Ο χρόνος, ως άλλοθι

H χθεσινή πρεμιέρα της νεανικής παράστασης η οποία ήταν αφιερωμένη στις
μουσικές του Μάνου που έγραψε για το Θέατρο Τέχνης, δεν είχε απλώς επιτυχία,
είχε συγκίνηση. Τρυφερή, συναισθηματική, με τα 42 παιδιά της Δραματικής Σχολής
να τραγουδούν και να προσπαθούν να θυμηθούν στιγμιότυπα από μια εποχή που
σημάδεψε το σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Και διαρκώς «παρών» ο Μάνος με τα
αριστουργήματά του. Τι έχουμε ακούσει από αυτό τον ιδιοφυή μουσικό! Του
είμαστε όλοι υπόχρεοι. Όσο για την παρουσία του Γιάννη Φέρτη, που ως αφηγητής
στην παράσταση μετέφερε τις μνήμες αλλά και την ατμόσφαιρα της δικής του
νιότης, λειτούργησε καθοριστικά. Από το Θέατρο Τέχνης ξεκίνησε ο Φέρτης, το
1959, όταν δευτεροετής μαζί με τη Μάγια Λυμπεροπούλου και τη Λήδα Πρωτοψάλτη
παίζοντας στην «Ηλικία της νύχτας» πέρασαν από την Επιτροπή Ταλέντων και πήραν
άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Την ίδια χρονιά, στο τέλος της σεζόν, έπαιξε ως
επαγγελματίας πλέον στην «Ευρυδίκη» κι αμέσως μετά, το 1960, έκανε αίσθηση
δίπλα στη Μελίνα με το «Γλυκό πουλί της νιότης» – κι όχι με το «Λεωφορείον ο
πόθος», όπως λανθασμένα γράφτηκε στο προχθεσινό φύλλο. Βέβαια, έχουν περάσει
45 χρόνια από τότε κι έτσι μπορεί ο χρόνος να δικαιολογεί το μπέρδεμα
παραστάσεων, χρονολογιών και προσώπων. Όπως και να ‘χει όμως, το να χρειάζεσαι
άλλοθι σημαίνει ότι έχει προηγηθεί «έγκλημα».