ο υποψήφιος H διαδικασία βαθμολόγησης των γραπτών

O βαθμολογητής, αποσυρόμενος στους ειδικούς χώρους του βαθμολογικού
κέντρου, αξιολογεί ένα ένα τα γραπτά, υπογραμμίζει με κόκκινο στυλό ελλείψεις,
σφάλματα, αδυναμίες ή ατέλειες πάνω στο γραπτό και καταχωρεί τον βαθμό που
δίδει και στις δύο θέσεις για τον πρώτο βαθμολογητή (αριστερά και δεξιά στο
εσωτερικό τού εξωφύλλου του τετραδίου). Ο βαθμός είναι στην κλίμακα 0 – 100.

Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας της δεύτερης βαθμολόγησης και αφού
ελεγχθεί η αναγραφή του βαθμού τού δεύτερου βαθμολογητή σε κάθε γραπτό, και
στις δύο θέσεις αριθμητικώς και ολογράφως, αποσφραγίζεται από τη γραμματεία ο
βαθμός του α’ βαθμολογητή και ελέγχεται, αν έχει διαφορά από τον δεύτερο
βαθμολογητή μεγαλύτερη των 12 μονάδων. Εάν η διαφορά είναι μεγαλύτερη από 12
μονάδες στην κλίμακα 0 – 100, τότε το συγκεκριμένο τετράδιο, αφού επικαλυφθούν
οι βαθμολογίες του πρώτου και του δεύτερου βαθμολογητή με αδιαφανή
αυτοκόλλητα, παραδίδεται από τη γραμματεία στον αναβαθμολογητή, ο οποίος,
σημειωτέον, δεν μπορεί να είναι από αυτούς που αξιολόγησαν το συγκεκριμένο
γραπτό για πρώτη ή δεύτερη βαθμολόγηση.

Ο τελικός βαθμός

Ο τελικός βαθμός του γραπτού στην περίπτωση αναβαθμολόγησής του είναι ο μέσος
όρος που προκύπτει από τον βαθμό του τρίτου βαθμολογητή με τον πλησιέστερο
προς αυτόν βαθμό των δύο προηγούμενων, εκτός της περίπτωσης που ο βαθμός του
τρίτου είναι μικρότερος από τους βαθμούς και των δύο πρώτων, οπότε ως βαθμός
του γραπτού λαμβάνεται ο μικρότερος βαθμός από αυτούς που έδωσαν οι δύο πρώτοι
βαθμολογητές. Στην περίπτωση που ο βαθμός του τρίτου βαθμολογητή είναι ίσος με
τον μέσο όρο των βαθμών των δύο πρώτων, ως τελικός βαθμός του γραπτού
λαμβάνεται ο συγκεκριμένος μέσος όρος.

Πότε ένα θέμα παίρνει… άριστα

Ένα θέμα βαθμολογείται με την ανώτατη βαθμολογία όταν:

A. Έχει αναπτυχθεί με πληρότητα, σύμφωνα με το αντίστοιχο διδακτικό
βιβλίο (συμφωνία με το νόημα και όχι με το γράμμα του βιβλίου)

B. Δεν παρουσιάζει επιστημονικά σφάλματα

Γ. Παρουσιάζει ορθή δομή

Δ. Χαρακτηρίζεται από σαφήνεια και ακριβολογία

E. Περιέχει τα απαραίτητα σχήματα, επεξηγηματικά διαγράμματα κ.λπ.
(όπου αυτά είναι αναγκαία)

ΘΕΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΙΝΑΙ:

A. H ορθή αφετηρία για την ανάπτυξη

B. H πληρότητα και η ορθότητα των σχημάτων, όπου αυτά απαιτούνται (π.χ.
στα Μαθηματικά)

ΓΙΑ ΝΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΘΕΙ Η ΕΠΙΛΥΣΗ ΜΙΑΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ΣΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΤΗ ΦΥΣΙΚΗ, ΤΗ
ΧΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΒΙΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΠΡΕΠΕΙ:

A. Να έχει ορθή αφετηρία και λογική επεξεργασία

B. Να περιέχει επαρκή και ορθή αιτιολόγηση

Γ. Να φθάνει σε σωστό αριθμητικό αποτέλεσμα συνοδευόμενο με τις ορθές
μονάδες

Δ. Να περιέχει τα απαραίτητα σχήματα ορθά και πλήρη

E. Να χαρακτηρίζεται από σαφήνεια και ακριβολογία

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΙ ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΑ ΕΞΗΣ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:

A. H ορθή αφετηρία και επεξεργασία μιας άσκησης, έστω και αν αυτή δεν
ολοκληρώθηκε επιτυχώς

B. Τα σωστά και πλήρη σχήματα, εφόσον αποδεικνύουν κατανόηση του
αντικειμένου

Αντίθετα κατά τη βαθμολογία δεν λαμβάνεται υπόψη ένα ορθό αριθμητικό
αποτέλεσμα, το οποίο δεν προκύπτει από την επεξεργασία της άσκησης ή του
προβλήματος.

Ορθογραφικά λάθη

Όπου γίνεται αξιολόγηση ορθογραφικών σφαλμάτων, ως σοβαρότερα ορθογραφικά λάθη
θεωρούνται αυτά που αναφέρονται:

A. Στις καταλήξεις

B. Στις συνηθισμένες και εύχρηστες λέξεις

Γ. Σε βασικούς κανόνες της γραμματικής

Ως δευτερεύοντα λάθη θεωρούνται όσα αναφέρονται στον συλλαβισμό ή την στίξη,
καθώς και σε λέξεις που δεν είναι συνήθεις στο νεοελληνικό λόγο, εφόσον δεν
παραβιάζονται θεμελιώδεις γραμματικοί κανόνες.

Οδηγίες για τις απαντήσεις σε ερωτήσεις διαφορετικών τύπων

1. Ερωτήσεις ανάπτυξης

Αξιολογούνται η ορθότητα και η σαφήνεια των απαντήσεων, η συνθετική και
δημιουργική ικανότητα των μαθητών και η συνολική συγκρότηση του γραπτού.
Πρέπει οι απαντήσεις να είναι σύμφωνες με το νόημα του βιβλίου, να μην
υπάρχουν σημαντικές παραλείψεις, κενά ή λογικά σφάλματα ή άλλες ασυναρτησίες.
Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στη συνθετική και κριτική ικανότητα του μαθητή, στην
επιχειρηματολογία που αναπτύσσει και στην πρωτοτυπία της απάντησής του, εφόσον
το θέμα απαιτεί τη διατύπωση συλλογισμών και την έκφραση κρίσεων.

2. Ερωτήσεις σύντομης απάντησης

Σε γενικές γραμμές ισχύουν οι ίδιες γενικές αρχές με εκείνες που αναφέρθηκαν
και για την αξιολόγηση των απαντήσεων σε ερωτήσεις ανάπτυξης. Εκτός από αυτές,
λαμβάνονται υπόψη η ευστοχία της απάντησης, η αποφυγή περιττών στοιχείων, η
πυκνότητα των νοημάτων και η ικανότητα του μαθητή να εκφράζει με λίγα λόγια
αυτό που θέλει να πει.

3. Ερωτήσεις αντικειμενικού ή κλειστού τύπου

α. Οι απαντήσεις σε αυτού του τύπου τις ερωτήσεις είναι από τη φύση
τους ξεκάθαρες, εφόσον η ερώτηση και οι απαντήσεις είναι σωστά διατυπωμένες.
Εάν κάποιος σημειώνει δύο ή περισσότερες απαντήσεις, μεταξύ των οποίων
περιλαμβάνεται και η ορθή, η απάντηση θεωρείται λάθος

β. Δεν ισχύει αυτό, εάν κάποιος μαθητής σημείωσε και άλλες απαντήσεις
και μετά τις έσβησε ή τις διέγραψε.

γ. Πρόσθετες επεξηγήσεις, εφόσον αυτές δεν ζητούνται, δεν είναι
απαραίτητες. Αν όμως αναγράφονται, δεν μετρούν αρνητικά

4. Λοιπές γενικές τεχνικές υποδείξεις

α. Στην περίπτωση που το θέμα (ιδίως αν πρόκειται για άσκηση ή
πρόβλημα), είναι χωρισμένο σε υποερωτήματα, τότε είναι δυνατόν σε ένα από τα
αρχικά στάδια να υπάρξει κάποιο λάθος αριθμητικό ή άλλο. Στη συνέχεια ο
μαθητής πραγματεύεται σωστά το υπόλοιπο θέμα, χρησιμοποιώντας όμως το λάθος
που προηγήθηκε. Στην περίπτωση αυτή, ο μαθητής χάνει μόρια μόνο στο
υποερώτημα, στο οποίο έκαμε το λάθος, ενώ τα μόρια των υπόλοιπων ερωτήσεων δεν
επηρεάζονται από το λάθος αυτό.

β. Οι τύποι που χρησιμοποιούνται στις απαντήσεις και περιέχονται στα
διδακτικά βιβλία δεν χρειάζονται απόδειξη, εκτός αν αυτό σαφώς ζητείται στην
ερώτηση. Αντίθετα πρέπει να αποδεικνύονται όλοι οι υπόλοιποι τύποι που
χρησιμοποιούνται.