AΛEΞANΔPA ΠAΠAΣTEΦANOΥ Aπό την αστροφυσική στη μουσική

«Θυμάμαι τον δάσκαλό μου, τον Σέμποκ, που έλεγε ότι οι σημερινοί μουσικοί – οι αληθινοί μουσικοί – είναι σαν τους πρώτους χριστιανούς που κρύβονταν στις κατακόμβες…», λέει η Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου

Θυελλώδης! Δεν δυσκολεύεται να ενθουσιαστεί, το γέλιο έτοιμο στο στόμα της και
το χιούμορ πρώτο στη ζωή της, το βλέμμα της με την πρώτη μπορεί να υγρανθεί,
υποπτεύομαι ότι εύκολα απογοητεύεται, εύκολα τρομάζει, εύκολα πέφτει στην
κατάθλιψη, εύκολα βγαίνει από την κατάθλιψη και ξανά «προς τη δόξα τραβά»…
Πληθωρική προσωπικότητα.

H μουσική είναι η ζωή της. Ακούμπησε τα πλήκτρα του πιάνου και έβγαλε μουσική
πριν από τα τρία της χρόνια. Ήρθε κάπως «φυσικά» το πράγμα: πιανίστα η μητέρα
της, η Τερψιχόρη Βολοβίνη – Παπαστεφάνου – Βολιώτισσα, η κατοπινή ιδρύτρια και
διευθύντρια της Χορωδίας Τρικάλων -, παράρτημα του Εθνικού Ωδείου το σπίτι της
στα Τρίκαλα – Τρικαλινός ο δικηγόρος πατέρας της.

Καθόμαστε στην ηλιόλουστη καφετέρια των καλλιτεχνών, στο Μέγαρο Μουσικής, όπου
εμφανίζεται απόψε και το Σάββατο με δύο ρεσιτάλ-αφιερώματα στη ρομαντική
μουσική. Έντονα μελαχρινή, με μάτια γλυκά, ζεστά, γελαστά, ταχύλογη, πετάγεται
από το ένα θέμα στο άλλο.

Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή γύρω στα έξι της, αυτοσχεδιάζοντας μάλιστα στο
πιάνο. Τα «περνάει» γρήγορα αυτά της παιδικής της ηλικίας. Δεν της αρέσει να
τα λέει. «Ήταν η “χρυσή εποχή” μου. Μετά χάθηκε αυτή η σχέση μου με τη
μουσική, συνάντησα πολλά προβλήματα μπροστά μου και άργησα να την ξαναβρώ τη
χαρά της μουσικής. Μη σας πω ότι μόλις τώρα είναι που την έχω ανακτήσει
πάλι…».

Ήθελε, λέει, να σπουδάσει μαθηματικά και φυσική – «μεγάλο απωθημένο, ακόμα
μελετάω επιστημονικά περιοδικά, λατρεύω την αστροφυσική…» – αλλά σπούδασε
πιάνο. Μετά τις σπουδές της στην Ελλάδα συνέχισε: δυόμισι χρόνια στη Μόσχα – η
πρώτη Ελληνίδα που πέρασε την πόρτα του Ωδείου Τσαϊκόφσκι -, ενάμιση χρόνο στη
Βουδαπέστη, τριάμισι χρόνια στο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνα, στις ΗΠΑ, πλάι στον
Γκιόργκι Σένμποκ που τη «σημάδεψε»…

Θα γυρίσει στην Ελλάδα ύστερα από δέκα περίπου χρόνια απουσίας. «Ήθελα να
γυρίσω. Την αγαπώ την Ελλάδα. Δεν αγαπώ την Κηφισίας με τα έργα, ούτε την
Αθήνα ιδιαιτέρως, αλλά μια δική μου εικόνα της Ελλάδας, με τους ανθρώπους της,
με την ψυχολογία τους, με τη γλώσσα μου…».

Και τα μουσικά πράγματα πώς σας φάνηκαν τότε;

«Ήταν δύσκολα. Αλλά το πάλεψα. Είχα, πάντως, και διαφυγές. Ήμουν με το ένα
πόδι στη Γερμανία, με το άλλο εδώ…Τώρα είναι πια αλλιώς. Το Μέγαρο Μουσικής
είναι μια παρηγοριά».

Δεν επαφίεστε σε συμβατικά προγράμματα για τα ρεσιτάλ σας. Κάνατε όλες τις
σονάτες του Μότσαρτ, του Σούμπερτ, το πλήρες «Καλώς συγκερασμένο
κλειδοκύμβαλο» του Μπαχ, όλο τον Σούμαν…

«Ναι, δεν μου αρέσουν τα “ποτ πουρί” αλλά οι θεματικές ενότητες. Μου αρέσει
και σε σχέση με τον ακροατή. Τον βάζεις σε μια διαδικασία, του “εξηγείς”, του
αναλύεις τον συνθέτη… Είναι σαν μια ωραία αφήγηση».

Έχετε τη μουσική, μια επιτυχημένη καριέρα, τον άντρα σας (σ.σ.: είναι
Γερμανός γαλλικής καταγωγής, πιανίστας), έναν γιο… Έχετε ισορροπήσει τη ζωή
σας; Είστε ευτυχισμένη;

«Ναι, νομίζω ότι είμαι. Τα τελευταία χρόνια νιώθω πάρα πολύ “γεμάτη”. Και
συντηρώ τη σχέση μου με τη μουσική μακριά από συνάφειες χωρίς λόγο. Είμαι
επιλεκτική στις φιλίες μου, δεν θέλω να αναλώνομαι, να “χαλιέμαι”…».

«Ο ρομαντισμός είναι σαν καλειδοσκόπιο»

H Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου θα παίξει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για δύο βραδιές
αφιερωμένες στη ρομαντική μουσική.

«Είναι σαν συνέχεια στις δύο βραδιές Σούμαν που έκανα πέρσι» (σ.σ.: πρόσφατα
κυκλοφόρησε, ως συμπαραγωγή της Λύρα με το Μέγαρο Μουσικής, η ζωντανή
ηχογράφηση του δεύτερου από τα ρεσιτάλ αυτά).

Τι σημαίνει, για σας, ρομαντισμός;

«Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο απ’ ό,τι σημαίνει ο Μπαχ. Σημαίνει μια
πολύ ουσιαστική επικοινωνία του ανθρώπου με τη βαθύτερη αλήθεια που είναι
ρομαντική, τολμώ να πω, ακόμα και στον Μπαχ. Σημαίνει μια εξομολόγηση από τα
μύχια των μυχίων του ανθρώπου, που είναι πολύ δύσκολο να τη φτάσεις στα όρια.
Ειδικά στη ρομαντική μουσική για το πιάνο, που είναι κατεξοχήν το ρεπερτόριο
για έναν πιανίστα, μπορείς να αναδείξεις όλο τον πλούτο, τα χρώματα, τη μαγεία
του οργάνου αλλά και τη δική σου ταυτότητα. Είναι σαν καλειδοσκόπιο».

INFO

Στην Αίθουσα Δημήτρη Μητρόπουλου απόψε (σε έργα Σούμαν, Σοπέν και Λιστ) και το
Σάββατο (σε έργα Σούμπερτ, Μπραμς, Σοπέν, Ραχμάνινοφ και Λιστ), στις 20.30.
Τιμές εισιτηρίων: 20, 12, (φοιτητικό) 5 ευρώ.