Tο καθιερωμένο δίωρο…

Αστική συνήθεια αιώνων οι δίωρες παραστάσεις. Αλλά οι καιροί ανατρέπουν τα
δεδομένα, ο κόσμος δέχεται την ανατροπή και το θέατρο ελευθερώνεται από τα
καθιερωμένα χρονικά όρια μιας παράστασης. Γι’ αυτό ο σημερινός θεατής θα
πρέπει, πριν ξεκινήσει για να παρακολουθήσει μια παράσταση, να τηλεφωνεί στο
ταμείο κάθε θεάτρου και να ρωτάει τη διάρκειά της. Γιατί πλέον δεν ξέρεις τι
σε περιμένει. Για παράδειγμα, φέτος στο Εθνικό δεν έχουμε ούτε μία, ούτε δύο,
αλλά τρεις παραστάσεις που ξεπερνούν το δίωρο. Τον «Άμλετ» κοντά στις τέσσερις
ώρες, την «Τέταρτη αδελφή» τρεις παρά τέταρτο και τον «Τελευταίο πειρασμό»
δυόμισι. Αλλά και στο ελεύθερο θέατρο θα βρούμε παραστάσεις μεγαλύτερης
διάρκειας, όπως τις «Μαρία Στούαρτ», «H ζωή είναι όνειρο», «Ρωμαίος και
Ιουλιέτα» και άλλες. Στον αντίποδα δεν είναι λίγες οι παραστάσεις μικρότερης
του διώρου διάρκειας που παίζονται χωρίς διάλειμμα, όπως για παράδειγμα οι
«Λαχταρώ» (55′), «Νανούρισμα» (20′), «Υψηλή τάση» (1.30′) «Όσκαρ» (1.30′),
«Άσμα Ασμάτων» (1.15′) κ.λπ.

… και η ανατροπή του

Αξίζει να θυμηθούμε πως τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα παίχτηκαν στην
Ευρώπη ιστορικές παραστάσεις, οι οποίες, αν και κινήθηκαν σε αυστηρά
καλλιτεχνικά πλαίσια, βρήκαν μεγάλη απήχηση από το κοινό. Όπως το επτάωρο
«Βλέμμα του βωβού» του Μπομπ Ουίλσον, η πεντάωρη «Ορέστεια» του Στάιν, η
τετράωρη «Μαχατμπαράτα» του Πίτερ Μπρουκ, ο τετράωρος «Άμλετ» του Στάιν, με
αποκορύφωμα την μαραθώνια εικοσιτετράωρη παράσταση του «Φάουστ» A’ και B’ του
Στάιν. Πάντως, φαίνεται πως η διάρκεια, μεγάλη, κανονική ή σύντομη, δεν είναι
το βασικό κριτήριο του θεατρόφιλου που δείχνει να εμπιστεύεται τους
καλλιτέχνες και αφήνει σ’ αυτούς να αποφασίσουν για τον θεατρικό του χρόνο.