«Ήταν τόσο όμορφη η Mπαμ…»

«Σ’ αυτό εδώ το σπίτι ζούσε η κόρη μου». Η Μαριάμ κοιτάζει τη «θάλασσα» των
ερειπίων που έχει καλύψει την Μπαμ και η φωνή της σπάει. Πίσω της, πάνω σε
έναν λευκό σκελετό κρεβατιού, τέσσερις νεκροί καλυμμένοι με κουβέρτες. Είναι η
κόρη και τα τρία εγγόνια της. Μόνο ένας ηλικιωμένος άνδρας κατάφερε να βγει
ζωντανός από το σπίτι: «Ζω αλλού, αλλά ήλθα να επισκεφθώ τον μοναχογιό μου.
Τώρα είναι νεκρός».

Πτώματα τυλιγμένα σε κουβέρτες παντού στους δρόμους και τα σοκάκια της πόλης.
Είδα ένα αυτοκίνητο να διασχίζει αργά μια πλατεία, με το γυμνό πόδι ενός
πτώματος να εξέχει από το πορτ-μπαγκάζ. Σχεδόν όλα τα σπίτια στο κέντρο έχουν
καταστραφεί. Το ίδιο και η Αργκ-ε Μπαμ, η ιστορική ακρόπολη που αποτελούσε το
σήμα κατατεθέν της Μπαμ επί 2.000 χρόνια.

Καθώς αρχίζει να πέφτει το σκοτάδι, μικρές ομάδες ανθρώπων στριμώχνονται γύρω
από φωτιές για να ζεσταθούν. Άλλοι ψάχνουν στα χαλάσματα που ήταν κάποτε τα
σπίτια τους. Κάποιοι προσπαθούν να ξεφύγουν από τον εφιαλτικό νέο κόσμο στον
οποίο ξύπνησαν. Είδα μια γυναίκα με έντονα κόκκινα και κίτρινα ρούχα να
τραγουδά στον εαυτό της και να χορεύει κάνοντας κύκλους στον δρόμο.

H φρίκη

H έκταση της καταστροφής είναι τρομακτική. Κάποιες εικόνες ηρεμίας εντείνουν
τη φρίκη: ένα πλαστικό λουλούδι κρέμεται εγκαταλελειμμένο στον μοναδικό τοίχο
ενός σπιτιού που παραμένει όρθιος. Πιο πέρα, ανάμεσα στη σκόνη, ορθώνεται μια
μεγάλη μεταλλική βιβλιοθήκη. Πολλά από τα αλσύλλια με φοινικόδεντρα στην πόλη
παραμένουν σαν από θαύμα άθικτα ανάμεσα στα συντρίμμια. Σε ορισμένα, μάλιστα,
βόσκουν ακόμα κατσίκες.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πόσο όμορφη ήταν αυτή η μικρή πόλη
μερικές ώρες νωρίτερα, με τα πλινθόκτιστα σπίτια της, τους μικρούς κήπους και
τις δενδροστοιχίες από ευκαλύπτους και πορτοκαλιές. «Ήταν τόσο όμορφη η Μπαμ»,
λέει ένας διασώστης και τα δάκρυά του τρέχουν ποτάμι.

Ο Άνγκους ΜακΝτόουαλ είναι ένας από τους πρώτους ρεπόρτερ που έφτασαν
στον τόπο της καταστροφής.