Tηλεπαιχνίδι και αρένα

Το τηλεπαιχνίδι «Survivor» σχολιάζει ο συγγραφέας κ. Τάκης Χατζηαναγνώστου:

«Πρόκειται για τον αγώνα επιβίωσης ανθρώπων, όσων παίρνουν μέρος σ’ αυτό, όχι
για να κερδίσουν τη ζωή τους ή την ελευθερία τους ή τελοσπάντων για να
γλιτώσουν από τον θάνατο, υλικό ή ηθικό, αλλά για να εξασφαλίσουν ο καθένας
για λογαριασμό του, από τα δόντια των διπλανών του, ένα χρηματικό ποσό,
αδιάφορο μικρό ή μεγάλο. Και επιδίδονται όλοι τους (οι συγκεκριμένοι
“παίκτες”), υπό τις ευλογίες του καναλιού που φιλοξενεί και πατρονάρει αυτό το
“τηλεπαιχνίδι”, σε ασύστολες και απροσχημάτιστες κανιβαλικές κυριολεκτικά
ενέργειες, με εξαπατήσεις, προδοσίες, διαβολές, ανήθικες προτάσεις και
αντιπροτάσεις, υποκρισίες, ψεύδη και ό,τι άλλο σχετικό μπορείς να φανταστείς,
προκειμένου να πετύχουν τον σκοπό τους.

Βέβαια, όλα αυτά είναι γνωστά προϊόντα της κοινωνικής μας ζωής. Σίγουρα, δεν
τα αγνοεί ο κόσμος. Αλλά πρέπει και να τα επιδεικνύουμε τόσο ωμά και να
καμαρώνουμε για τη βρώμα που αναδίνουν; Το πιο σπουδαίο είναι ότι παρακολουθεί
τα συμβαίνοντα όλη η χώρα με παθιασμένη προσοχή, όπως στη ρωμαϊκή αρένα, όπου
το πλήθος ζητωκραύγαζε όταν τα θηρία κατασπάραζαν τους καταδικασμένους να
πεθάνουν. Δηλαδή η Ιστορία επαναλαμβάνεται; Και ο πολιτισμός μας, παρά τους
αιώνες που κύλησαν, εξακολουθεί να παραμένει ανεξέλικτος;».

Και ο κ. Χατζηαναγνώστου συμπληρώνει: «Και το χειρότερο: όλοι τους, ύστερα από
κάθε καρατόμηση συνανθρώπου τους, παίρνουν ύφος περίλυπο, σαν αθώες περιστερές
και μάλιστα αποχαιρετούν με φιλιά αυτόν που εξόντωσαν, εκφράζοντας δήθεν έτσι
τη συμπάθειά τους στον “φίλο” τόσων ημερών συμβίωσης, σ’ έναν έρημο
απομονωμένο τόπο. Και δεν αισχύνεται κανείς τους. Ούτε τους απασχολεί ότι
εμείς γίναμε τις προηγούμενες ημέρες κοινωνοί των αισθημάτων τους και των
απάνθρωπων εξομολογήσεών τους. Μα πού ζούμε; Ναι, σύμφωνοι, έχουμε όλα αυτά τα
φοβερά ελαττώματα όλοι μας. Αλλά αντί να αγωνιζόμαστε να τα περιορίσουμε,
πρέπει να φτάνουμε στο άλλο άκρο και να τα επιδεικνύουμε με περηφάνια,
κάνοντάς τα πρότυπα συμπεριφοράς;».