ΣE ΠPΩTO ENIKO H συνωμοσία της… χαράς

Κάθε φορά που πλησιάζουν Χριστούγεννα το’ χω έθιμο να παιδεύω τους γύρω μου με
μια δική μου μονότονη ιστορία. Την ίδια ιστορία κάθε χρόνο. Και τους λέω κάτι
σαν τα δικά μου κάλαντα. Οι μισοί – κυρίως οι νεόφερτοι στη ζωή μου – με
κοιτάζουν, παραδέχομαι, με μισό μάτι. Οι άλλοι μισοί όχι μόνο δεν βαριούνται
να την ακούν, αλλά πλέκουν και το δικό τους στόρι μέσα στο δικό μου, διότι τι
τάχα φίλοι θα ήμασταν αν δεν τα ψέλναμε μαζί; Τους λέω λοιπόν γι’ αυτό το
περίεργο άγχος που με κυριεύει από τα μέσα του Νοεμβρίου και μετά, αυτό το
εκνευριστικό άγχος που μετατρέπεται σε άγος όσο κοντεύουν οι άγιες ημέρες…
Το άγχος της… χαράς. Πρέπει λέει να είμαστε ευτυχισμένοι αυτές τις ημέρες,
γιατί είναι Χριστούγεννα. Να ανταλλάσσουμε ευχές, χαμόγελα, δώρα και άλλα
τινά. Με λίγα λόγια, να πετάμε (παρέα με τις υψηλές τιμές) από τη χαρά μας.
Καμία αντίρρηση. Ποιος δεν θέλει να χαίρεται; Κανείς όμως δεν έχει υποδείξει
ώς τώρα τη «μαγική» συνταγή για την προσέγγιση της χαράς. Πώς επιτυγχάνεται
αυτό το «κλικ» μέσα μας κάθε χρόνο τέτοιο καιρό; Υπάρχει κατά παραγγελία χαρά;
Προφανώς όχι, λέω στους φίλους μου. Άρα μήπως πρόκειται για μια πλεκτάνη που
στήνει το ίδιο μας το μυαλό, υπαγορευμένη από μια ανάγκη, ανάλογη με εκείνη
που νιώθουμε όταν «ξεσπάμε» στα μαλλιά μας ή στην εμφάνισή μας, ή ακόμη όταν
εκτονωνόμαστε με shopping therapy;

Μιλάμε δηλαδή για μια μαζική συνωμοσία; Τη συνωμοσία της χαράς; Ποιος ξέρει;

Εκείνο πάντως που ξέρω μετά βεβαιότητας είναι πως όταν με την παρέα μου
αφηγούμαστε τέτοιες «περίεργες» ιστορίες, σίγουρα λυτρωνόμαστε…