TPITH AΠOΨH Παραχάραξη της Iστορίας

Το 2003 σηματοδοτείται αναμφίβολα από τη σύλληψη του Σ. Χουσεΐν. Όμως, οι
έξαλλοι «νεοσυντηρητικοί» προσπαθούν να εκμεταλλευτούν αυτό το γεγονός. Έτσι,
επιχειρούν να παραπλανήσουν την αποσβολωμένη διεθνή κοινότητα και να
«ξαναγράψουν» διαφορετικά την γνωστή ιστορία της αιματοβαμμένης εισβολής στο
Ιράκ. Υπ’ αυτήν την έννοια, επαναφέρουν στο προσκήνιο το επικίνδυνο δόγμα της
«αυτοκρατορικής» Αμερικής, που καταρρακώνει με την οπλική της υπεροχή τους
διεφθαρμένους δικτάτορες («Independent», 22/12/2003)! Ας εξετάσουμε, ωστόσο,
προσεκτικά γιατί η πραγματική Ιστορία δεν μπορεί να παραχαραχθεί απ’ αυτήν την
απίθανη ρεπουμπλικανική ομάδα.

Κατ’ αρχήν, η περίεργη ανακάλυψη του Ιρακινού τυράννου είναι αναμφισβήτητα μια
θετική εξέλιξη, γιατί ο αιμοσταγής κυβερνήτης θα πληρώσει, επιτέλους, για τα
φρικαλέα εγκλήματά του. Όμως, η αυτόνομη ενέργεια της σύλληψης δεν μπορεί να
νομιμοποιήσει a posteriori τον παράνομο χαρακτήρα της στρατιωτικής επέμβασης
σ’ αυτήν τη χώρα.

Με άλλα λόγια: Δεν μπορεί κανείς να λησμονήσει ότι η απεχθής εισβολή στο Ιράκ
πραγματοποιήθηκε χωρίς τη συναίνεση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων
Εθνών. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι οι νεοσυντηρητικοί προσπαθούσαν τότε να
υπονομεύσουν τον ΟΗΕ και η Condoleeza Rice μιλούσε απερίφραστα για τη «διεθνή
κοινότητα που υπάρχει μόνο στη φαντασία μας».

Επιπλέον, η σύλληψη του Σ. Χουσεΐν δεν μπορεί να αναιρέσει αναδρομικά και κάτι
άλλο. Δηλαδή, ότι δεν έχουν «ανακαλυφθεί» μέχρι τώρα τα όπλα εκείνα της
μαζικής καταστροφής, που είχε – υποθετικά – στη διάθεσή του ο φοβερός
δικτάτορας. Υπ’ αυτήν την έννοια, η προσαγωγή του τυράννου στη Δικαιοσύνη δεν
είναι δυνατόν να εξαλείψει την άθλια εξαπάτηση που υπέστη ο αμερικανικός λαός,
για να συναινέσει στην κήρυξη ενός επικίνδυνου πολέμου («Ν.Υ. Times»,
15/12/2003).

Όμως, οι ενεργοί πολίτες των ΗΠΑ αρχίζουν σταδιακά να μην επιρρίπτουν
πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση του προέδρου Bush για την εξής απαράδεκτη
αδυναμία της: Δηλαδή, για την αδυναμία της να παρουσιάσει τεκμηριωμένα τα
επίμαχα πολυδιαφημισμένα όπλα ( Ρ. Krugman).

Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα, μπορούμε να ερμηνεύσουμε και μια τελευταία
(ανησυχητική) δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε μετά τη σύλληψη. Σύμφωνα με
αυτήν, το 53% των Αμερικανών πιστεύει – εντελώς αναπόδεικτα – ότι υφίσταται
κάποια διασύνδεση ανάμεσα στον Ιρακινό δικτάτορα και στις τρομοκρατικές
επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Ίσως, η προκείμενη «ενοχή» να καταφάσκει
απλώς, λόγω των αόριστων υπαινιγμών που άφηνε να διαχυθούν επί τόσον καιρό
(γι’ αυτήν τη σχέση) η ρεπουμπλικανική κυβέρνηση (guilt by innuendo). Αυτή
είναι η ολοκληρωτική μεθοδολογία τού «πες, πες, κάτι θα μείνει».

Επιπλέον, η σύλληψη του τυράννου δεν θα καταστήσει πολύ ασφαλέστερες τις
Ηνωμένες Πολιτείες, όπως υποστηρίζει ένθερμα η κατεστημένη πολιτική εξουσία
αυτής της χώρας. Γιατί; Γιατί ο υπαρκτός κίνδυνος των τρομοκρατικών επιθέσεων
προέρχεται από αλλού. Προέρχεται, δηλαδή, από την αδυναμία να συγκροτηθεί
γρήγορα στο μεταπολεμικό Ιράκ ένα στοιχειώδες πολιτειακό (και οικονομικό)
μόρφωμα, που δεν θα έχει ουσιώδεις ελλείψεις στα βασικά αγαθά της καθημερινής
ζωής (τρόφιμα, ηλεκτρισμός κ.λπ.).

Όμως, αυτό το γεγονός αποδεικνύει ταυτόχρονα και τις τυχοδιωκτικές
φαντασιώσεις των νεοσυντηρητικών, που πίστευαν αφελώς ότι μπορούσαν να
μεταφέρουν το δυτικό μοντέλο της δημοκρατίας σε μια κοινωνία, η οποία δεν είχε
εκκολάψει ποτέ «μεσαία αστική τάξη» και αυτόνομους διοικητικούς θεσμούς (P.
Κάπλαν, H επερχόμενη αναρχία, 2001).

Τέλος, η σύλληψη του Σ. Χουσεΐν δεν θα επηρεάσει ουσιαστικά την υποκριτική
κοσμοαντίληψη των ρεπουμπλικανών για τη δημοκρατία, που ανέχεται αδιάκριτα την
απεριόριστη κράτηση των Αμερικανών πολιτών. Τέτοια είναι η πρόσφατη περίπτωση
του J. Padilla, που κρατήθηκε επί 18 μήνες στις ΗΠΑ (: για τρομοκρατία) χωρίς
να του απαγγελθεί καμία επίσημη κατηγορία («Spiegel», 19/12/2003)!

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Τα ιδεολογικά «γεράκια» της Ουάσιγκτον
δεν μπορούν να «κατασκευάσουν» μια καινούργια ιστορία για το 2003! Οι άνθρωποι
τούτοι δεν κατανοούν, δυστυχώς, αυτό που λέει χαρακτηριστικά ο J. Nye: «Ο
κίνδυνος που τίθεται από τους ακραιφνείς υπέρμαχους της (μονοπολικής)
ηγεμονίας είναι πως η εξωτερική τους πολιτική είναι καθ’ όλα επιταχυντική και
χωρίς φρένα»!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ.