» ο συγκοινωνιολόγος κ. Νάσος
Κόκκινος. Δεν παραλείπει να αναφερθεί όμως και στο «αγκάθι» του κλάδου:
«Πολλές φορές οι απόψεις των συγκοινωνιολόγων δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν».

H βασική συμβουλή που δίνει ο κ. Κόκκινος στους υποψηφίους που θέλουν να
γίνουν συγκοινωνιολόγοι είναι «να σπουδάσουν αυτό που λέει η ψυχή τους, αυτό
που πραγματικά κάνουν κέφι», αλλά… να μην περιμένουν ότι θα πλουτίσουν απ’
αυτό το επάγγελμα. «Τα χρήματα θα έρθουν με διαφορετικό τρόπο», λέει. Τους
προτρέπει μάλιστα να εκμεταλλευτούν όσο περισσότερο μπορούν την περίοδο των
σπουδών τους. Να συγκεντρώσουν εμπειρίες, γνώσεις, να ταξιδέψουν για να δουν
πράγματα και να μην τους απασχολεί τόσο η καριέρα. «Αυτή θα ‘ρθει μόνη της,
αργότερα…».

Αν το επάγγελμα του συγκοινωνιολόγου θα έχει ζήτηση στην αγορά εργασίας στο
μέλλον δεν μπορεί να απαντήσει, «γιατί κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι ζήτηση θα
έχει ένα επάγγελμα. Και εγώ όταν έβγαινα συγκοινωνιολόγος, το ’80, θεωρούσα
ότι είχα μία ειδικότητα που θα είχε ζήτηση. Ωστόσο, τα πράγματα ήρθαν
διαφορετικά…». Αυτό που μπορεί να πει στους νέους με σιγουριά όμως, είναι
ότι οι συγκοινωνιολόγοι δεν κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι μετά το πέρας των
Ολυμπιακών Αγώνων. «Δεν θα τελειώσουν οι δουλειές».

Όσο για τις συνθήκες εργασίας, ο κ. Κόκκινος ενημερώνει τους νέους ότι
πρόκειται για ένα επάγγελμα που πλέον χρησιμοποιεί αρκετά τον ηλεκτρονικό
υπολογιστή χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αρκεί μόνο αυτό. «Χρειάζεται
παρατηρητικότητα και συνεχή καταγραφή της καθημερινότητας».