«Iσλάμ σημαίνει αγάπη, ειρήνη»

Ο συρτός ψίθυρος της προσευχής προς τον Αλλάχ γεμίζει το μικρό τζαμί του
Ρουστέμ Πασά, που είναι στριμωγμένο μέσα στα σοκάκια του Εμίνονου γεμάτα
μικροπωλητές. Οι πιστοί γονατίζουν προς τη Μέκκα και το λιγοστό φως φέγγει στα
κεραμικά της Νίκαιας που καλύπτουν εντυπωσιακά τους τοίχους του τζαμιού.

Τούρκος μουσουλμάνος προσεύχεται στο Μπλε Τζαμί της Κωνσταντινούπολης

Το «μικρό στολίδι» του Εμίνονου χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα από τον
Σινάν, τον διάσημο αρχιτέκτονα του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς που έδωσε στη
Οθωμανική Αυτοκρατορία τους περίφημους νόμους του, περιορίζοντας το ισλαμικό
δίκαιο (σαρία) στην προσωπική ζωή. H προσευχή τελειώνει και οι πιστοί,
βιοπαλαιστές οι περισσότεροι από τα μαγαζάκια και τους πάγκους των γύρω
μαχαλάδων, φεύγουν με ευλάβεια για τις δουλειές τους.

«Ισλάμ σημαίνει αγάπη, ειρήνη, αδελφοσύνη», λέει σιγοπίνοντας το τσάι του ο
μουεζίνης του τζαμιού. Και προσθέτει εμφανώς ενοχλημένος: «Οι επιθέσεις στην
Κωνσταντινούπολη δεν έχουν σχέση με το αληθινό Ισλάμ, αυτοί που έβαλαν τις
βόμβες αποκλείεται να είναι αληθινοί μουσουλμάνοι». «Οι μουσουλμάνοι της
Τουρκίας δεν στηρίζουν τους τρομοκράτες. Παραδοσιακά το Ισλάμ, και κυρίως στην
Τουρκία, είναι μια ήπια και ανθρώπινη θρησκεία», συνεχίζει χαμηλόφωνα.
«’Οποιοι και είναι αυτοί που έκαναν τις επιθέσεις δεν γνωρίζουν καλά το Ισλάμ,
δεν το έχουν μελετήσει, δεν το έχουν πραγματικά ενστερνιστεί», λέει και
προσφέρει και άλλο τσάι.

«Σε αντίθεση με τις χώρες της Μέσης Ανατολής, το ριζοσπαστικό Ισλάμ ποτέ δεν
είχε λαϊκή βάση ή υποστήριξη σε καμία περιοχή της Τουρκίας», τονίζει η
καθηγήτρια Φούλια Ατατζάν, η οποία ειδικεύεται σε θέματα Ισλάμ στην Τουρκία.
«Οι επιθέσεις στην Κωνσταντινούπολη δεν είναι τουρκικό φαινόμενο, δεν υπάρχουν
στην τουρκική κοινωνία εντάσεις και δυναμικές που να μπορούν να παράγουν
τέτοιες πράξεις με θρησκευτικά κίνητρα».

Στο Τσαρσάμπα. Μέσα από τα Θεοδοσιανά Τείχη, κάπου ανάμεσα στην Πύλη
της Αδριανούπολης και τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, βρίσκεται ο μαχαλάς
Τσαρσάμπα, η καρδιά του πιο συντηρητικού Ισλάμ της Τουρκίας. H συντριπτική
πλειονότητα των γυναικών κυκλοφορούν στους δρόμους φορώντας τσαρσάφ, το
κατάμαυρο ύφασμα που αφήνει να φαίνονται μόνο τα μάτια τους, το στόμα και η
μύτη. Οι άνδρες με μακριές γενειάδες, σκουρόχρωμες παλιομοδίτικες καμπαρντίνες
και σκουφάκια στο κεφάλι.

Σε ένα από τα δύο τζαμιά του κεντρικού δρόμου οι πιστοί πλένονται για την
προσευχή. «Γίνεται αληθινό Ισλάμ και δολοφονία αθώων;» αποκρίνεται με ενόχληση
ένας μεσήλικας πιστός και χάνεται πίσω από το πράσινο ύφασμα που καλύπτει την
πόρτα του τζαμιού.

Στο καφενείο, πιο κάτω, όλοι οι άνδρες έχουν μακριά γενειάδα και σκουφάκια.
Ρουφάνε με θόρυβο το τσάι τους και κοιτάνε μηχανικά ένα γουέστερν
μεταγλωττισμένο στα τούρκικα που παίζει η τηλεόραση. Οι τοίχοι γεμάτοι αφίσες
από τη Μέκκα και αποσπάσματα από το Κοράνι. «Καταραμένοι να είναι αυτοί που
έβαλαν τις βόμβες. Είναι μεγάλη αμαρτία να σκοτώνεις αθώους, το γράφει το
Κοράνι, δεν υπάρχει δικαιολογία», φωνάζουν με οργή και μερικοί σηκώνονται
όρθιοι. «Το Ισλάμ είναι γλυκιά θρησκεία, είναι αγάπη», ψιθυρίζει ο Χαλίλ, ένας
γεράκος από την Ούρφα, μία από τις ιερές πόλεις του Ισλάμ, κοντά στα σύνορα με
τη Συρία. Και ύστερα η κουβέντα γυρίζει στο ποδόσφαιρο και τον διάσημο Λεφτέρ
Κιουτσουκαντωνιάδη, έναν ομογενή ποδοσφαιριστή, παλιό αστέρι της Φενερμπαχτσέ,
όπως θα γινόταν σε οποιοδήποτε καφενείο της Τουρκίας.