ΣE ΠPΩTO ENIKO Γιορτινές… ουρές!

Δύο είναι οι σοβαρές ουρές των φετινών εορτών. H μία οδηγεί στο περίφημο
καρουσέλ της Πλατείας Συντάγματος. H άλλη στο… καζίνο της Πάρνηθας, το οποίο
άνοιξε και μας περιμένει υπό νέα διεύθυνση. Και τα δύο πάντως δείχνουν ότι οι
αριθμοί μπορεί να «νοσούν» – οι Έλληνες ποτέ. Και η χριστουγεννιάτικη γκρίνια,
κυρίως τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων που ψάχνουν θέμα στην άνυδρη περίοδο των
εορτών.

Το καρουσέλ στο Σύνταγμα και ο καλόγουστος ομολογουμένως στολισμός της
πλατείας τραβάει σαν τις μύγες μικρούς και μεγάλους. Δεν έχει σημασία αν τα
γλυκά της πόλης από ζάχαρη έχουν τιμές Κολωνακίου, αν οι μπαμπάδες και οι
μαμάδες αγνοούν το πνεύμα των Χριστουγέννων και ξεχνούν τους καλούς τους
τρόπους ψάχνοντας να παρκάρουν κι αν η αναμνηστική με τον Αϊ-Βασίλη κοστίσει
16-20 ευρώ. Γιατί αν τους ένοιαζε δεν θα στέκονταν ύστερα απ’ όλα αυτά και…
τρεις ώρες στην ουρά για καρουσέλ!

Το φαινόμενο «ταλαιπωρούμαι, αλλά μ’ αρέσει» χτυπάει εξίσου και τους μεγάλους.
Φίλοι, πρόσφατα, είχαν την ιδέα να ανηφορίσουν προς Πάρνηθα για το καζίνο που
ανακαινίστηκε. Τους βρήκα στο τηλέφωνο δύο ώρες μετά να είναι «κολλημένοι» σε
ένα τερατώδες μποτιλιάρισμα με θέα το δάσος. Δυόμισι ώρες μετά αποφάσισαν να
κάνουν αναστροφή και την έβγαλαν με… παϊδάκια σε παραδοσιακή χασαποταβέρνα
της περιοχής, την οποία τίμησαν με στυλ φορώντας black tie και ντιαμαντέ
σκουλαρίκια! Για να μη σχολιάσω τις ουρές στα κλαμπ το βράδυ, την κατάσταση
«πατείς με πατώ σε» για τη Βίσση και άλλα αστέρια στις μεγάλες πίστες και το
πήξιμο στα χειμωνιάτικα θέρετρα.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι, πώς γίνεται να συμβαίνουν όλ’ αυτά τη στιγμή
που κάποιοι επιμένουν ότι «κάθε πέρσι και καλύτερα». Πώς είναι δυνατόν η χώρα
να διέρχεται «κρίση», η «ακρίβεια να τρώει τα πάντα» και ο «Έλληνας να σφίγγει
το ζωνάρι» ενώ οι ουρές μεγαλώνουν.

Εκτός αν όλοι αυτοί που στέκονται στις ουρές δεν… υπάρχουν. Είναι κάποιοι
που δεν τους ξέρουμε, οι οποίοι ζουν σε ένα άλλο πλανήτη και βιώνουν μια
διαφορετική καθημερινότητα σε μια άλλη χώρα.