«Ήρθε τώρα η σειρά μου να βοηθήσω»

«Οι μετανάστες που έρχονται στην Ελλάδα έχουν ανάγκη από φροντίδα.
Χρειάζονται κάποιον να τους μιλήσει στη γλώσσα τους, να τους καταλάβει, να
τους συμπαρασταθεί». Μιλάει στα «NEA» ο 19χρονος Καντίρ Χασαϊνί, ο οποίος ήρθε
στη χώρα μας πριν από δυόμισι χρόνια.

«Για να σταθώ στα πόδια μου με βοήθησαν οι άνθρωποι στον ξενώνα. Τώρα και εγώ με τη σειρά μου προσπαθώ να προσφέρω ό,τι μπορώ», λέει ο 19χρονος Καντίρ από το Αφγανιστάν

«Έχω βρεθεί και εγώ στη θέση τους – συνεχίζει – και ξέρω πώς είναι να αφήνεις
πίσω οικογένεια και πατρίδα και να βρίσκεσαι μόνος σε έναν ξένο τόπο. Για να
σταθώ στα πόδια μου με βοήθησαν οι άνθρωποι στον ξενώνα. Τώρα και εγώ με τη
σειρά μου προσπαθώ να προσφέρω ό,τι μπορώ».

Αναγκάστηκε να φύγει από το Αφγανιστάν λόγω του πολέμου αφήνοντας πίσω την
οικογένειά του. Για να γλιτώσει, περπάτησε μέχρι το Ιράν, από εκεί πέρασε στην
Τουρκία και εν συνεχεία με μία μικρή βάρκα έφθασε στη Μυτιλήνη. Από την πρώτη
ημέρα που βρέθηκε στη χώρα μας φιλοξενήθηκε στον ξενώνα «Ναυσικά» των Γιατρών
του Κόσμου και το πρώτο του μέλημα ήταν να μάθει να μιλάει και να γράφει
ελληνικά. Παρακολούθησε μάλιστα και μαθήματα υπολογιστών και παρόλο που βρήκε
δουλειά σε ένα γραφείο τελικά αποφάσισε να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στον
εθελοντισμό.

Απογοήτευση

«Στην αρχή ήμουν απογοητευμένος. Όλα μου φαίνονταν ένα τεράστιο πρόβλημα, να
βρω δηλαδή δουλειά και σπίτι. Μετά άρχισα τα μαθήματα και ταυτόχρονα
εργαζόμουν. Δεν προλάβαινα, γιατί ήθελα να βοηθάω και στον ξενώνα. Τώρα όμως
όλα είναι καλά, γιατί κάνω αυτό που πραγματικά θέλω. Ήρθε η σειρά μου να
βοηθήσω. Μένω στον ξενώνα και έτσι μπορώ να προσφέρω βοήθεια ανά πάσα στιγμή»,
λέει ο Καντίρ.

Βαρύ πρόγραμμα

Το καθημερινό του πρόγραμμα είναι βαρύ, ο ίδιος όμως δεν δυσανασχετεί ούτε
λεπτό.

«Ξυπνάω κάθε πρωί στις 8 και πηγαίνω στον ξενώνα “Καλυψώ” – στέγη για θύματα
παράνομης διακίνησης γυναικών – και βοηθάω εκεί μέχρι τις 4 το απόγευμα. Κάνω
τα ψώνια τους, πηγαίνω στο ταχυδρομείο, συνοδεύω τις γυναίκες όταν πρέπει, για
παράδειγμα, να πάνε στην πρεσβεία αλλά δεν ξέρουν τον δρόμο. Μετά γυρνώ στον
ξενώνα “Ναυσικά”. Μιλάω με τους μετανάστες, παίζω με τα παιδιά, βοηθώ στο
στρώσιμο του βραδινού τραπεζιού. Αν αρρωστήσει κάποιος τούς πηγαίνω στο
νοσοκομείο», εξηγεί.

Ο Καντίρ δεν είναι ο μοναδικός μετανάστης-εθελοντής. Στους Γιατρούς του Κόσμου
υπάρχουν άλλοι είκοσι που προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους στον
ελεύθερο χρόνο τους.

«Το τυπικό είναι οι πρόσφυγες να έχουν απαιτήσεις και να ζητούν βοήθεια. Οι
άνθρωποι σαν τον Καντίρ είναι πολύτιμοι, γιατί προσφέρουν σημαντική βοήθεια
και συνάμα αποτελούν παράδειγμα για τους άλλους», επισημαίνει ο κ. Νικήτας
Κανάκης, πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου.