ANAΛΩΣIMA Διελκυστίνδα, αρχαίο ευρωπαϊκό παιχνίδι

Είναι φυσικό, δεν είναι; Κάθε ένας από τους πρωθυπουργούς πάει εκεί, στις
Βρυξέλλες, και κοιτάζει να προβάλει τις ανάγκες της χώρας του. Θα περάσει
εξετάσεις μετά για ό,τι πέτυχε. Ψήφους θα πάρει από τους πολίτες του, όχι από
τους συναδέλφους. Είναι φυσικό να δίνει μάχες για όσα νομίζει απαραίτητα, για
όσα νομίζουν οι δικοί του, στην πατρίδα απαραίτητα, για όσα έμαθαν να θεωρούν
σπουδαία. Νομίζουν συνήθως πως η Ευρώπη είναι κάτι πολύ ισχυρό από μόνο του,
ενώ εκείνοι, ειδικά χώρες μεγάλες που έζησαν πιο περιθωριακά από όσο είχαν
θελήσει, που δοκιμάστηκαν με διάφορους τρόπους, όπως η Πολωνία, εκείνοι
δικαιούνται κάθε είδους ενίσχυση, κάθε απαίτηση να γίνεται δεκτή. Έτσι δεν
ήταν κι εδώ σε μας η νοοτροπία, έτσι δεν είναι ακόμα; Και πού είναι αλλιώς;
Μπορεί ακόμα και στη Γαλλία ή στη Γερμανία να πάει ο πρωθυπουργός και να πει,
ξέρετε υποχώρησα, ψηφίστε με; H Ευρώπη είναι μια διελκυστίνδα όπου τραβάνε το
σκοινί προς τη μεριά τους, κι όσο αντέξει. Και είναι απορίας άξιο ότι αντέχει.
Τι το στηρίζει αυτό το σκοινί που όλοι το τραβάνε από την ημέρα που το
φτιάξανε; Γιατί οι χρηματοδότες, οι Γερμανοί και οι Δανοί και οι Ολλανδοί και
οι άλλοι, που πληρώνουν σε φόρους όλα αυτά που δεχόμαστε εμείς οι «φτωχοί» σε
επιδοτήσεις, γιατί δεν δίνουν μία να το διαλύσουν; Κι όμως, προχωρά αργά και
από ιδέα, διαφορετική μέσα στο μυαλό του καθενός από τα τετρακόσια τόσα
εκατομμύρια Ευρωπαίους, γίνεται πράξη παρόλα τα πισωγυρίσματα και τους
καβγάδες για τις επιδοτήσεις και τις ψήφους και τις ανωριμότητες και τα βέτο.