«Έβλεπα τα αδέλφια μου να ξεψυχούν δίπλα μου…»

Ο Αργύρης Φερλελής είναι ο μόνος επιζών από όσους είχαν σωθεί όταν οι Γερμανοί
εκτέλεσαν εκατοντάδες κατοίκους των Καλαβρύτων πριν από 60 χρόνια. Ακόμη
θυμάται τη μάνα του να του δένει το τραύμα με τη μαντίλα της μετά το μακελειό.
Την ίδια ημέρα γεννήθηκε η Βασιλική Κατσίνη.

«Με βρήκε η μάνα μου δίπλα στα νεκρά αδέλφια μου και μου έδεσε το τραύμα με τη μαντίλα της», διηγείται ο Αργύρης Φερλελής

Ο πατέρας της μόλις που πρόλαβε να τη δει. Λίγες ώρες μετά βρέθηκε στον τόπο
των εκτελεσμένων. Δύο άνθρωποι τιμούν με τον δικό τους, προσωπικό τρόπο μία
οδυνηρή ιστορική επέτειο.

Ο 77χρονος Αργ. Φερλελής έμεινε ζωντανός όταν δίπλα του ξεψυχούσαν τα δύο
αδέλφια του αλλά και εκατοντάδες κάτοικοι των Καλαβρύτων. Επί δεκαετίες τώρα
ζει το δικό του δράμα.

«Τότε ήμουν παιδί μόλις δεκαεπτά χρόνων. Μαζί με τα αδέλφια μου, μόλις
χτύπησαν οι καμπάνες πήγαμε στο σχολείο, όπως είχαν διατάξει οι Γερμανοί».

Ο Αργύρης Φερλελής έμεινε ανάμεσα στα αδέλφια του, τον δίδυμό του Βασίλη και
τον 14χρονο Κίμωνα, που είχαν κιόλας ξεψυχήσει. Λίγο μετά έφτασαν στον λόφο οι
γυναίκες αναζητώντας άνδρες, πατεράδες και γιους.

Δεν γιόρτασε ποτέ τα γενέθλιά της η 60χρονη Βασιλική Κατσίνη, αφού την ημέρα της γέννησής της εκτέλεσαν οι Γερμανοί τον πατέρα της

«Με βρήκε η μάνα μου. Έβγαλε τη μαντίλα που φορούσε, την έσκισε και μου έδεσε
ένα τραύμα που είχα και αιμορραγούσε…».

Χθες, ημέρα του ολοκαυτώματος της μαρτυρικής πόλης, μια γυναίκα έφθασε από τα
ξημερώματα στα Καλάβρυτα από το Αίγιο.

Δεν γιόρτασε ποτέ τα γενέθλιά της. Κάθε χρόνο το μόνο που νιώθει τέτοια μέρα
είναι θλίψη και πόνος.

H Βασιλική Κατσίνη γεννήθηκε πριν από εξήντα χρόνια στα Καλάβρυτα.

Ήταν ξημερώματα της 13ης Δεκεμβρίου του 1943, όταν η καμπάνα της πόλης άρχισε
να χτυπάει δαιμονισμένα. Οι Γερμανοί είχαν δώσει διαταγή να μαζευτούν στο
Δημοτικό Σχολείο. Ο πατέρας της, Βασίλης Αναστασόπουλος, στεκόταν σαν ανήμπορο
θηρίο μέσα στην κάμαρα του πέτρινου σπιτιού του. H γυναίκα του Όλγα ήταν
ετοιμόγεννη. Ένιωθε δυνατούς πόνους και όλα έδειχναν ότι σε λίγο θα έφερνε
στον κόσμο το τρίτο τους παιδί.

«Ο πατέρας βρήκε καταφύγιο στο πατάρι του σπιτιού περιμένοντας τη γέννησή
μου», θυμάται η Βασιλική Κατσίνη. Όπως διηγούνται οι παλαιότεροι στα
Καλάβρυτα, ο πατέρας άγγιξε απαλά το μικρό, φίλησε τη γυναίκα του και έφθασε
στο σχολείο που ήταν γεμάτο.

Λίγες ώρες αργότερα, στον γειτονικό λόφο, εκατοντάδες κορμιά έπεφταν το ένα
πάνω στο άλλο. Ανάμεσά τους ο πατέρα τής B. Κατσίνη.