Mικρή μείωση της ανεργίας παρά την υψηλή ανάπτυξη

H αύξηση της ανεργίας ήταν, σίγουρα, το μεγαλύτερο κόστος που πλήρωσε η
Ελλάδα, στην πορεία για την ένταξή της στη ζώνη του ευρώ. H ανεργία, που
βρισκόταν σε ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη δεκαετία
του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, εκτινάχθηκε στο δεύτερο μισό
της τελευταίας αυτής δεκαετίας και έσπασε ρεκόρ το 1999, με 11,8%. Μόνο η
Ισπανία βρισκόταν τότε σε υψηλότερο επίπεδο.

H αντίστροφη πορεία, που ξεκίνησε έκτοτε, είναι αργή αλλά σταθερή.

Σήμερα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Κομισιόν, το ποσοστό είναι 9,5% (διαφέρει
από τους υπολογισμούς της κυβέρνησης, που την τοποθετούν χαμηλότερα) και
παραμένει πάνω από τον κοινοτικό μέσο όρο (8,9%).

Πάντως, με τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης των προηγούμενων χρόνων, η ανεργία
θα έπρεπε κανονικά να είχε πέσει πολύ πιο γρήγορα. Το ότι αυτό δεν έγινε,
οφείλεται στον εκσυγχρονισμό των μεθόδων παραγωγής, με την εισαγωγή νέων
τεχνολογιών, που οδήγησε σε απώλειες θέσεων εργασίας.

Επίσης, παρά την ανάπτυξη δεν αυξήθηκε το ποσοστό της απασχόλησης, δηλαδή δεν
μπήκαν στην αγορά εργασίας γυναίκες και δεν παρατάθηκε το όριο ηλικίας
συνταξιοδότησης, κάτι που προβληματίζει για το μέλλον της κοινωνικής
ασφάλισης, αφού δεν αυξάνονται οι εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία.