ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Με δύο αθλήματα θα μπορούσε κανείς να εικονογραφήσει τη μεταβατική και μάλλον
φτωχή σε συγκινήσεις αθλητική χρονιά που τελειώνει αυτές τις μέρες.

Το πρώτο, το καλό παράδειγμα, είναι το τένις. Το 2003 είδε την αποχώρηση του
μεγαλύτερου ίσως παίκτη όλων των εποχών, του Πιτ Σάμπρας, είδε όμως και τη
σκυτάλη της διαδοχής να είναι έτοιμη να περάσει όχι σε έναν, ούτε σε δύο, αλλά
σε τρεις νέους και ωραίους με όλες τις σημασίες του όρου παίκτες. Ο Σάμπρας
δεν ήταν παιδί του σταρ σύστεμ. Γι’ αυτό του αφιερώθηκαν λιγότερα εξώφυλλα από
όσα άξιζε το ταλέντο του, γι’ αυτό οι νίκες του – ιδίως στο Γουίμπλεντον –
συνοδεύτηκαν από σχεδόν ίσες ποσότητες γκρίνιας και θαυμασμού, γι’ αυτό
κέρδισε περισσότερα χρήματα στα γήπεδα από ό,τι από διαφημίσεις, αλλά και γι’
αυτό κατέκτησε τον βαθύ σεβασμό όλων των αντιπάλων του και, ιδίως, την προσοχή
των φιλάθλων για το παιχνίδι του – αυτό το μοναδικά ευθύ επιθετικό παιχνίδι –
και όχι για τη ζωή και τους τρόπους του. Το καλό με τους επίδοξους επιγόνους
του είναι ότι, σε αυτό το τελευταίο τουλάχιστον, μοιάζουν να θέλουν να
ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Στα 14 γκραν-σλαμ του μεγάλου Πιτ
αντιπαραθέτουν από ένα ο καθένας, το πρώτο τους, τη χρονιά που πέρασε. Τη Νέα
Υόρκη ο πιο μικρός απ’ όλους, ο θυελλώδης και αναζωογονητικός Αμερικανός
Ρόντικ. Το Παρίσι, ο σχετικά πιο έμπειρος, ο ήρεμος και αθόρυβα δηλητηριώδης
Ισπανός Φερέρο. Το Γουίμπλεντον, ο πιθανότατα πιο ταλαντούχος, ο απρόβλεπτος
και συναρπαστικός Ελβετός Φέντερερ. Κέρδισαν ο καθένας με τα όπλα του, αλλά
όλοι με ψυχή και τέχνη, όχι με σκέτη δύναμη. Είναι νέοι, ομορφόπαιδα, κοιτάνε
μπροστά και φαίνονται, προς το παρόν τουλάχιστον, όχι τόσο βεντέτες όσο θα
τους επέτρεπε η ξαφνική διασημότητά τους. Ένας φρέσκος αέρας φυσάει πάνω από
το παγκόσμιο τένις, καθώς θα παλεύουν για την πρωτοκαθεδρία τη χρονιά που
έρχεται.

Το αντι-παράδειγμα έρχεται από τον χώρο του ποδοσφαίρου. Το 2003 ήταν η χρονιά
επιβεβαίωσης όλων των φόβων. Του φόβου ότι οι παίκτες αλλά και οι φίλαθλοι δεν
αντέχουν σε τέτοια υπερπροσφορά αγώνων και διοργανώσεων. Του φόβου ότι τα
φάρμακα μπήκαν πια για τα καλά στο ίδιο το μεδούλι του αθλήματος. Του φόβου
ότι το εμπόριο και τα παράγωγά του εκτοπίζουν όλο και πιο πολύ το ταλέντο, τα
ατομικά και συλλογικά επιτεύγματα μέσα στο γήπεδο. Το 2003 ήταν η χρονιά που
το Τσάμπιονς Λιγκ κρίθηκε στα πέναλτι, χωρίς γκολ, χωρίς δημιουργία και
συγκινήσεις. Ήταν επίσης η χρονιά που μια μεταγραφή, δηλαδή μια εμπορική
διαφημιστική πράξη, αυτή του Μπέκαμ στη Ρεάλ, συζητήθηκε και συνάρπασε
περισσότερο από οποιαδήποτε αγωνιστική πράξη ή αποτέλεσμα. Ήταν η χρονιά που
κάποιοι έκαναν με το ζόρι τον Ριβάλντο να μοιάζει πιο μικρός από τον Γκατούζο
και κάποιοι άλλοι συνέχισαν να διαλύουν τη θρυλική Μπαρτσελόνα για να κάνουν
το κομμάτι τους.

H ελπίδα όμως, ιδίως στον αθλητισμό, πεθαίνει πάντα τελευταία και η ελπίδα στο
παγκόσμιο ποδόσφαιρο ακούει στο υπέροχα απλό όνομα Κακκά. Ο μικρός χωρίς μικρό
έχει όχι μόνο το ταλέντο αλλά και τη σφραγίδα της χαράς, γι’ αυτό που κάνει. Ο
αυριανός, σχεδόν σημερινός, ηγέτης της Εθνικής Βραζιλίας, είναι ψηλός και
λυγερός, έχει πάντα το κεφάλι ψηλά, ανοίγει το παιχνίδι και σκοράρει με τους
πιο απίθανους τρόπους και, ιδίως, παίζει με ένα διαρκές χαμόγελο στα χείλη. Με
αυτόν στη σύνθεσή της ακόμα και η νευρωτική Μίλαν (που φυσικά θυσίασε τον
Ριβάλντο και όχι τον Γκατούζο) μοιάζει ώρες – ώρες ικανή να μεταμορφωθεί σε
κάτι ομορφότερο. Δεν μπορούμε να ευχηθούμε κάτι περισσότερο για το μέλλον του
αθλητισμού σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.