Aκόμη το ψάχνουν το μονόπετρο…

Ακόμη το ψάχνουν το μονόπετρο… Τι το ‘θελε ένα νούμερο μεγαλύτερο το
πολύτιμο μονόπετρο στο δάχτυλό της η Άντζελα Δημητρίου; Και τι το ‘θελε να
πετάξει τα γαρίφαλα στην παρέα που διασκέδαζε πρώτο τραπέζι πίστα; Άντε να το
βρουν τώρα το δαχτυλίδι που… εκσφενδονίστηκε μαζί με το τσακίρ κέφι της
αοιδού. Τι κι αν έπεσαν όλοι στα γόνατα, σαν τάμα τον Δεκαπενταύγουστο στην
Τήνο, να το ψάχνουν κάτω από σωρούς λουλουδιών. Διότι – απείλησε η αοιδός
Άντζελα – δεν θα συνέχιζε αλλιώς, από πίστας, τα άσματα τύπου «Φωτιά στα
Σαββατόβραδα» (στην καλυτέρα των περιπτώσεων…). Αλί, όμως, μονόπετρο δεν
βρήκαν. Και τι να κάνει η Άντζελα Δημητρίου. Συνέχισε τα άσματα…