[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μπορεί η πολιτική ζωή να διαμορφώνεται στο παρασκήνιο; Κι αν ναι, τότε
πού πήγε όλη αυτή η θεωρία πως ο λαός είναι συμμέτοχος; Πώς μπορεί να εξηγήσει
κανείς τη στάση ακόμα και βουλευτών, οι οποίοι άλλα έλεγαν πριν από 15 ημέρες
και άλλα σήμερα; Τι είναι τέλος πάντων όλες αυτές οι δημοσκοπήσεις που…
ανεβάζουν και… κατεβάζουν κυβερνήσεις; Και τι είναι όλες αυτές οι
διεργασίες, τις οποίες δεν μπορούν να γνωρί-ζουν ούτε οι υπου-ργοί, ακόμα ούτε
και ο πρόεδρος της Βουλής; Είναι δυνατόν να γίνονται όλα εν κρυπτώ και κανείς
να μην ξέρει τι ξημερώνει την επαύριον; Πώς γίνεται όλα να καλύπτονται με ένα
πέπλο μυστηρίου, σαν αυτό που σκέπασε με μία εξέδρα-μαμούθ τη Βουλή και τον
Άγνωστο Στρατιώτη για τις ανάγκες – λέει – του πρωτοχρονιάτικου ρεβεγιόν στην
Πλατεία Συντάγματος; Τι θα πει αυτή η επίμαχη φράση του Πρωθυπουργού ότι θα
διαμορφώσει τις εξελίξεις για νίκη στις εκλογές; Τι εννοούσε; Και τι έκρυβε το
χειροκρότημα των βουλευτών; Τι κατάλαβαν πολιτικοί αλλά και απλοί πολίτες; Πώς
αντιλαμβάνονται πλέον ορισμένοι τον όρο «εμβάθυνση και διεύρυνση της
δημοκρατίας»; Εξαφανίστηκαν όλα εκείνα τα στελέχη που φώναζαν – και κράδαιναν
και πλαστικές σημαίες – το σλόγκαν «αλλαγή – αλλαγή, λαϊκή συμμετοχή»; Και αν
για όσους παίζουν πίσω από τις κουίντες όλα αυτά φαίνονται φυσιολογικά,
ορισμένοι αναρωτιούνται: πού είναι η Αριστερά σ’ αυτήν τη χώρα; Ποια είναι η
παρέμβασή της; Αλλά και πώς να παρέμβουν, όταν επέλεξαν να ζουν με τις δάφνες
του παρελθόντος ή να προσμένουν μικροκέρδη από ένα αβέβαιο μέλλον γι’ αυτούς;
Κι αν ισχύει η εκτίμηση πως γη και ουρανός κινούνται τούτη την εποχή για να
συσπειρώσουν κόσμο τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, γύρω από πολιτικές θέσεις που οι
«μικροί» θεωρούν «ταυτόσημες» και «δεξιές», τότε γιατί όρθωσαν τείχη μεταξύ
τους; Δεν καταλαβαίνουν ότι ξυπόλητοι περπατάνε στα αγκάθια;