Στα χρόνια της προσδοκίας

ΠΟΙΑ είναι η διαφορά μεταξύ του Δεκέμβρη του ’99 και του φετινού; Μην
είναι τα ποσοστά της MRB; Μην είναι το μεγάλο προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας,
που τότε ήταν μικρό; Τςς, τςς, τςς – μα, είναι απλό – τότε, δοξάζονταν τα
μετοχοδάνεια, ενώ τώρα θεριεύουν τα εορτοδάνεια!

Τον Δεκέμβρη του ’99, το ΠΑΣΟΚ μετρούσε ήδη μία μεγάλη ήττα – όχι σε
δημοσκόπηση, αλλά στις κάλπες. Μόλις έξι μήνες νωρίτερα είχε χάσει πεντακάθαρα
στις ευρωεκλογές. Μεσολάβησε όμως ένα μακρύ, χρηματιστηριακό καλοκαίρι, αλλά
και ο σεισμός της Αθήνας, που – τελικά – μόνο πόντους είχε προσθέσει στην
κυβέρνηση Σημίτη. Τα υπόλοιπα είναι απλώς Ιστορία – το ΠΑΣΟΚ κέρδισε στις
εκλογές του 2000, διαψεύδοντας τις προσδοκίες της Νέας Δημοκρατίας και τα
ποσοστά της MRB…

… τι άλλο να ζητήσει ο ψηφοφόρος;

ΠΟΙΑ ήταν η κινητήρια δύναμη της νίκης εκείνης του ΠΑΣΟΚ; Μα, δεν θέλει
ρώτημα – οι προσδοκίες. Πίσω από το θέριεμα του Δείκτη της Σοφοκλέους, οι
περισσότεροι έβλεπαν ένα μέλλον διαφορετικό για τους ίδιους, τα παιδιά τους
και – οι πιο… προνοητικοί – για τα εγγόνια τους. Οι μετοχές ανέβαιναν, το
ευρώ ήταν επί θύραις, τι άλλο να ζητήσει ο ψηφοφόρος;

… κανείς δεν θέλει να γυρίζει πίσω

TI ΙΣΧΥΕΙ απ’ όλα αυτά σήμερα; Τίποτε – πέραν της διάψευσης εκείνων των
προσδοκιών. Οι Έλληνες βγήκαν από τη «γλυκιά περιπέτεια» του 1999 – 2000 με
κυβέρνηση Σημίτη. Οι περισσότεροι βγήκαν και με ένα αναβαθμισμένο καταναλωτικό
πρότυπο – το οποίο με κάποιον τρόπο πρέπει να υπηρετηθεί. Κανείς δεν θέλει να
γυρίζει πίσω – έστω κι αν αυτό συνεπάγεται τη λήψη εορτοδανείου…

Σημαίνει αυτό κάτι για τις επόμενες εκλογές; Ίσως ναι – κανείς δεν ξεχνά ποιος
ήταν στην κυβέρνηση όταν γκρεμίστηκαν τα όνειρά του για ένα αύριο χλιδής. Ίσως
όμως και όχι – κανείς δεν είναι διατεθειμένος να ξεχάσει τις προσδοκίες του.
Αρκεί να υπάρξει κάποιος που θα τις υποδαυλίσει…